Leisure Suit Larry: Wet Dreams Dry Twice

Informacje o grze Nazwa gry: Leisure Suit Larry: Wet Dreams Dry Twice Gatunek: przygodĂłwka Producent: Crazy Bunch Cena: 127,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Restart serii Leisure Suit Larry sprzed dwĂłch lat okazał się całkiem udany – z jednej strony twĂłrcom udało się zachować ducha oryginalnej serii, z drugiej jednak całkiem udatnie zaadaptowali postać do nowych czasĂłw, chociaĹźby w zakresie jej wzrostu. Pewne rozczarowanie towarzyszyło jednak zakończeniu, i to nie z tych przyczyn, o ktĂłrych myślicie świntuchy, lecz z uwagi na fakt, Ĺźe stanowiło ono dość klasyczny cliffhanger, dopraszający się kontynuacji. Ale oto i ona jest!

Nieodmiennie nasz cel ma jasno sprecyzowany – i doskonale zaokrąglony w stosownych miejscach – kształt, choć paradoksalnie nie chodzi tu o seks (tzn. teĹź, ale juĹź jako naturalna konsekwencja), lecz ślub z wybranką naszego, he he, serca – prawda, Ĺźe Larry tak jakby nieco dojrzał? O słodka ironio jednak to nie nasz miłośnik białych marynarek ucieka od ołtarza, lecz to dama się przed nim nie stawia, takoĹź waść Laffer zmuszony jest ruszyć na jej poszukiwania, ewentualnie ratunek.

TwĂłrcy tortu chyba nie odnotowali terapii hormonalnej Larry'ego

Akcja rozgrywa się w zasadniczo odmiennej scenerii niĹşli to miało miejsce przy okazji poprzedniej odsłony, pomijając bowiem startowe niby-meksykańskie miasteczko przez większość czasu poruszać się będziemy po krainach stylizowanych na Karaiby – a przynajmniej ich stereotypowe wyobraĹźenie. Zetkniemy się więc z do bĂłlu skomercjalizowanym ich obliczem, lecz ruszymy teĹź śladami dawnych jakby-piratĂłw, odwiedzimy rĂłwnieĹź rejony TrĂłjkąta Bermudzkiego czy w końcu wyspę kanibalistycznych amazonek (no dobra, to niekoniecznie stereotyp, a tym bardziej niekoniecznie wiążący się ze wspomnianym zakątkiem świata). Jeśli komuś przy okazji „jedynki” brakowały ordynarnie przygodĂłwkowej kolorystyki (są w ogĂłle tacy?), to Dry Twice winno ich usatysfakcjonować.

Sama fabuła została stworzona z pewnym pazurem, albowiem autorzy śmiało żonglują różnorakimi konwencjami, wplatając nie tylko wątek bondowsko-szpiegowski, lecz również istne tony najróżniejszych easter-eggów czy nawiązań gatunkowych oraz kulturowych. Czasami są one niespecjalnie smaczne i dość wymuszone, momentami potrafią jednak wywołać autentyczne rozbawienie.

Brunetki, blondynki...

Niby to oczywiste, lecz warto podkreślić, że gra ta pomimo iście bajkowego anturażu oraz braku jakiejkolwiek powagi jest jednak adresowana do bardziej dojrzałych graczy. Nie da się ukryć, że będzie ona stanowić przedmiot pożądania (he he) nastolatków o hormonach wypełniających żyły, lecz miejscami potrafi być wręcz obrazoburcza, bardzo swobodnie podchodząc do tematów takich jak śmierć czy religia.

Nie sposĂłb nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe deweloperzy wraz z sequelem poczuli się pewniej – w konsekwencji czego rzeczony tytuł jest dłuĹźszy od poprzedniczki, rozbudowując niemal wszystkie jej mechaniki bądĹş udatnie je zastępując, a zarazem honorując przeszłość tak serii, jak i gatunku (vide moduł pixel-artowy). Co więcej, gra jest autentycznie wymagająca – o ile część rozwiązań jest dość oczywista, w rozgrywce zaś pomaga opcja podświetlania hotspotĂłw, tym niemniej parokrotnie musiałem się głębiej zastanowić „co dalej?”, zwłaszcza iĹź twĂłrcy nie krępowali się z wplataniem absurdalności.

Tradycja zobowiÄ zuje!

Wspominałem już wcześniej o oprawie, jakkolwiek mimo wszystko warto jej poświęcić nieco więcej uwagi. Nie chodzi tylko o feerię barw, lecz ogólne bogactwo detali przesycających niemal każdą z lokacji, zwłaszcza że czasami mają one nie tylko ornamentacyjny charakter, lecz również skrywają w sobie podpowiedzi. Muzyka zaś niby przez cały czas skrywa się w tle, lecz na sposób właściwy dla Tilo Alpermanna potrafi gdzieś osadzić się z tyłu głowy.

Warto kilka słów poświęcić niskim wymaganiom sprzętowym danego tytułu – naprawdę niskim, pozwalających w pełni cieszyć się urokami danego tytułu na dość juĹź leciwych urządzeniach. Zawsze mnie zdumiewał fakt, iĹź gry prezentujące się nie lepiej od tytułów sprzed dwĂłch dekad potrafiły cechować się wymaganiami właściwymi dla księżniczki z problemami na tle grochu. Z alergią. I chorobą dwubiegunową. Larry Laffer zdecydowanie nie zalicza się jednak do tego grona.

„My hero!” czy teĹź „You bastard!”?

Leisure Suit Larry: Wet Dreams Dry Twice to ze wszech miar udany sequel i w ogĂłle godny przedstawiciel cyklu. AĹź trudno uwierzyć, Ĺźe Al Lowe nie maczał palcĂłw (he he) przy jego powstawaniu – co zarazem napełnia wiarą do co kolejnych odsłon serii, zwłaszcza iĹź autorzy zostawili sobie kilka otwartych fabularnych furtek.

Grafika 75% Muzyka 75% Grywalność 85% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY rozgrywka całkiem długa i urozmaicona animacja postaci dość wymagajÄ ca, pomimo podświetlania hotspotĂłw bogactwo nawiÄ zań kulturowych rozsÄ dne wymagania sprzętowe

MINUSY nie dla kaĹźdego (a tym bardziej nie dla kaĹźdej) backtracking

Dual Core 2.33 GHz 2 GB RAM karta grafiki 256 MB GeForce 8800 lub lepsza 4 GB HDD Windows Vista/7/8/10