Necrovision: Przeklęta Kompania

Informacje o grze Nazwa gry: NecroVision: Przeklęta Kompania (NecroViosion: Lost Company) Gatunek: gra akcji WWW: www.necrovision-game.com// Producent: The Farm 51 Dystrybutor: Cenega Poland Cena: 59,99 PLN

Co mają ze sobą wspĂłlnego nieumarli, Gliwice i pierwsza wojna światowa? Po krĂłtkiej chwili zastanowienia, większość ludzi odpowie – „nic?”. Przeciętny gracz z miejsca pomyśli o Necrovision – pierwszoosobowym shooterze stworzonym przez polskie studio Farm 51, ktĂłry miał swoją premierę w marcu 2009.

Od tego czasu minęło juĹź przeszło dwanaście miesięcy i temat byłby dawno nieaktualny, gdyby nie wydany w tym roku dodatek do Necrovision o podtytule Przeklęta Kompania*. Ten, podobnie jak podstawa, przenosi gracza do 1916 roku, gdzie wśrĂłd poĹźogi pierwszej wojny światowej przyjdzie mu zmierzyć się z czymś więcej niĹź tylko kule i bagnety przeciwnikĂłw. Tym razem bohaterem jest niemiecki lekarz i weteran wojenny doktor Zimmerman. Tak, tak - ten sam Zimmerman, ktĂłry w podstawowym Necrovisionie był jednym z „tych złych”. Jak to tak? A tak, iĹź Przeklęta Kompania jest prequelem swego pierwowzoru co oznacza tyle, Ĺźe fabularnie przedstawia wydarzenia wcześniejsze. Zimmerman zostaje powołany do wojska, by zbadać sprawę tajemniczej plagi zamieniającej Ĺźołnierzy w oĹźywione zwłoki, pełne agresji i nienawiści do wszystkiego co Ĺźywe.



Doktor dociera na umĂłwione miejsce spotkania z tytułową Przeklętą Kompanią i tu czeka go pierwsza niespodzianka. Zamiast szeregowego Hansa, Albrechta czy innego Adolfa powitanie zgotowało mu stadko wygłodniałych zombich. Sprawy znacznie się komplikują, co jest dobrym pretekstem do przegonienia gracza przez dziesięć rozdziałów kampanii solowej odpowiadającej w przybliĹźeniu ośmiu godzinom zabawy. O ile zabawą nazwać moĹźna krwistą sieczkę pełną mięsa, posoki i fruwających kawałkĂłw ciała. Nie ma zmiłuj. Jako Ĺźe wojna to nie przelewki a i z nieumarłego więźnia poĹźytek Ĺźaden, pod nóş (częściej lufę) wypada brać rĂłwno wszystko co tylko pojawi się na ekranie i wykazuje jakiekolwiek oznaki Ĺźycia, a pojawia się tego całkiem sporo. Oldschool w pełnej krasie. Dynamiką i charakterem rozgrywki gra najbardziej przypomina Painkillera (tych samych twĂłrcĂłw zresztą) lub z nieco bardziej klasycznych – pierwszego, oryginalnego Dooma.

MoĹźna się sprzeczać o wagę poszczegĂłlnych elementĂłw gatunku FPS, przedkładając klimat nad grafikę czy jeszcze inne aspekty, ale jedno dyskusji nie podlega. By strzelanka była dobrą strzelanką, musi się w niej dobrze strzelać. Prostota jest przymiotem geniuszu :). Podobnie jak we wspomnianym Painkillerze to właśnie samo „pif-paf” gra w Necrovision pierwsze skrzypce. Jakkolwiek bezmyślne i pozbawione realizmu by ono nie było, pociąganie za spust po prostu daje tu masę satysfakcji i opartej na najniĹźszych instynktach radości. Arsenał kilkunastu broni (w tym sześciu nowych) jest na tyle obfity i zróşnicowany, Ĺźe znajdzie się tu coś na kaĹźdą okazję . Osobiście bardzo przypadła mi do gustu strzelba i karabin snajperski, niezastąpione na stosownie krĂłtki i długi dystans. Nieczęsto spotykaną w gatunku ciekawostką jest tutaj moĹźliwość posługiwania się rĂłwnocześnie dwiema róşnymi broniami. Prawa ręka zarezerwowana jest dla pistoletu, a do lewej wedle uznania powędrować moĹźe między innymi dynamit, bagnet czy nabijana gwoĹşdziami maczuga.

UĹźywanie dwĂłch broni rĂłwnocześnie sprawia najwięcej frajdy, gdy jedną z nich jest specjalna stalowa rękawica. Trzy metalowe ostrza rodem z X-mena pozwalają na potężne ciosy w walce wręcz, ktĂłre ładują magiczną moc rękawicy. MoĹźe to być ognista kula, zamroĹźenie lub oĹźywienie dopiero co pokonanego przeciwnika, ktĂłry z wdzięczności ochoczo stanie po naszej stronie. Szkoda tylko, Ĺźe zupełnie nie wykorzystano ogromnego potencjału drzemiącego w tej broni. Po pierwsze Zimmerman moĹźe posługiwać się tą rękawicą jedynie w dwĂłch ostatnich, krĂłtkich rozdziałach. Po drugie, ani instrukcja, ani sama gra nie informuje bezpośrednio o tym jak jej uĹźywać – o umiejętności oĹźywiania poległych kreatur wiedziałem wyłącznie dzięki znajomości pierwotnego Necrovisiona. Zbagatelizowanie tej broni jest tym bardziej zaskakujące, Ĺźe była ona głównym ficzerem i znakiem rozpoznawczym podstawki.



