WiedĹşmin 2: ZabĂłjcy KrĂłlĂłw

Informacje o grze Nazwa gry: The Witcher 2: Assassins of Kings - WiedĹşmin 2: ZabĂłjcy KrĂłlĂłw Gatunek: cRPG Producent: CD Projekt RED Dystrybutor: CDP Cena: 119,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Pierwsza odsłona serii WiedĹşmin była wypuszczeniem się przez CD Projekt na nieznane mu dotychczas wody dewelopingu. Włodarze tej firmy uznali jednak, iĹź nie ma co się ograniczać do wĂłd przybrzeĹźnych i trzeba wypłynąć na głębiny, moĹźe nie transoceaniczne, lecz pozwalające dać się zauwaĹźyć i zebrać gros prawdziwego doświadczenia. Gra ta okazała się pozycją dostrzegalną i oryginalną na wielu poziomach, choć teĹź i nie była wolna od wad. JednakĹźe w dość oczywisty – choć nie fabularnie – sposĂłb „dopraszała się” ona o kontynuację, ta więc wreszcie (choć w bĂłlach) powstała.

JuĹź niemal od pierwszego kontaktu z tym tytułem trudno nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe się ma do czynienia z zupełnie nową jakością. I mam na myśli naprawdę pierwszy kontakt, a mianowicie juĹź samo intro – pamiętam te daaawne czasy, gdy wprowadzenie do pierwszej odsłony robiło naprawdę wielkie wraĹźenie. JakĹźe miałkim ono się zdaje jednak przy „dwĂłjce”, rĂłwnie niebanalnym fabularnie, a jeszcze bardziej spektakularnym!

Czasami warto się zatrzymać dla widoków

Uczucie to utrwala się z kaĹźdą kolejną minutą obcowania z tą produkcją – od samego początku mamy wraĹźenie obcowania z wielkim światem i rĂłwnie wielką opowieścią. Bierzemy udział w oblężeniu, szturmujemy mury, jak teĹź broczymy po kanałach w poszukiwaniu ukrytych przejść; raz okazujemy się krĂłlewskim wybrańcem i faworytem, by po chwili spaść na same dno krĂłlewskich lochĂłw, a widok katowskiego przybornika nie nastraja nas zbyt optymistycznie.

Słowem-kluczem do ZabĂłjcĂłw KrĂłlĂłw jest niewątpliwie „rozmach” – przy pozycji tej wyraĹşnie widać, Ĺźe pierwsza część cyklu była li tylko wprawką, teraz zaś autorzy poczuli się znacznie pewniej, postanowili nie hamować się, lecz dowieść swej maestrii – ktĂłrą niewątpliwie się cechują. WraĹźenie to wzmacnia konstrukcja fabuły, ktĂłra pozwala (ba, wręcz nakazuje) nam podążyć zupełnie odmiennymi ścieĹźkami, prowadzącymi – przynajmniej częściowo – do zupełnie róşnych zwieńczeń.

Choć niektĂłre z tych widokĂłw sÄ adresowane do bardziej dojrzałych graczy

Świat drugiego WiedĹşmina jest zaś uniwersum intrygującym i niewątpliwie „dorosłym”, przynajmniej w rozumieniu właściwym dla kategoryzowania filmĂłw czy czasopism – od niemal samego początku mamy do czynienia z seksem, wulgaryzmami, przemocą, a nawet ludzkim okrucieństwem (ot, choćby sposĂłb traktowania cywilĂłw przez zwycięską armię). Fantasy wyłaniające się z gry, podobnie jak i oryginalnych książek Andrzeja Sapkowskiego jest mroczne, choć nie makabryczne – po prostu prawdziwe.

Podobnie jednak w książkowym pierwowzorze gracz notorycznie będzie się natykał na sytuacje mniej czy bardziej rubaszne, Ĺźarty i Ĺźarciki, stanowiące nawiązanie do popularnych konwencji, innych produkcji czy szeroko rozumianej kultury (w tym i pop). Owa plebejskość nie jest jednak kabaretowo tandetna, przeciwnie, cechuje ją autentyczna inteligencja, potrafi ona rozbawić – czasami wręcz do wybuchu niekontrolowanego śmiechu – w sposĂłb zadziwiająco nienachalny.

Nie zapominajmy o naszej zasadniczej profesji

PowaĹźnej zmianie uległa rĂłwnieĹź sama mechanika rozgrywki, nade wszystko walki, ktĂłra zachowując częściowo zręcznościowy charakter jest jednak duĹźo bardziej satysfakcjonująca i wyrafinowana. Podobnie rzecz się ma w zakresie elementĂłw „uzupełniających” – jakkolwiek nigdy nie zaliczałem się do miłośnikĂłw szeroko rozumianego „rzemiosła” czy minigier, stwierdzić muszę, Ĺźe w przypadku drugiego WiedĹşmina zostały one wykonane w sposĂłb autentycznie sensowny i nienachalny.

Wielkim atutem produkcji jest oprawa audiowizualna. Szereg lokacji potrafi autentycznie oczarować – choć Ĺźadna z nich nie imponuje rozmiarami, tym niemniej zostały one dopieszczone w najmniejszych detalach. Nie ukrywam jednak, Ĺźe potrafiło mnie zirytować szereg ukrytych barier, dość zręcznie zakamuflowanych, niemniej jednak dość dotkliwie wpływających na poczucie autentycznej swobody. Muzyka zaś choć niemal ani przez chwilę nie wysuwa się na pierwszy plan, tym niemniej udanie współtworzy klimat.

Z perspektywy czasu druga odsłonę WiedĹşmina trudno nie uznać za przełom dla polskiego dewelopingu gier. Dziwić moĹźe, iĹź produkt tak jakościowo odmienny mĂłgł powstać raptem cztery lata po swoim pierwowzorze. Z drugiej strony jednak z perspektywy czasu rozumiem, dlaczego gra ta mimo wszystko została „przesłonięta” przez Skyrima – oferując duĹźo bardziej satysfakcjonującą fabułę i będąc porĂłwnywalną wizualnie nie była w stanie zaoferować poczucia wolności właściwej dla piątej odsłony serii The Elder Scrolls. Jest to jednak produkcja po dzień dzisiejszy wysoce satysfakcjonująca, śmiało zdolna stanąć w szranki z cRPG-ami powstałymi rĂłwnieĹź pod koniec drugiej dekady XXI wieku.

Grafika 90% Muzyka 85% Grywalność 85% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat humor fabuła świetna grafika i udźwiękowienie rozmach

MINUSY nieco skrępowana swoboda stanowimy oczko świata gry

Core 2 Quad 2.2 GHz, 3 GB RAM (4 GB RAM dla Vista/7), karta grafiki 1 GB (GeForce GTX 260 lub lepsza), 16 GB HDD, Windows XP/Vista/7