Same lewele, przypominają w większości do złudzenia labirynty. Mimo, że gra jest w trójwymiarze, ściany wyglądające identycznie na danym poziomie gry, jak i wąskie, pokrętne korytarze, którymi przechodzi drużyna, mogą niejednego gracza zdezorientować, a nawet wprowadzić w obłęd ^^, ale nie zniechęcajmy się tak szybko, gdyż korzystając z map, z pewnością nie sposób się będzie pogubić na danych lewelach Temple Darkmoon. Zwłaszcza, iż w grze jest sporo charakterystycznych miejsc dla danego etapu, które utrwalą się graczowi w pamięci. Dla przykładu podam kilka z nich… Katakumby, level drugi – cele więzienne, w których porozrzucane są szczątki śmiałków, którzy zakłócili spokój tajemniczej świątyni; czy groby w lesie, z których wykopać można coś, co możliwe iż się przyda w samym Temple Darmoon, co pomoże z pewnością twojej drużynie w trudnych dla niej chwilach.

Sposób poruszania się w grze, jest nieco rwany. Ale czegóż wymagać od gry z ‘91 roku? Nie powtarza się takie niedopracowanie, jakie miało miejsce w poprzedniej części, gdzie wystarczyło przycisnąć raz klawisz odpowiadający za poruszanie się, a drużyna gnała bez opamiętania, często pomijając istotne rzeczy i miejsca. Tutaj każde kliknięcie, oznacza jedno poruszenie się drużyny w tył, w przód i na boki. Poruszanie się wrogów również nie zostało do końca dopracowane. Pomijając to, iż ich ruchy niespecjalnie różnią się od naszych, to są dziesięć razy wolniejsi, przez co łatwo ich zgubić w pokrętnych korytarzach.

Walki także nie pokazują się najlepiej – są podzielone na tury. Widać to świetnie na przeciwnikach, gdyż grając jesteśmy oczami drużyny i nie widzimy swojej kompanii. Istota, z jaką walczymy bierze zamach, uderza (matrix – moment zamarcia w miejscu w tym momencie), po czym powraca do punktu wyjścia – stoi jakby nigdy nic. Mniej więcej tak samo i u nas to bodajże wygląda. Nie ma możliwości, byśmy uderzali na wroga co sekundę. Wzięcie zamachu trwa trochę. Kolejną rzeczą podczas walk, o której warto wspomnieć, jest ustawienie naszej drużyny w dwóch rzędach, po sześć osób (lub po cztery osoby). Tak więc tylko dwie postacie na przedzie mogą zadać przeciwnikowi obrażenia. Dwie osoby na przedzie mogą zostać zranione przez wroga, z którym walczą… chyba że drużyna jest otoczona przez niepożądanych gości z kilku stron. Ułatwieniem jest może i to, że podczas walk, gdy wojownicy w pierwszym rzędzie są zajęci walką, bohaterzy z drugiego i trzeciego rzędu mogą miotać w przeciwników zaklęcia i inne przedmioty (np. strzały z łuku, kamienie z procy).



W grze dostępny jest całkiem niemały arsenał czarów. Problem w tym, że nie ma w niej żadnych opisów ich działania. Nie jest napisane co dają ani jak ich poprawnie używać. Działania niektórych zaklęć jak np.: „Ognista Kula”, czy „Płomienie z rąk” można się domyślić, mimo iż obrażeń zadawanych przez nie nie jesteśmy w stanie określić. Natomiast zaklęcia typu „Magiczna szata”, lub „Ochrona przed złem” pozostają zagadką dla osób nie posiadających instrukcji do gry. Gdyż tylko w niej znajdują się opisy działania i używania zaklęć… zresztą nie tylko ich. W instrukcji znajdują się preferencje każdej broni i czaru, co jest zapewne niewybaczalnym błędem, że nie ma na taką istotną rzecz, miejsca w grze.

Kolejną rzeczą, jaką powinniśmy wiedzieć, to niemożliwość podciągnięcia poziomu bohatera wyżej niż jedynie do 11. Jednakże nie przeszkadza to w rozgrywce, gdyż bohaterem jednoklasowym zaczynamy od 7 poziomu, a satysfakcja jest gdy taki bohater (nawet za nic) dostanie nagle poziom, zwiększający jego preferencje, wytrzymałość, a nawet umożliwia wyuczenia się nowych czarów.

Dodam jeszcze, że w części trzeciej – Eye Of The Beholder III: The Assault On Myth Drannor – podczas tworzenia postaci można wpisać kod tyczący się części drugiej EOB. Mianowicie, wybrawszy dowolną twarz (przerobioną z poprzednich dwóch części, jak i z nowych twarzy), można uzyskać wizerunek NPC-ów z EOB2, wpisując prawdziwe imię takowych postaci, jak: Calandra, Amber, Shorn, Tanglor i Insal.



Eye Of The Beholder II: The Legend Of Darkmoon jest według opinii publicznej ( w tym mojej:)), najciekawszą częścią z całej trylogii. Wysokie noty otrzymała tematyka tejże części, jak i bardzo ładna muzyka z intra, której autorem jest Frank Klepacki, dźwięki jednak są już nieco uboższe, często składające się z pojedynczych odgłosów midi, czasem brzmią nieciekawie.

Gra o oryginalnym, tajemniczym wątku czeka na gracza otwierając wrota świata Dungeons & Dragons. Stań wraz ze swoją drużyną do walki z licznymi wrogimi istotami! Złam tajemnicę Temple Darkmoon, by uratować Waterdeep przed licznym plugastwem, mieszkającym w świątyni! Odmień los śmiałków, którzy odważyli się przekroczyć próg kleryckich komnat! Zagraj w Oko Obserwatora II: Legendę Mrocznego Księżyca!



Ciekawostką, jaką chciałbym dodać od siebie, jest trwanie projektu prac nad specjalną edycją EOB2, której podjął się Francuz Jardel Bertrand. Do gry ma być ponoć dołączona automapa, jak i przełożenie gry na kilka języków – w tym i polski. Ulepszenie EOB1 zostało prawie że ukończone, dodana została większa ilość slotów, automapa, grafika w 265 kolorach, oraz przełożenie gry na: francuski, niemiecki, włoski i polski. EOB3 natomiast, ma wyjść po raz pierwszy na Amigę.