Yoann Iacono - Skrzypce Goebbelsa

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Skrzypce Goebbelsa (Le Stradivarius de Goebbels) Autor: Yoann Iacono Ilość stron: 288 Wydawnictwo: Mando Rok wydania: 2022 Cena: 44,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2023-03-23 Ocena: 70/100

Skrzypce wydają się Ĺźywe. Czuje, Ĺźe blokują jej ruchy i hamują zasięg gestĂłw. Nejiko Suwa – młoda japońska artystka – nie potrafi nad nimi zapanować. Prezent od ministra propagandy III Rzeszy, ktĂłry miał scementować przymierze między Japonią a hitlerowskimi Niemcami, szybko staje się dla niej ciężarem.

Koncertując w pogrążonych w wojnie miastach, Nejiko zmaga się z podarowanym jej prezentem. Nie potrafi osiągnąć wymarzonej harmonii. Czy jest zbyt młoda na tak dojrzały instrument? A może brakuje jej talentu? Próbując ujarzmić przeklęte skrzypce, szuka ich poprzedniego właściciela i odkrywa zaskakującą prawdę.

Czasami nie trzeba wielkiej kreatywności, by wpaść na pomysł na opowieść. Wystarczy zastanowić się, jakie tematy są zawsze chwytliwe, stanowią swego rodzaju evergreeny, wybrać kilka z nich, metaforycznie zamieszać i potrząsnąć – i juĹź utwĂłr gotowy! A przynajmniej tak to mogło wyglądać w przypadku „Skrzypiec Goebbelsa”.

Ot, uczyńmy główną bohaterkę Japonkę, nieco wyobcowaną ze swego środowiska, niewątpliwie jednak łączącą w sobie urodę i talent, a w jej ręce wręczmy instrument muzyczny, żadne tam jednak koto czy inny shamisen, lecz kojarzące się z zachodnim wyrafinowaniem skrzypce. Mariaż Orientu z Okcydentem zawsze jest atrakcyjny.



Skrzypce nie mogą jednak być zwykłe, muszą być „markowe”, obowiązkowo musi to być więc dzieło Stradivariego czy innego Guarneriego, tak by następnie na ich tle pozwolić sobie na snucie metafizycznych banialukĂłw o ich wyjątkowości, antropomorfizować je bez odcienia zaĹźenowania.

Oczywiście II wojna światowa zawsze jest atrakcyjnym tłem, jeśli jednak jesteśmy rozdarci między atlantyckim a pacyficznym teatrem działań, to znowu moĹźemy liczyć na uszczknięcie „smakołykĂłw” z obojga. No i nie zapominajmy o notablach obu totalitarnych reĹźimĂłw oraz ParyĹźu!

Autor ewidentnie starał się nadać swej powieści pozłotę realizmu, chociażby przez bezpośrednie przytaczanie źródeł, w postaci np. słynnych dzienników ministra propagandy Trzeciej Rzeszy. Jego research nie jest jednak dokładny i przytrafiły mu się wręcz kompromitujące wpadki, w rodzaju istnienia CIA w okresie drugowojennym.

„Se non è vero, è ben trovato”, powiadają Włosi, a najzabawniejszy w moim powyĹźszym wyzłośliwianiu się w powyĹźszych akapitach jest fakt, Ĺźe książka Yoanna Iacono w istocie jest bardzo mocno osadzona w rzeczywistości, a całe mnĂłstwo wątkĂłw jest zwyczajnie autentycznych. Autor zaś operując prawdą nie potrafił jednak złoĹźyć z faktĂłw ciekawej opowieści – choć to prawda, to niespecjalnie frapująca…