The Walking Dead: Season Two

Informacje o grze Nazwa gry: The Walking Dead: Season Two Gatunek: przygodĂłwka Producent: Telltale Games Dystrybutor: brak Cena: 22,99 € Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

The Walking Dead: Season Two – jak sama nazwa wskazuje – jest kontynuacją opowieści o ludzkości (a właściwie jej amerykańskim wycinku) w epoce armageddonu spod znaku epidemii zombie. Pierwsza część była pozycją wysoce smakowitą – choć z pewnością nie strawną dla osoby w kaĹźdym wieku i o najróşniejszych zainteresowaniach – czy więc ciąg dalszy nie jest przejawem „odcinania kuponĂłw”?

Historia drugiego sezonu koncentruje się wokół osoby Clementine, przy czym tym razem gracz nie sprawuje nad nią opieki rękoma innej osoby (vide Lee), lecz wciela się w nią osobiście. Nie jest to jednak proces aĹź tak trudny, mamy bowiem do czynienia z osobą, ktĂłra ma za sobą około dwa lata dodatkowych doświadczeń w porĂłwnaniu do momentu zakończenia poprzedniej opowieści – jej adolescencja przebiegła więc błyskawicznie, a to ze względu na wymogi darwinizmu.

Clementine już nie taka słodka i niewinna

Ale to nie tylko Clementine dojrzała – mamy do czynienia ze światem nieustannie przemierzanym przez hordy zombie (mniejsza o to, na ile to jest logiczne choćby w świetle niektĂłrych faktĂłw przedstawionych przy okazji pierwszej odsłony cyklu), ktĂłre juĹź po trosze zdążyły się opatrzeć tym, ktĂłrzy przetrwali – samo pojawienie się grupki kilku truposzy nie wzbudza więc wielkiej ekscytacji, a pozbycie się ich przypomina po trosze opędzanie się od komarĂłw czy zdziczałych psĂłw.

Obecnie podstawowym ĹşrĂłdłem zagroĹźenia jest przyroda – stawiająca nieodmiennie toĹźsame wymagania, ktĂłrych istnienie w epoce cywilizacji atomowo-komputerowej przestaliśmy dostrzegać (jak choćby chłód czy porĂłd – w przypadku tego ostatniego bardziej wymownym przykładem jest nawet nie Becca, lecz Christa po osiemnastu miesiącach, bardziej samotna niĹź poprzednio). Drugie zagroĹźenie jest rĂłwnie wiekowe – drugi człowiek. PowrĂłt do świata pierwotnego oznacza takĹźe odrodzenie się wszelkich atawizmĂłw i ponowne obowiązywanie zasady, iĹź „człowiek człowiekowi wilkiem”. To, co w przypadku St. JohnĂłw było wyjątkiem, tu jest niejako z gĂłry zakładaną regułą.

Człowiek – największe zagroĹźenie

Gra nieodmiennie skupia się nade wszystko na prowadzeniu często dość długich dyskusji, w trakcie ktĂłrych gracz moĹźe kierować je na róşne tory, choć z reguły bez wielkiego wpływu na rozwĂłj wydarzeń. Nie da się ukryć, Ĺźe właśnie fabuła – i tworzony między innymi przez wspomniane dysputy klimat – stanowi główny atut rzeczonej produkcji, potrafiąc autentycznie wzruszyć i zaskoczyć. Jakkolwiek więc mamy do czynienia z dość linearną przygodą, bardzo łatwo jest uwierzyć, Ĺźe naprawdę stanowi się element prezentowanego świata i wpływa się na jego losy.

Niestety, uchowały się takĹźe elementy zręcznościowe w postaci róşnorakich „quick time events”. Po zabawie w 400 Days – epilogowo-prologowym łączniku między częściami – zdawać by się mogło, Ĺźe będą one bardziej urozmaicone i wymagające, niĹşli to było w przypadku „jedynki”. Tymczasem jest dokładnie odwrotnie – jeśli przyjąć, Ĺźe ucieczka przed atakiem na obĂłz przy okazji bodajĹźe trzeciego epizodu S1 oraz walka z Molly prezentowała poziom trudności 5, a epizod Bonnie z 400 Days 4, to najtrudniejszemu wyzwaniu z Season 2 nie sposĂłb przypisać więcej niĹź 3. Owszem, zdarzyło mi się kilka razy zginąć, bardziej to jednak wynikało z rozproszenia bądĹş gapiostwa niĹşli trudności wyzwania.

