Marcin Wolski - 7.27 do Smoleńska

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : 7.27 do Smoleńska Autor: Marcin Wolski Ilość stron: 328 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2014 Cena: 32,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2014-05-09 Ocena: 50/100

Igor Rykow, rosyjski inĹźynier lotniczy, dowiaduje się, Ĺźe jego koledzy z pracy zginęli w niejasnych okolicznościach. Domyśla się, Ĺźe uciszył ich ktoś, kto nie chce, by świat dowiedział się, iĹź podczas remontu polskiego rządowego samolotu doszło do sabotaĹźu. Podejrzewając, Ĺźe sam moĹźe stać się celem zamachu, Igor postanawia uciec na ZachĂłd. JuĹź w Polsce wpada w powaĹźne kłopoty – zostaje oskarĹźony o zabĂłjstwo funkcjonariusza ABW, a jego tropem prĂłcz polskiej policji podążają tajemniczy i gotowi na wszystko agenci rosyjskich słuĹźb specjalnych.

Rykow staje przed wyborem – ratować własną skĂłrę, czy prĂłbować dotrzeć do kogoś, komu mĂłgłby powierzyć informacje niewygodne dla wielu waĹźnych ludzi. Tylko czy moĹźe komuś zaufać?

Czas ucieka nieubłaganie. Samolot z prezydentem Polski na pokładzie za 24 godziny startuje do Smoleńska...

Marcin Wolski jest pisarzem zaangażowanym, nie stroniącym od poruszania tematów kontrowersyjnych, by nie rzecz nieprawomyślnych. Zarazem lubi malować świat półcieniami, szczególnie wtedy, gdy pierwotny zarys naniósł bielą i czernią.

Po lekturze wyĹźej przytoczonego „blurba” nie moĹźna mieć najmniejszych wątpliwości, jakie wydarzenie z historii najnowszej autor postanowił uczynić osią swej powieści. Nie mogę jednak pozbyć się wraĹźenia, Ĺźe na tak w sumie nietuzinkowego pisarza, jak Wolski, było to w istocie wybranie drogi na skrĂłty.



Zresztą tego rodzaju oportunizmu twĂłrczego moĹźemy się tu dopatrzyć więcej – po lekturze pierwszych dwudziestu pięciu stron nie mamy właściwie cienia wątpliwości co do dalszego rozwoju fabuły, a nie chwaląc się niĹźej podpisany domyślił się takĹźe szczegółów zakończenia. Pisarz zajmuje jednoznaczne stanowisko w przedmiocie historii najnowszej Polski, czasami rażące skalą swego rodzaju manii.

Autor jednak zręcznie przykrywa mitomańskie ciągotki, pudrując je frazami o „poĹźytecznych idiotach z Zachodu”, czy teĹź skromnymi złośliwostkami rĂłwnieĹź pod adresem teoretycznie sojuszniczego obozu politycznego. Sprawia to, Ĺźe przekonani będą zasadniczo zachwyceni, inni zaś właściwie zniesmaczeni.

Obserwując najnowsze powieści Marcina Wolskiego nie sposób nie dostrzec pewnych powtarzających się klisz, choćby w konstrukcji postaci, czy też tyleż obowiązkową, co zbędną sceną łóżkowo-romantyczno-orgazmiczną.

Po lekturze powyĹźszych akapitĂłw moĹźna by było dojść do wniosku, Ĺźe mamy do czynienia z kolokwialnie zwanym gniotem, lecz wraĹźenie te byłoby muylne – to wciąż jest kawał dobrego i niepokornego pisarstwa. Śmiem jednak twierdzić, Ĺźe warsztat udowadnia, iĹź mamy do czynienia z prawdziwym talentem, ktĂłry marnuje się odwrotnie proporcjonalnie do skali swej inteligencji.