Terry Pratchett - W północ się odzieję

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: W północ się odzieję (I shall wear midnight) Autor: Terry Pratchett Ilość stron: 302 Wydawnictwo: PrĂłszyński i S-ka Rok wydania: 2011 Cena: 29,90 PLN

Tiffany Obolała jest czarownicą. Bardzo się stara, pomagając mieszkańcom Kredy. Nawet jeśli jej praca obejmuje głównie bandażowanie nóg i ma niewiele wspólnego z... no... magią. I utrudnia sen.

Ale gdzieś, kiedyś istniał splątany kłąb zła i pogardy, nienawiści i wrogości. Teraz się przebudził. Budzi też dawne opowieści, te o złych, starych czarownicach. I nagle Tiffany nie jest już taka pewna, czy postępuje słusznie. A jej mali sprzymierzeńcy - waleczni Nac Mac Feeglowie - tylko wszystko komplikują. Sytuacja powinna się poprawić, kiedy Tiffany wreszcie porządnie się wyśpi. Ale wcale się nie poprawia. I wkrótce stanie się o wiele, wiele gorsza...

Nie tak mało czasu przyszło nam czekać na kolejną odsłonę twĂłrczości Terry’ego Pratchetta, co nieco podsyciło mĂłj czytelniczy apetyt, a w konsekwencji i podniosło oczekiwania co do dania pochodzącego z kuchni tak znakomitego czarodzieja smaku. I muszę przyznać, Ĺźe szybko poczułem się ukontentowany juĹź drugim rozdziałem książki, zatytułowanym „Kocia muzyka”, ktĂłry moĹźe nie jest tym, do czego poszukujący li tylko rozrywki fani Świata Dysku przywykli, ukazuje wszakĹźe, iĹź autor jest twĂłrcą suwerennym i nawet przy tak absurdalnej konwencji nie stroniącym od tematĂłw powaĹźnych.

Być moĹźe juĹź po trosze „wyrosłem z Pratchetta”, nie zdarza mi się śmiać juĹź tak często jak ongiś – choć w przypadku owcy o skłonnościach samobĂłjczych czy romantycznych skłonności Petulii nawet nie prĂłbowałem podjąć walki z wzbierającym atakiem śmiechu – a moĹźe w ogĂłle książki Brytyjczyka stają się z pozycji na pozycję coraz powaĹźniejsze, we „W północ się odzieję” duĹźo więcej jest refleksji niĹşli czystego komizmu, nawet gdy co chwilę rozlega się „łojzicku!”



Poniekąd wszakĹźe recenzowana pozycja jest książką o dorastaniu, jakĹźe na miejscu wobec czytelnikĂłw, ktĂłrzy byli adresatami „Wolnych ciutludzi” i „Kapelusza pełnego nieba”, a ktĂłrzy wkroczyli w czas dojrzewania wraz z „Zimistrzem” – skoro odbiorcom przybywa lat, trudno, by nie dotyczyło to rĂłwnieĹź i głównej bohaterki.

Właściwie na tym tle książce moĹźna postawić jedyny prawdziwy zarzut, a mianowicie bohaterka jest zanadto dorosła i dojrzała – nawet jak na szesnastolatkę wychowaną w społeczeństwie rolniczym. MoĹźna bowiem odnieść wraĹźenie, iĹź chociaĹźby w konkursie głowologii mogłaby stawać w szranki ze znacznie bardziej doświadczoną Ĺźyciowo babcią Weatherwax. Z drugiej wszakĹźe strony moĹźe to właśnie „zasługa” Kredy i bycia wybrańcem Losu.

Jak się jednak zdaje, Terry Pratchett chyba jednak zbyt bardzo chciał być mentorem, na czym ucierpiał jednak dramatyzm książki, nade wszystko ze względu na zupełną bezbarwność głównego wątku, zanadto często odsuwanego na drugi bądĹş trzeci plan, tak iĹź czytelnik czasami moĹźe wręcz zapomnieć, kto jest głównym szwarccharakterem. Jak się zdaje, stanowi on jedynie pretekst dla kolejnych przygĂłd Tiffany Obolałej, by wskazać chociaĹźby na jej wizytę – wreszcie! – w Ankh-Morpork.

Wbrew jednak powyĹźszych zarzutom moja ogĂłlna ocena książki jest wysoka – po wielokroć bardziej wolę Pratchetta „pogłębionego” nad „wyeksploatowanego” jak chociaĹźby w „Ostatnim kontynencie”. Autor nie traci bowiem nigdy swego dość pogodnego spojrzenia na świat, nawet gdy przychodzi mu się zmagać z jak najbardziej powaĹźnymi tematami. A vveterani Świata Dysku pewnie dodatkowo się uśmiechną, gdy brytyjski pisarz przypomni im niektĂłre motywy ze swych pierwszych książek.