Rodzina siedziała skupiona przy ognisku, mężczyzna stał naprzeciw wzmacnianych metalem drzwi trzymając obiema dłońmi karabinek. Palec kurczowo zaciskał się na spuście. „Alleluja – pomyślał – Jedyne słuszne prawo Federacji to takie, Ĺźe kaĹźdy obywatel moĹźe posiadać broń i uĹźyć ją na własnym podwĂłrku”.
Słyszał teraz wyraĹşne, ostroĹźne kroki za drzwiami. „Mam cię na muszce – pomyślał nie bez dumy - tylko otwĂłrz drzwi sukinsynu”.
Głośny huk zatrząsł budynkiem. Metalowe drzwi wypadły z futryny przygniatając mężczyznę, który upuścił karabinek. Kobieta przy ognisku krzyknęła z przerażenia, dzieci płakały.
Po chwili wśrĂłd dymu, kurzu wciąż jeszcze unoszącego się w powietrzu wszedł zamaskowany osobnik. Gruby płaszcz z kapturem, zasłonięta czarną tkaniną twarz oraz niewielki miotacz laserowy trzymany w rękach nie pozostawiał wątpliwości – to był Ĺźołnierz Federacji.
Intruz zmarszczył brwi, tylko tyle można było zobaczyć w zasłoniętej twarzy.
- Jestem Horacy-105144-FP. – Opuścił na chwilę broń i włączył legitymacje, uruchamiając hologram. TrĂłjwymiarowy obraz „zawieszony” w powietrzu pokazał herb Federacji – srebrnego orła na czarnym tle.
- Zostaw to! – warknął Horacy-105144-FP na mężczyznę, ktĂłry wypełznął spod metalowych drzwi i prĂłbował dosięgnąć broni.
Groźba poskutkowała, leżący człowiek cofnął rękę, jakby go coś sparzyło.
- Potrzebuję wody oraz „medinu-1200” – zażądał Ĺźołnierz – Nie zrobię wam krzywdy – oznajmił juĹź znacznie łagodniej.
Kobieta podniosła się. Podeszła nie bez strachu do żołnierza. Próbowała się uśmiechnąć, ale wyszedł tylko krzywy grymas.
- Dostaniesz to, czego chcesz. Jesteśmy wiernymi obywatelami. PozwĂłl mojemu mężowi wstać. Nazywa się Victor Kaewski i przed wybuchem pracował w fabryce broni kwantowej, ja jestem Chelsea i opiekuję się rodziną – wskazała na dzieci – to są Ron i Kristina.
Po wyklepaniu wymaganej regułki grzecznościowej mogli przejść do konkretĂłw. Kobieta podeszła do aluminiowej szafy, wyjęła „medin-1200” – strzykawkę z zawartością hormonĂłw, surowicy, aminokwasĂłw przyśpieszających gojenie się ran, podała ją najemnikowi, ktĂłry szybkim ruchem przez spodnie wbił igłę w udo i wcisnął zawartość. Odetchnął z ulgą. Rana szybko goiła się, po kilkunastu godzinach powinna zostać niewielka blizna.
Żołnierz zrobił rzecz nieoczekiwaną. Zdjął opaskę zasłaniającą twarz. Rodzina ujrzała zimne, zielone oczy i wąskie usta, które poruszyły się z wahaniem. Ta twarz kogoś im przypominała, kogoś ukrytego w niedostępnych, głębokich pokładach podświadomości.
- Nie powinienem tego mĂłwić, ale… musicie uciekać.
Ĺťołnierz był młody, ale najwidoczniej zmęczony Ĺźyciem. Jego głos był cichy, niezdecydowany, zupełna odwrotność władczego tonu głosu, ktĂłrym kazał sobie podać lekarstwo zaledwie kilka minut temu. - Okolica będzie oczyszczona. Dzieci zasilą szeregi Federacji, starzy będą przeniesieni do na nowe, pilnie strzeĹźone osiedle a młode kobiety – spojrzał wymownie w zielone oczy nastolatki, kobiety….. nie ma czasu na wyjaśnienia.
Po chwili rodzina zbierała najwaĹźniejsze rzeczy, pokarm w postaci pigułek, kostki lodu w cienkich opakowaniach, chroniących nad nadmiernie wysoką temperaturą, lekarstwa oraz… broń, tej nigdy na terenie Federacji nie brakowało.
Żołnierz kiwnął niecierpliwie ręką. Biegli schodami, Horacy starał się nadążyć, ból, chociaż mniejszy, ciągle przypominał o sobie.
Osiemnaście pięter budynku miało swĂłj plus – ciężko było tam się dostać intruzowi, ale teĹź wydostanie się bez windy, było wykończające. W połowie drogi, Victor – głowa rodziny, wciąż trzymający w rękach syna – poprosił o odpoczynek. Był u kresu sił taszcząc bagaĹźe i dziecko.
