Å»yczliwy dla wszystkich gÅ‚uchoniemy John Singer, który potrafi czytać z ruchu warg, jest idealnym sÅ‚uchaczem. Nikomu nie przerywa, nikogo nie ocenia. Dlatego też samotni i zagubieni ludzie, którzy nie chcÄ… siÄ™ pogodzić z wÅ‚asnym losem albo nie potrafiÄ… zaakceptować otaczajÄ…cego ich Å›wiata, chÄ™tnie mu siÄ™ zwierzajÄ…. Wiecznie pijany wizjoner. WÅ‚aÅ›ciciel kafejki, a jednoczeÅ›nie filozof amator. Lekarz opÄ™tany obsesjÄ… osiÄ…gniÄ™cia swojego życiowego, bliżej niesprecyzowanego celu… PrzychodzÄ… do Johna ze swoimi problemami i żaden z nich nie dostrzega jego tragedii… dopóki nie jest za późno.
Są książki kładące nacisk na fabułę, wartką lub niebanalną. Inni autorzy preferują samą egzotykę otoczenia, wychodząc z założenia, iż tak naprawdę czytelnik pragnie podróżować po krainach wyobraźni. W końcu jeszcze inni pisarze wychodzą z założenia, że najważniejszy jest sam klimat, osoba sięgająca po ich tytuły pragnie bowiem odskoczni od znanej jej codzienności. Do której kategorii można by było zaliczyć recenzowaną pozycję?
Na pierwszy rzut oka mogÅ‚oby siÄ™ zdawać, że pierwsza z nich, a to z uwagi na niebanalny charakter głównych bohaterów, odróżniajÄ…cych siÄ™ od ich otoczenia, a przez to tak naprawdÄ™ wrÄ™cz skazanych na wszelakie dziwy i niezwykÅ‚oÅ›ci wÅ‚asnych losów. Po kilkudziesiÄ™ciu stronach dochodzi on jednak do wniosku, że to realia amerykaÅ„skiego PoÅ‚udnia w przededniu wybuchu w dalekiej Europie II wojny Å›wiatowej bÄ™dÄ… głównym bohaterem powieÅ›ci, niczego zaÅ› tu nie zmienia fakt, iż książka powstaÅ‚a wszak w 1940 roku…
W istocie jednak jest jeszcze inaczej, trudno bowiem snutą przez autora opowieść uznać za frapującą, a i scenerii brak jakiegokolwiek prawdziwego dramatyzmu. Owszem, stanowi ona arenę i po trosze przyczynę dramatu, w rzeczy swej jednak nie wyzyskuje swego potencjału, tyleż dostrzegalnego, co wręcz przewidywalnego.
„Serce to samotny myÅ›liwy” to powieść nawet nie o życiu, co bólu z nim zwiÄ…zanym, mimo że obserwowanym jeÅ›li nawet nie przez różowe okulary, to z pewnÄ… sympatycznÄ… przychylnoÅ›ciÄ…, raz po raz zawodzonÄ… przez nieprzejednanie, wrÄ™cz okrucieÅ„stwo losu.
Przedmiotowa pozycja jest lekturÄ… dość Å‚atwo, acz adresowanÄ… do osób o dość wyrafinowanym poczuciu przyjemnoÅ›ci. Pytanie tylko, czy te wysublimowanie w istocie nie jest popadniÄ™ciem w pretensjonalność i miaÅ‚kość…
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
