Akademia Pana Kleksa - recenzja filmu

Współcześnie podróşe w czasie zdają się być prostsze niĹşli dawniej. Oczywiście nie w dosłownym, wellesowskim sensie, ale powrĂłt do widokĂłw – i czasami przeĹźyć dzieciństwa – nie wymaga juĹź tyle trudu, niejednokrotnie wystarczy dostęp do Internetu czy takiego bądĹş innego serwisu streamingowego, by odtworzyć filmy młodości, tymczasem jeszcze do niedawna było się skazanym na łaskę i niełaskę telewizyjnego układacza programu. A wystarczy dostatecznie duĹźa liczba zainteresowanych, by owa fala nostalgii wywołała zainteresowanie rĂłwnieĹź księgowych i menedĹźerĂłw odpowiedzialnych za obracanie duĹźymi sumami. Bo nie oszukujmy się – powstanie nowej „Akademii Pana Kleksa” to przecieĹź decyzja motywowana czysto finansowo.

Pierwsze sceny nowego widowiska uświadamiają, Ĺźe nie tylko pod względem technicznym mamy do czynienia z produkcją rodem z 2023 roku – główny bohater jest… bohaterką (a osobom mającym z tym jakiś problem warto uświadomić, Ĺźe mĂłgł – mogło – on – ono – reprezentować sobą mniej oczywistą grupę), jego towarzysze zaś wywodzą się z najróşniejszych miejsc kuli ziemskiej (choć dość „klasycznych”). Nie da się rĂłwnieĹź ukryć, iĹź chyba po cichu Ĺźywiono pragnienie, by audytorium nowej opowieści nie zamykało się w granicach wyznaczonych przez Odrę i Bug, Tatry oraz Bałtyk. W konsekwencji Ada NiezgĂłdka nie jest warszawianką, krakowianką czy choćby mieszkanką Wilkowyj, lecz wywodzi się z polskiej, co prawda, ale „tylko” (i aĹź) dzielnicy Nowego Jorku.



To wszystko jednak ma tak naprawdę niewielkie znaczenie, akcja filmu rozgrywa się bowiem w świecie bajek, rodem z czasĂłw dzieciństwa, gdzie wszystko jest przesycone kolorami i magią, a poszczegĂłlne tzw. uniwersa wzajemnie się przeplatają, a mistrzem całości jest tytułowy Kleks. Starszy widz dostrzeĹźe, iĹź cała ta konstrukcja jest skrajnie uproszczona, przesłodzona i wyidelizowana – tylko jakie to ma tak naprawdę znaczenie, skoro towarzysząca temu zabawa jest po prostu przednia?

Nowa „Akademia Pana Kleksa” została oznaczona kategorią wiekową dopuszczającą seanse juĹź dla siedmiolatkĂłw, zastanawiam się jednak, czy Ăłw rating nie jest zaniĹźony. MoĹźe jednak w istocie nie doceniam naszych milusińskich, sam zapomniałem jak to drzewniej bywało. MĂłj główny problem z tym obrazem polega jednak na czymś innym, a mianowicie mam wraĹźenie, Ĺźe twĂłrcy niekoniecznie znają róşnicę między bajką a baśnią, niepotrzebnie infantylizując niektĂłre toposy czy wątki.



„Akademia Pana Kleksa” dowodzi rĂłwnieĹź, Ĺźe polska szkoła filmowa posiadła juĹź umiejętność posługiwania się efektami specjalnymi (jeśli ktoś jeszcze nie był przekonany do twĂłrczości opatrzonej „metką” Tomasza Bagińskiego i jego projektĂłw), choć zapewne przed nią jeszcze trudna nauka powstrzymywania się przed sięganiem po owe CGI. W kinach jednocześnie triumfy święci „Wonka”, tymczasem na takim tle nie ma Ĺźadnych powodĂłw do wstydu.

Nowy film niejako kontynuujący dawny cykl zawiera wiele smaczkĂłw dedykowanych do pokoleń urodzonych i wychowanych w minionym stuleciu, a zarazem jest on wizualnie (i nie tylko) atrakcyjny dla epoki NetflixĂłw i wszechobecnego w kinach MCU. Chcieliście nadwiślańskiego retrostalgicznego blockbustera? To macie – a zapewne otrzymacie jeszcze więcej…