Aleksander Buszkow - Ostatnia Wielkanoc imperatora

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ostatnia Wielkanoc imperatora (Последняя Пасха императора) Autor: Aleksander Buszkow (Александр Александрович Бушков) Ilość stron: 327 Wydawnictwo: Bellona Rok wydania: 2013 Cena: 34,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2014-03-23 Ocena: 65/100

Tajemniczy i niebezpieczny świat handlu antykami, skarby ze scytyjskich kurhanów i zielone morze syberyjskiej tajgi, kryjące zbiorową mogiłę konwojentów transportu 60 kilogramów złota, które nigdy nie wsparło frontu wojny z Niemcami. Mroczne tajemnice starowierców i nabierający rumieńców romans antykwariusza z piękną dziennikarką...

Po dość zajmującym, lecz toczącym się sennie „Antykwariuszu” przyszła pora na kontynuację w poszukiwaniu pancerki wypełnionej tajemniczym skarbem, najprawdopodobniej o złotym poblasku. Tytuł kolejnej powieści Buszkowa zdaje się jednak niespecjalnie korespondować z tym tematem, co moĹźe rodzić pewne podejrzenia co do rozwoju akcji…

Cliffhanger poprzedniej powieści zostaje niemal z miejsca zbagatelizowany i ztrywializowany, całość dość delikatnie rozchodzi się po kościach, zaś główny bohater książki – Smolin (zwany takĹźe, jak się okazuje, Grinbergiem) – rusza na jeszcze głębszą – z nadwiślańskiej perspektywy – prowincję, więc nawet z rodzimym dla autora Krasnojarskiem (przechrzonym tutaj na Szantarsk) wiele nie poobcujemy.



Książka, podobnie zresztą jak jej poprzedniczka, ma konstrukcję szkatułkową – autor wzorem rosyjskich matrioszek co chwila rozpoczyna kolejną i kolejną historię, niejako odsuwającą poprzednią na dalsze tło. Nie kaĹźdemu jednak taka dygresyjna narracja musi przypaść do gustu.

Irytuje takĹźe główny bohater, ktĂłry jest swego rodzaju supermanem – tyleĹź gibkim fizycznie, co będącym tytanem intelektu oraz makiawelicznych rozgrywek, co połączone z jego bogatym doświadczeniem Ĺźyciowym (nie taki znowu epizod więzienny) sprawia, Ĺźe czytelnik ani przez chwilę nie drĹźy o jego los, lecz odczuwa pewnego rodzaju rozdraĹźnienie powstające podczas obcowania z ideałem.

Największym atutem recenzowanej powieści są dialogi, wręcz poprzetykane błyskotliwymi bonmotami i ripostami aż proszącymi się o zastosowanie w rzeczywistości. Co jednak istotne, one także odbierają książce pewnego rodzaju realizmu, czyniąc całość bardziej groteskową i kabaretową, choć nie bez zwiększenia płynącej z lektury przyjemności.

„Ostatnia Wielkanoc imperatora” jest pozycją o porĂłwnywalnym poziomie do „Antykwariusza” – jej nieznacznie niĹźszą ocenę uzasadniam skłonnością do usypiania czytelnika: nie jest ona pozycją nudną, lecz ani na chwilę nie potrafi na tyle mocno przykuć, by machnąć ręką na cały otaczający świat, a niespieszna akcja sprawia, Ĺźe litery zaczynają się zlewać...