Paul Kearney - BoĹźe Monarchie

W latach 1995-2002 niezbyt znany wcześniej irlandzki pisarz Paul Kearney popełnił pięcioksiąg „BoĹźe Monarchie” - okazał się on być epicką fantasy parahistoryczną w znakomitym wydaniu. Nie trzeba wielkiego wysiłku intelektualnego, by zauwaĹźyć w świecie przedstawionym w sadze odbicie XVI-wiecznej Europy - mamy tu katolikĂłw (Kościół Świętego Ramusia), TurkĂłw (MerdukĂłw) czczących Allaha (Ahrimuza) i Krzysztofa Kolumba (Richarda Hawkwooda). TakĹźe sceneria jak na fantasy jest mocno nietypowa - autorzy książek tego gatunku zdecydowanie wydają się preferować jako „bazę” staroĹźytność bądĹş średniowiecze.

Warto zaznaczyć na wstępie, Ĺźe w porĂłwnaniu do Jordana, Eriksona czy Martina „pojemnościowo” cykl Kearney'a prezentuje się dość skromnie - tomy liczą sobie około 300 stron kaĹźdy. Przy tym Kearney zdecydowanie nie pisze po próşnicy i nie marnuje atramentu - fabuła rozkręca się błyskawicznie i ciężko się oderwać. Udaje się teĹź oddać właściwy raczej powieściom historycznym klimat i detale. Kearney całkowicie świadomie sugeruje czytelnikowi właśnie XVI-wieczną Europę, przez co to co niedopowiedziane czytelnik moĹźe sam sobie wyobrazić, Irlandczyk tylko zręcznie podtrzymuje nastrĂłj. Posunięcie to moim zdaniem niesamowicie finezyjnie pozwala uniknąć pułapki, w ktĂłrą lubią wpadać autorzy fantasy - podejmowanie prĂłby całkowitego wyjaśnienia przedstawianego świata. Kearney nie musi tego robić - w końcu prawdziwego świata jaki istniał w XVI stuleciu teĹź do końca nie rozumiemy, ale nie sprawia to, Ĺźe nie istniał albo, Ĺźe jest mniej fascynujący.

Styl pisarski Kearney'a jest dość pesymistyczny, autor charakteryzuje postaci, koncentrując się głównie na targających nimi rozterkach i wewnętrznych konfliktach. Większość bohaterów w krótkim czasie zbiera wspomnienia i doświadczenia, których z pewnością nie można pozazdrościć. Spora część z nich ginie na przestrzeni sagi, niekoniecznie w epicki sposób.

Ten „brutalny realizm” Kearney'a najwyraĹşniej widać w scenach batalistycznych obficie występujących w tej serii. Ta obfitość teĹź chyba jest świadomym wyborem autora zdającego sobie sprawę ze swoich mocnych punktĂłw. Zmagania są przedstawione świetnie: z rozmachem, a przy tym realizmem: trup i krew ścielą się gęsto - nie wiem czy to znak upadku obyczajĂłw, ale zupełnie mnie to nie odstręczało, a wręcz jeszcze bardziej do tych scen przekonywało. Odczucia innych czytelnikĂłw wydają się być podobne.

Muszę przyznać, Ĺźe ogĂłlna fabuła serii trochę mnie rozczarowała - w duĹźej mierze z powodu zakończenia. Być moĹźe inne jej mocne strony za wysoko podbiły moje oczekiwania. Z pewnością jednak nie Ĺźałuję czasu spędzonego na lekturę i namawiam na skuszenie się na „BoĹźe Monarchie”. W moim przekonaniu jest to jedne z najlepszych fantasy, jakie moĹźna znaleźć.

Ocena: 85/100