Jeden z najgłupszych elementów w całej historii gier przygodowych

Jakkolwiek jest to bardzo subiektywne, w mej ocenie zakończenie omawianej pozycji nie dorĂłwnywało temu z pierwszej odsłony – nie potrafiło wywołać aĹź takich emocji. Najzabawniejsze jest to, Ĺźe w moim przekonaniu twĂłrcy „otarli” się o rozwiązanie genialne, ale je niejako „przegapili”. Jako Ĺźe jest to materia skrajnie obfitująca w spoilery, pozwolę ją sobie oznaczyć czarnym kolorem czcionki, ktĂłrej przeczytanie będzie moĹźliwe po podświetleniu tekstu (a więc na Twoją odpowiedzialność, Czytelniku) – otóş otrzymanie przez Clementine postrzału naleĹźało „zorganizować” w trakcie ostatniej walki, gdy nasze alter ego zasłoniłoby sobą wedle wyboru Kenny’ego bądĹş Jane. Obudziłaby się ona w vanie z Lee – i jedni mogliby uznać, Ĺźe całość jej losĂłw tak w Savannah z pierwszej części, jak i Sezonu Drugiego stanowiła tylko zły sen, inni zaś przyjęliby, Ĺźe mamy do czynienia z przedśmiertnymi majakami. Co więcej, tego rodzaju zakończenie mogłoby stanowić punkt wyjścia dla ewentualnego Sezonu Trzeciego, gdzie Clementine po prostu się przebudza, jak to sobie rzeczywiście wyobrazili twĂłrcy.

W Sezonie Drugim uświadczymy mniejszej ilości jakichkolwiek wyzwań typowych dla gier przygodowych. Owszem, rĂłwnieĹź w pierwszej odsłonie cyklu wielu takowych nie było, wyjadacz gatunku tylko prychnąłby z pogardliwym poczuciem wyĹźszości, ale nawet takie wcześniejsze uruchomienie pociągu nie da się porĂłwnać pod względem komplikacji na rzecz ktĂłrejkolwiek „łamigłówki”, z ktĂłrą graczowi przyjdzie się zmierzyć tym razem.

„Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzÄ ”

Bardzo nieznacznej kosmetyce uległa warstwa wizualna danej produkcji – owszem, pewne ulepszenia „mędrca szkiełkiem i okiem” moĹźna dostrzec, trudno jednak nawet mĂłwić o ewolucji, co najwyĹźej o kosmetyce. Większym zmianom uległa ścieĹźka muzyczna produkcji, zabrakło jednak motywu rĂłwnie wyrazistego, jak ten z „wzruszających chwil” pierwszej odsłony serii.

The Walking Dead: Season Two okazało się produkcją dla mnie zaskakująco dobrą, stanowiącą twĂłrcze rozwinięcie pierwszej odsłony – w pewnych warstwach moĹźe słabszą, w innych jednak bardziej zjadliwą. Jest to Opowieść przez duĹźe „O” i ani trochę nie Ĺźałuję sięgnięcia po nią.

Grafika 90% Muzyka 75% Grywalność 90% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY Opowieść (nie tylko opowieść) twĂłrcy wciÄ Ĺź sÄ w stanie nabrać gracza, Ĺźe jego decyzje majÄ znaczenie klimat prostsze elementy zręcznościowe oprawa audiowizualna gra zdecydowanie dla dojrzałych graczy

MINUSY elementy zręcznościowe mimo wszystko zbędne pozorność wielu wyborĂłw niektĂłre sceny - jak choćby ta z zszywaniem ran - kompletnie zbędne i na granicy dobrego smaku (a właściwie przekraczajÄ ce niÄ ) gra zdecydowanie dla dojrzałych graczy

Core 2 Duo 2 GHz, 3 GB RAM (4 GB RAM - Vista/7), karta grafiki 1 GB, 2 GB HDD, Windows XP/Vista/7