Jednak zanim do tego ostatniego dojdzie, Bezimiennego czeka klasyczne „od zera do bohatera. RozwĂłj postaci opiera się o cztery współczynniki główne (siła, zręczność, mana i wiedza tajemna) i szereg umiejętności dodatkowych. Nauka kaĹźdej z nich wymaga spełnienia trzech warunkĂłw. Pierwszy - to odpowiednia pula zgromadzonych podczas awansu punktĂłw nauki. Następnie trzeba odnaleźć nauczyciela danej zdolności i przygotować zwykle pokaĹşną sumę złota. Tego, szczegĂłlnie na początku przygody, ciągle brakuje, toteĹź warto inwestować w najpotrzebniejsze umiejętności, czyli w tym wypadku jedną z trzech biegłości w broni białej. Do wyboru szybki miecz, wolniejszy acz potężniejszy topĂłr i plasujący się pomiędzy wymienionymi kostur. Potem przyjdzie czas na rozwĂłj magii, akrobatyki, złodziejstwa czy kowalstwa. O ile zdecydujesz się na rozwĂłj tylko jednej biegłości w broni, bez problemu wystarczy ci punktĂłw na pełen rozwĂłj pozostałych umiejętności Bezimiennego. Warto teĹź opanować sztukę alchemii, ktĂłra pozwala na warzenie mikstur stale zwiększających siłę czy zręczność postaci.



Przemierzając wszystkie mniej lub bardziej dostępne zakątki wyspy nieustannie czułem się jak gdyby była ona zintegrowaną częścią świata Gothic. Identyczne są realia kulturowe i stylistyka architektury. NPC cechuje taka sama mentalność i usposobienie. Większość spotykanych bestii ma swojego gothicowego odpowiednika (co więcej nie sposĂłb nie odnieść wraĹźenie, Ĺźe w przypadku wielu z nich zastosowano te same modele postaci i ich animacji, za przykład niech posłuĹźy wzorowana na trollu popielna bestia czy jaszczuroludzie jako Ĺźywo przypominający orkĂłw Ĺźyjących w gĂłrniczej dolinie Khorinis). WraĹźenie deja vu potęguje świetna muzyka, o ktĂłrej nie moĹźna napisać inaczej, niĹź Ĺźe jest „gothicowa”. Jednak efekt taki to w największej mierze zasługa oprawy graficznej. Powiedzieć o niej moĹźna naprawdę wiele, niestety za wyjątkiem tego, Ĺźe jest ładna. Bo nie jest. Jej pozytywy ograniczają się do swoistej sugestywności jaką wytwarza. Pomimo średniej jakości tekstur i takiej samej dbałości o detale gra potrafi genialnie wykreować iluzję realności sytuacji rozgrywanej na ekranie monitora. Noc przeraĹźa, a ciężka ulewa napełnia niechęcią do opuszczania suchej przytulnej chaty. Co ciekawe przy takim, dość przyjemnym efekcie końcowym, części składowe grafiki wyraĹşnie kuleją. Modele postaci i potworĂłw są zwyczajnie niezgrabne i kanciaste. Animacje nie róşnią się niczym od tych z pierwszego Gothica, a wygładzanie krawędzi nawet ustawione na max praktycznie nie funkcjonuje.

Grafika to zresztą tylko jedna z licznych technicznych niedorĂłbek produkcji. Koszmarne jest juĹź główne menu, ktĂłrego solidne wykonanie przez wprawnego grafika powinno zająć ledwie kilka godzin. RĂłwnie nieciekawie prezentuje się interfejs samej gry. Okna ekwipunku czy dziennika są po prostu brzydkie. WyraĹşnie szwankuje system kolizji modeli, ktĂłre podczas walki namiętnie przenikają się tworząc potworki typu czterorękiego szkieletu z trzema głowami. Ragdoll pozwala na takie kwiatki jak dwudziestometrowy wyrzut w gĂłrę ciała wilka… uderzonego ciosem przygwaĹźdĹźającym do ziemi. Dalej: w trakcie dialogĂłw postacie posługują się tymi samymi nagminnie powielanymi gestami rąk. Skoki bohatera przypominają spacer na księżycu. I kilka innych mniejszych niedociągnięć, ktĂłre pod Ĺźadnym pozorem nie powinny mieć miejsca w produkcji tego kalibru. Inną, bo nie dotyczącą technicznej strony gry wadą jest jej długość, a w zasadzie krĂłtkość. Przy pierwszym podejściu, wykonując wszystkie zadania i odwiedzając kaĹźdy zakątek lądu przejście całości zajęło mi niespełna 40 godzin. Główne zadanie powinno wystarczyć na jakieś 25, co nie jest dobrym wynikiem w dziedzinie gier RPG. Sytuację ratuje fakt, Ĺźe ponowne podejście do gry rzeczywiście ma sens, a więc automatycznie wydłuĹźa czas zabawy. Inna sprawa, Ĺźe trzeci i czwarty rozdział fabuły ogranicza się niemal wyłącznie do wyĹźynania hord jaszczuroludzi i tułaczki po ich świątyniach.



Risen to krok w tył. To gra pełna niedociągnięć i drobnych błędów. To w gruncie rzeczy klon pierwszej odsłony serii Gothic. Risen to zarazem piekielnie dobry erpeg, który choć może nie ściągnie nowych, to z pewnością usatysfakcjonuje wszystkich obecnych fanów Bezimienego.

Grafika 70% Muzyka 90% Trudność 90% Grywalność 90% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY kompleksowy świat gry urzekajÄ cy klimat satysfakcjonujÄ ca walka RPG w starym stylu

MINUSY przestarzała grafika dla niektĂłrych zbyt trudna zalatuje niskim budĹźetem sporo niedociÄ gnięć

Core 2 Duo 3 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB (GeForce 8800 lub lepsza), 2.5 GB HDD, Windows XP/Vista.