Rozgrywka w Two Worlds toczy się bardzo szybko. Wędrujemy po świecie spotykając na swej drodze przeróżne poczwary i zamieniając je w sterty zwłok. Gdy dojdzie do walki to okazuje się, że wszystko co musimy robić to szybko klikać. Czasem tylko przyda się klawisz odpowiedzialny za czar leczący lub miksturę. A jeśli zdarzyłaby się konieczność nieplanowanego odwrotu, zawsze możemy uciekać w kierunku najbliższej kapliczki. Musicie bowiem wiedzieć, że po całym świecie porozrzucane są magiczne źródła odnawiające nasze zdrowie bądź manę. Gdy do takiego miejsca podejdziemy jesteśmy praktycznie nietykalni. Oprócz kapliczek znajdziemy także masę teleportów, które bardzo ułatwią nam podróżowanie po Atlandoor. Gdyby nie one zanudzilibyśmy się na śmierć, łażąc w tę i z powrotem. Teleporty to jednak nieodłączna część ogromnych światów, więc nie mogło ich tutaj zabraknąć. Niestety są i rzeczy, na które twórcom ewidentnie zabrakło czasu. Np. jazda konna, która w ogóle nie daje radości i sprawia same problemy. Szkoda bardzo, bowiem można tutaj jeździć nie tylko na zwykłych wierzchowcach. Co z tego skoro sterowanie zwierzakiem jest trudne. Koń nie potrafi przeskoczyć małej gałązki czy kamyczka i blokuje się w najdziwniejszych miejscach. Kolejną rzeczą, która nie przypadła mi do gustu jest ograniczona przestrzeń ekwipunku. Jedna strona to bardzo za mało. Również mapka i dziennik zadań mogłyby być bardziej czytelne. Czasem po prostu nie wiadomo jak zaliczyć dany quest.

Podczas rozmów tło rozmywa się

Pochwały należą się za to krakowskim grafikom. Two Worlds wygląda bardzo ładnie, ale tylko na wypasionym sprzęcie. Ja co prawda sobie go takim nie pooglądałem ale za to na pewno wygląda lepiej, niż Gothic 3 na tym samym zestawie. Plusem są również ekrany ładowania, które pojawiają się tylko przy wejściach do jaskiń i trwają dosłownie sekundkę. Czasem tylko gra przytnie, aby doczytać jakąś lokację. Ładnie prezentują się również animacje postaci oraz walki. Sami wrogowie, choć żyją krótko, także wyglądają bardzo ładnie. Tylko wygląd siostry głównego bohatera (to ta laska z okładki;)) nieco mnie rozczarował. Muzyka, z którą przyjdzie nam obcować jest tylko dobra. Odpowiednio buduje napięcie ale czasem na pierwszy plan wychodzą ostre gitarowe dźwięki, co zdecydowanie nie pasuje do gry fantasy.

Wspomniałem na wstępie o bugach, które potrafią czasami uprzykrzyć zabawę. A to bohater wlezie w miejsce, z którego trudno jest się wydostać. A to ciała poległych zanurzą się w ścianę niczym w wodę. Nasz heros jest także całkiem niemrawy jeżeli chodzi i wchodzenie pod górę. Dobrze że przynajmniej potrafi skakać. O jeździe konnej już wspomniałem wcześniej. Na szczęście polscy gracze dostali produkt spolszczony i w dodatku załatany do wersji 1.4. Większość problemów powinna więc zostać usunięta. Na plus należy z kolei zaliczyć interfejs, który jest przemyślany i intuicyjny.

Czuję się oszukany;)

Przedostatni akapit dotyczyć będzie czegoś, bez czego nie może się obejść żadna współczesna gra: trybu multiplayer. W przeciwieństwie do trybu single tutaj będziemy mogli wybrać już interesującą nas rasę, płeć oraz klasę. Tych ostatnich jest 12 a wśród nich znajdziemy zarówno zwykłych magów, wojowników i łuczników jak i tancerza ostrzy czy barbarzyńcę. Do naszej dyspozycji oddane zostały dwa tryby rozgrywki: RPG oraz Arena. Ten pierwszy polega na wspólnym wykonywaniu zadań wraz z innymi graczami. Możemy robić wszystko na co mamy tylko ochotę. Walka z innymi graczami odbywa się jednak tylko na arenach. Na czym zresztą skupia się drugi tryb. Tutaj gracze znajdują się w jednym mieście, mogą handlować ale ich postacie mają ten sam poziom. Na arenie dochodzi do krwawych potyczek, na ogromną skalę. Na arenie walczy się w zespołach (czerwoni i niebiescy) między sobą, z potworami lub o utrzymanie własnego monumentu.

Podsumowując: dwa światy z tym Two Worlds. Z jednej strony ogromny zróżnicowany świat i wielu przeciwników, z drugiej mało różnorodne i ciekawe zadania. Cierpi na tym klimat, chociaż wcale nie jest aż tak tragicznie. Pojawia się także kwestia monotonii rozgrywki ale cóż z tego skoro potrafi ona wciągnąć gracza na długie godziny. Najnowsza produkcja Reality Pump nie jest więc hitem z najwyższej półki ale na pewno jest dobrze przygotowaną produkcją, która wszystkich fanów cRPG wciągnie jak magnes. A że polska wersja jest załatana, możemy pomniejsze wpadki krakowskim programistom wybaczyć. Polak jednak potrafi;).

Grafika 90% Muzyka 90% Trudność 65% AI 80% Grywalność 90% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY ogromny świat masa przedmiotów intuicyjny interfejs wciąga polska wersja załatana

MINUSY jazda konna nie jest fajna niski poziom trudności mało zróżnicowane zadania słaby klimat pomniejsze wpadki

Procesor 2 GHz, 512 MB RAM, Windows Vista lub XP, 32bit, karta graficzna z Shader 2.0, karta dźwiękowa zgodna z DirectX, DVD-Rom