Gemini Rue

Informacje o grze Nazwa gry: Gemini Rue Gatunek: przygodĂłwka Producent: Wadjet Eye Games Dystrybutor: CD Projekt Cena: 19,90 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 40%

Ku zaskoczeniu niejednej osoby, po części takĹźe niĹźej podpisanego, rozwĂłj technologiczny, a w konsekwencji stopień komplikacji i konieczność specjalizacji nie wykluczyła małych pozycji z rynku. Przeciwnie, niejednokrotnie gracze pragną z mniej lub bardziej szlachetnych tudzieĹź wymyślnych powodĂłw pewnej odskoczni od pozycji AAA, w związku z czym powstaje nisza dla pojedynczych twĂłrcĂłw, tzw. niezaleĹźnych, ktĂłrych produkcje takĹźe określa się tym mianem, a spolszczając „indykami”. Jedną z nich jest Gemini Rue.

Zaczyna się dość banalnie – wcielamy się w osobę niejakiego Azriela Odina, trudniącego się policyjnym fachem w stosunkowo nieodległej, bo „tylko” o dwa stulecia przyszłości. Nieodległej, bo bardzo przypomina ona czasy nam współczesne – ot, nieco do przodu posunęła się technologia medyczna (o czym przekonujemy się oglądając intro), nastała takĹźe epoka podróşy kosmicznej – całości wszakĹźe bardzo daleko do klimatĂłw „Star Treka” czy innych gwiezdnych „elukubracji”*. Ot, dość powiedzieć, Ĺźe o Ĺźadnych laserach nie ma mowy, a spory interpersonalne zwykło się rozwiązywać z wykorzystaniem staroświeckiej broni palnej. NajbliĹźsze skojarzenia winny prowadzić do nieśmiertelnego „Blade runnera”, co zresztą przyznaje sam główny autor w trybie komentatorskim.



Wspomniany Azriel Odin ma jedno zadanie – bynajmniej nie sprowadza się ono do ratowania świata czy ujęcia groĹşnych przestępcĂłw, przeciwnie, chce on po prostu odnaleźć/uratować swojego brata, w ktĂłrego osobę takĹźe moĹźemy stosunkowo szybko się wcielić (stąd teĹź tytuł). Trąci to banałem, twĂłrcy wszakĹźe pod koniec pokazują tutaj „pazurki” grając graczowi na nosie.

Gra jest dość klasyczną przedstawicielką gatunku przygotĂłwek point’n’click, acz z pewnymi odstępstwami. Po pierwsze, kilkukrotnie jesteśmy zmuszeni zmierzyć się z elementami zręcznościowymi – nade wszystko wziąć udział w kilku strzelaninach, ktĂłre jednak nie są tak naprawdę skomplikowane i wymagają tylko spostrzeĹźenia i wykorzystania pewnych prawidłowości. Nadto, bodajĹźe trzy razy jesteśmy zmuszeni wykonać pewne czynności w określonym porządku w dość krĂłtkim czasie – jak choćby zamknąć jedne drzwi i wywaĹźyć kopniakiem kolejne w sytuacji, gdy jesteśmy ścigani przez zabĂłjcĂłw.



Jakkolwiek niektĂłre z tych rozwiązań zdają się mieć sens z punktu widzenia fabularnego, osobiście stoję na stanowisku, Ĺźe dla tego rodzaju elementĂłw nie powinno być miejsca w typowych – tj. innych niĹź taki Tomb Raider etc. – grach przygodowych. Mniejsza z tym, Ĺźe są one tutaj łatwe, a poprzeczka jest zawieszona wyĹźej tylko i wyłącznie wtedy, gdy chcemy zdobyć niektĂłre „osiągnięcia”.

Grafika Gemini Rue mĂłwiąc wprost jest po prostu szpetna, co zresztą widać na załączonych screenach. Od razu nasuwają się skojarzenia z produkcjami sprzed bez mała dwĂłch dekad. Wszystko ma jednak swoją cenę, choć moĹźna się spotkać rĂłwnieĹź z ładniejszymi „indykami”. Z kolei rzecz się ma zupełnie inaczej z oprawą muzyczną tej pozycji – jest niezwykle klimatyczna, jakkolwiek trudna do uchwycenia czy zanucenia. W moim przypadku ponownie wywołała ona skojarzenia z „Blade runnerem”, co jest niemałym komplementem, zwłaszcza Ĺźe w przypadku tego ostatniego soundtrack został stworzony przez słynnego Vangelisa.



Gemini Rue niestety nie jest pozycją rzucającą na kolana, przeciwnie, potrafi sfrustrować, nie przyciągnie teĹź dla oprawy wizualnej. Sama rozgrywka takĹźe nie jest innowacyjna, fabuła zaś jest liniowa i nie pozostawia nawet wielkiego marginesu swobody w przypadku dialogĂłw. Jest to produkt przyzwoity jak na „indyka”, ale z pewnością nie stanowi małej „perełki”.

* - chwała Ci, gdy znasz znaczenie tego słowa bądź nie znając go posiadasz nawyk sięgnięcia po słownik:)

Grafika 20% Muzyka 80% Grywalność 50% Ocena końcowa 40%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat muzyka zakończenie cena

MINUSY krótka paskudna grafika bezsensowne wstawki zręcznościowe liniowość

Pentium 4 1.6 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki 128 MB (GeForce 5900 lub lepsza), Windows XP/Vista/7