Rafał Dębski - Zoroaster. Gwiazdy umierają w milczeniu

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Zoroaster. Gwiazdy umierajÄ w milczeniu Autor: Rafał Dębski Ilość stron: 360 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2010 Cena: 29,99 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2012-12-26 Ocena: 75/100

Pod niebem Valhalli, w sąsiedztwie Fenrira niełatwo się żyje, lecz łatwo umiera. Lecz w przeciwieństwie do gwiazd, ludzie nie umierają w milczeniu. Adam Bartold przekona się wkrótce, że naukowcy ze stacji badawczej ukrywają mnóstwo nienaukowych sekretów i niejedną śmierć. Od grupki intelektualistów zależą losy Federacji Międzygalaktycznej, a walka dobra i zła wcale nie odbywa się w mikroskali. Na dodatek Zoroaster niechętnie zrzeka się swoich tajemnic...

Kosmos miłośnikowi beletrystyki zwykł się kojarzyć z dwoma podgatunkami literatury – space-operami w stylu „Gwiezdnych wojen” czy „Diuny” oraz tzw. twardą (hard) science fiction, ktĂłrej jednym z najznakomitszych przedstawicieli był Polak Stanisław Lem (choć takĹźe niestroniący od sięgania bo „galaktyczną” scenerię w celu snucia przypowieści i moralitetĂłw, o słynnych bajkach – robotĂłw – nie wspominając). Sięgając po książkę Rafała Dębskiego zastanawiałem się w konsekwencji, z ktĂłrym rodzajem książki będę miał do czynienia – tymczasem autor spłatał mi figla.

„Zoroaster. Gwiazdy umierają w milczeniu” to bowiem kolaĹź obu wspomnianych wyĹźej podgatunkĂłw. Z jednej strony bowiem czytelnik zostanie uraczony towarzystwem naukowcĂłw, gros z ktĂłrych stanowić będą przedstawiciele nauk ścisłych, w szczegĂłlności fizycy kwantowi etc. Z drugiej zaś oś fabuły będzie miała charakter typowy dla kryminałów i w duĹźej mierze mogłaby ona zostać ulokowana na jakiejś tymczasowo odciętej od świata wyspie.



Tak jest, skojarzenia z „Dziesięcioma murzynkami” Agathy Christie bynajmniej nie są nieuzasadnione, nie uwierzyłbym bowiem w Ĺźadnym razie w brak inspiracji pisarza tym niewątpliwym klasycznym utworem „detektywistycznym”. Główny bohater książki, Adam Bartold, jest typowym „outcomerem”, przybyszem z zewnątrz, ktĂłry ze względu na swą bezstronność zdaje się być idealnym kandydatem do rozwiązania zagadki tajemniczych śmierci zachodzących w odizolowanym środowisku, aĹź kipiącym od skrywanych emocji. Tak naprawdę zdaje się on być zbędnym, naruszającym rĂłwnowagę zmierzającą do pożądanego przez wszystkich pozostałych członkĂłw misji celu. Nawet jeśli tymĹźe miałaby być śmierć kaĹźdego z nich...

Od razu pragnę wskazać, Ĺźe książka w Ĺźadnym razie nie jest drastyczna, właściwie poza jednym przypadkiem brakuje jakiegokolwiek poruszającego wyobraĹşnię opisu, a i ten zdaje się być niezwykle „kliniczny” na tle współczesnych reprezentantĂłw gatunku, ale teĹź i nawet twĂłrczości angielskiej mistrzyni gatunku. Czytelnik przez cały czas jest zaintrygowany – co jest niewątpliwą zaletą recenzowanej pozycji – i właściwie ani przez chwilę nie odczuwa strachu – co niektĂłrzy z pewnością uznają za wadę.

Osoby, ktĂłre po dziś dzień budzą się spocone z traumatycznych koszmarĂłw o pilocie Pirxie pragnę uspokoić – wątki naukowe, jakkolwiek obecne, są podane w bardzo strawnej postaci, nawet gdy mowa jest o fizyce mikrocząsteczek i spinie kwantowej. I jakkolwiek w dyskusjach między postaciami pada chociaĹźby słowo „bozon”, nie trzeba znać jego znaczenia, by nie utracić Ĺźadnej przyjemności z lektury. Z drugiej strony moĹźe to być odstręczające dla miłośnikĂłw prozy Stephensona czy Dukaja.

Czasu spędzonego nad „Zoroastrem. Gwiazdy umierają w milczeniu” nie uwaĹźam za zmarnowany – autor wdzięcznie bowiem porusza się między konwencjami, jak teĹź między róşnymi dyscyplinami i gałęziami nauki, ba, nie stroni rĂłwnieĹź od refleksji o charakterze estetycznym czy religijnym. Nie jest to w Ĺźadnym razie książka ponadczasowa, a jej zakończenie jest dyskusyjne (choć od razu zaznaczam, Ĺźe wcale nie absurdalne), ale w zalewie najprzeróşniejszych kryminałów czy produktĂłw „startrekopodobnych” jest to w mej ocenie pozycja pozytywnie się wyróşniająca.