- Dlaczego nam pomagasz? – wydyszał jednym tchem
- Nie jestem już żołnierzem Federacji. Chcę opuścić miasto i poszukać lepszego miejsca do życia.
- Po co jesteśmy potrzebni Federacji?
- Kraj potrzebuje pracownikĂłw do wytworzenia nowego rodzaju energii, najpierw jednak trzeba zbudować fabryki a elektronika wysiadła, więc maszyny mogą działać tylko przez krĂłtki czas, roboty na baterie słoneczne pracują tylko od 1 do 3, są mało skuteczne…
- Więc chcecie wrĂłcić do prehistorii, gdy ludzie wykonywali pracę maszyn…- stwierdziła nastolatka.
- Tak – kiwnął głową Ĺźołnierz
Victor spojrzał z obawą na Ĺźonę, odwzajemniła spojrzenie. Coś tutaj nie pasowało. Ĺťołnierz posiadał zbyt dużą wiedzę na ten temat, jak gdyby był….
- Ruszać się, szybko – warknął Horacy – Oni niedługo przybędą.
Wybiegli z budynku, szukając dostępnych korytarzy między złomowiskiem pojazdów.
- Co się stało z energią? – zapytała nieoczekiwanie starsza kobieta.
Żołnierz żachnął się, co nie umknęło jej uwadze kobiety. Ale odpowiedział.
- Cała elektronika była sterowana przez komputery z wbudowaną prymitywną SI.
- Bunt maszyn? – zapytał Victor
- Nie, bunt maszyn to mit, znany ze starych projekcji. To niemożliwe, aby program sam się rozwijał. Tu zadziałała inna siła. Ktoś cwany napisał wirusa, który zniszczył oprogramowanie sterujące elektroniką, światłem, maszynami. Federacja pozostała bez energii. Akumulatory, które zbierały ją przez dziesiątki lat są przestarzałe i nie starczą na długo, dlatego obywatele zostali odcięci od energii.
Victor nieoczekiwanie wyciągnął broń. Żołnierz mu się nie podobał, ukrywał coś.
- Dlaczego mamy ci zaufać? – zapytał twardo – MoĹźe chcesz nas właśnie wyprowadzić w pułapkę.
- Nie macie innego wyjścia, beze mnie prędzej czy później wpadniecie sami. Mogłem cię zabić.
Ostatni argument zabrzmiał jak groźba, ale Victor nie odczytał tego.
- ProwadĹş.
Opuścili złomowisko i znaleĹşli się na osiedlu magazynĂłw. Tam według zapewnień Ĺźołnierza miał czekać sprawny pojazd. I czekał… tyle, Ĺźe wraz z nim uzbrojona grupa najemnikĂłw. Momentalnie rozbroili Victora.
- Zdałeś egzamin lojalności 105144. Jesteś jednym z nas. – Najemnik w masce nie ukrywał radości.
- Ty sukinsynu! – Victor zamachnął się na Horacego 105144, ale przeciął tylko powietrze tracąc rĂłwnowagę.
Najemnicy rozdzielili rodzinę. Nastolatka odeszła z dwoma lojalnymi Federacji ludĹşmi. „Zapewne zabawią się z nią przed oddaniem do agencji” – pomyślał Horacy. Dziewczyna odwrĂłciła się i spojrzała Ĺźołnierzowi w oczy. Miała bezlitosne spojrzenie zielonych oczu, takich jak jego…
Horacy spojrzał ostatni raz na dziewczynę. Nigdy więcej nie było mu jej dane spotkać. Nie mĂłgł wiedzieć, Ĺźe lojalność Federacji oznacza wydanie własnej rodziny. To było jego pierwsze powaĹźne zadanie, egzamin. Był pewien, Ĺźe rozkaz naczelnika, aby przy cywilach pokazał twarz, miał na celu wzbudzenie ich zaufania. Był zabrany rodzinie jako dziecko. Przez lata zmienił się, tylko oczy pozostały takie same. Dla własnej rodziny był nie do poznania, nie w erze, gdzie nieustanie dokonuje się zmiany twarzy, koloru oczu, włosĂłw. On rĂłwnieĹź nie pamiętał rodzicĂłw. Czuł tylko niepokĂłj, kłucie w sercu patrząc na oddalającą się dziewczynę o oczach jak jego. Wyrwał się z przemyśleń. „Ĺťołnierz nie decyduje, wykonuje polecenia. Chwała Federacji Polskiej!”

Ze smutkiem obserwował ludzi zamykanych w pojazdach wodorowych. Spojrzał na niebo. Była trzecia, moĹźe czwarta godzina. Zrobiło się ciemno, grantowo-karmazynowe niebo nie przepuszczało promieni słonecznych. Z kaĹźdym rokiem dni były zauwaĹźalnie krĂłtsze. Piorun rozdarł niebo, grzmot rozległ się między wieĹźowcami. Po chwili spadły pierwsze od długiego czasu krople deszczu….

Tekst uprzednio był publikowany na łamach internetowego magazynu „Radar”.