Innym charakterystycznym mechanizmem gry są tak zwane combosy, czyli określone sposoby uśmiercania i tak juĹź nieĹźywych przeciwnikĂłw. Strzał ze strzelby w odrzuconego kopnięciem przeciwnika zostanie skwitowany podpisem „lecąca kaczka”, a celny atak saperką wymierzony w głowę nosi dumną nazwę „zemsty farmera”. Liczbę podobnych kombinacji trafnie oddaje wyraĹźenie – kilkadziesiąt i wbrew pozorom są dość mocno zróşnicowane. Sęk w tym, Ĺźe wybĂłr combosa ma znaczenie czysto kosmetyczne i słuĹźy jedynie zwiększeniu satysfakcji własnej gracza. O wiele bardziej istotne niĹź to, jak niemiecki doktor zabija napotkane kreatury jest, by robił to wystarczająco szybko. Seria zabĂłjstw następujących w krĂłtkich odstępach czasu ładuje poziom adrenaliny.

Aktywowana samoistnie przy niskim poziomie zdrowia lub uruchomiona ręcznie w dowolnym, wybranym przez gracza momencie adrenalina przyspiesza wszystkie reakcje bohatera, co skutkuje klasycznym bullet-timem , w ktĂłrym wrogowie poruszają się z prędkością kontuzjowanego żółwia. Dodatkowo kaĹźdy kolejny combos zwiększa poziom furii – im wyĹźszy poziom, tym wyĹźsze obraĹźenia i szybkość przeładowania broni. Maksymalny prĂłg furii wyznaczany jest przez liczbę znalezionych wampirzych amuletĂłw, ktĂłrych kilka zostało ukrytych w kaĹźdym z dziesięciu rozdziałów fabularyzowanej kampanii dla jednego gracza. Piszę” fabularyzowanej” bo trudno oprzeć się uczuciu, Ĺźe historia Zimmermana została na siłę dodana do gry, ktĂłra miała być po prostu bezmyślną, szybką, zręcznościową strzelaniną nastawioną na eksterminację coraz to nowych hord przeciwnikĂłw. Fabuła przekazywana jest głównie przez odczytywanie przed kaĹźdą misją dziennikĂłw prowadzonych przez bohatera. Wypadają one nad wyraz ubogo, zarĂłwno ze względu na merytorykę (filozoficzne egzystencjalne wywody często nijak nie związane z akcją gry) jak i na formę przekazu (angielski lektor z wybitnie niemieckim akcentem i egzaltowanym tonem wypada pospołu śmiesznie i Ĺźałośnie). Jeszcze gorzej prezentują się beznadziejne przydługie dialogi będące cut-scenami, ktĂłrych niestety nie sposĂłb pominąć. NaleĹźy przy tym pamiętać, Ĺźe twĂłrcy Necrovisiona nigdy nie mieli w tym kierunku duĹźych ambicji. Fabuła miała po prostu nadać sens działaniom gracza i mimo Ĺźe słabo, to jednak spełnia tę rolę.

Inną sporą wadą jest brak rzeczywistego powiewu świeĹźości, jakiego naleĹźałoby spodziewać się po dodatku. Fakt - poprawiono kilka większych bolączek podstawki – szczegĂłlnie miło przyjąłem znaczne skrĂłcenie czasu ładowania danych, ktĂłre poprzednio kazało czekać kilka minut (!) na załadowanie się nowego rozdziału. Dodano parę nowych broni i grupkę świeĹźych przeciwnikĂłw, ale to wszystko wciąż za mało jak na produkt, ktĂłrego doszlifowanie zajęło twĂłrcom blisko dwanaście miesięcy. Rewolucją w Przeklętej Kompani miało być wprowadzenie pojazdĂłw i samolotĂłw. Skończyło się na liczbie pojedynczej. Jeden czołg (FT-17) i jeden dwupłatowiec (Halberstadt CL.II. ) - to wszystko co gra ma do zaoferowania miłośnikom pierwszo-wojennego sprzętu bojowego. O ile czołg wypada raczej zwyczajnie, ot jeĹşdzi i strzela, o tyle sprawa samolotu moĹźe budzić spore wątpliwości. Winę ponosi głównie sterowanie za pomocą myszy, ktĂłre z jednej strony nie naleĹźy do najwygodniejszych, a z drugiej pozwala na akrobacje tyleĹź dziwaczne co niewykonalne jak np. zawrĂłcenie maszyny w poziomie na odcinku pięciu metrĂłw. Gdyby latanie lub kierowanie czołgiem oceniać jako osobne produkcje otrzymałyby noty nie wyĹźsze niĹź 30 procent. W nowym Necrovisionie obie te czynności są tylko jednorazowymi mini-gierkami, stąd w ogĂłlnym rozrachunku moĹźna je traktować jak średnio udane urozmaicenie rozgrywki i zaliczyć je grze in plus.