Thomas Jerome Newton przybywa na Ziemię. Celem jego wizyty jest zdobycie wody, której dramatyczny brak jest przyczyną wymierania życia na jego rodzimej planecie. Korzystając ze swoich nadludzkich możliwości, szybko zaczyna zdobywać fortunę niezbędną do realizacji projektu. Niestety, sprawy się komplikują. Newton coraz bardziej zwleka z wykonaniem zadania.
Hernán Cortés podbił imperium Azteków stojąc na czele wręcz skrajnie nielicznych sił, pozostających we wręcz niewyobrażalnej dysproporcji liczbowej wobec adwersarzy. Przyczyny tego stanu były liczne i z pewnością ich czasowy zbieg miał tu niebagatelną rolę. Chyba jednak historycy nie zwykli doceniać jego psychiki, determinacji połączonej z brakiem wyobraźni i skrupułów. Człowiek – czy też istota –
Waltera Tevisa tego rodzaju prostym bytem nie jest.
Konstrukcja książki jest zasadniczo dość prosta. Autor bynajmniej nie skrywa proweniencji głównego bohatera, przeciwnie, czytelnik takową poznaje już w pierwszych zdaniach. Nie oznacza to jednak, że od razu odkryte zostają jego wszystkie motywacje, choćby z tej prostej przyczyny, iż odmienne podejście stanowiłoby akt antropomorfizacji.
Z kolei drugi bohater to człowiek, który najpierw zastanawia się nad swoimi intuicjami, następnie próbuje je weryfikować, ostatecznie zaś zastanawia się, co uczynić z pozyskaną wiedzą. Nie jest to bynajmniej literatura o charakterze „detektywistycznym”, przeciwnie, wciąż jest to science fiction godne tego miana.
Z perspektywy współczesnych publikacji rzuca się w oczy również fakt braku jakichkolwiek „fajerwerków”, czegoś, co zasługiwałoby wedle obecnych pojęć na miano „akcji”. Dla niejednego czytelnika może to czynić całość nużącą, a wręcz nudną.
„Człowiek, który spadł na ziemię” to literatura sci-fi w starym stylu, trochę optymistyczna w swojej wizji kontaktu z Obcym. Zarazem autor dość pesymistycznie zapatruje się na kondycję ludzkości jako takiej – i choć Zimna Wojna minęła, to nagle problem wcale nie okazuje się być przebrzmiałym.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
