Steven Erikson - Myto ogarĂłw, tom I: Miasto

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Myto ogarĂłw, tom I: Miasto (Toll the hounds) Autor: Steven Erikson Ilość stron: 560 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2009 Cena: 35 PLN

Powiadają, że Kaptur, Pan Śmierci, zgromadził zastęp bogów w miejscu znajdującym się poza zasięgiem śmiertelników. Powiadają, że czeka on na końcu każdego planu i spisku, wszystkich zakrojonych na wielką skalę ambicji. Tym razem jednak sprawy mają się inaczej. Tym razem Kaptur jest na początku? Darudżystan poci się w letnim upale. Miasto jest pełne złowrogich omenów, niepokojących pogłosek i podstępnych szeptów. Przybyli obcy, morderca wziął się do roboty, możliwe też, że budzi się pradawna tyrania. Na byłych Podpalaczy Mostów z Baru K'rula zwrócili swe śmiercionośne spojrzenia miejscy skrytobójcy. Niski, korpulentny człowieczek w czerwonej kamizelce jest przerażony swą wciąż rosnącą tuszą, wie jednak, że to najmniejsze z jego zmartwień. Gdzieś w dali słychać bowiem ujadanie ogarów.

W dalekim Czarnym Koralu z pozoru obojętne rządy sprawują Tiste Andii. Pod potężnym kurhanem usypanym pod miastem gromadzą się tysiące wyznawców kultu Odkupiciela. Ongiś był on śmiertelnikiem, a jego honor i szlachetność czynią go bezbronnym wobec wypaczonych ambicji wyznawców. Tak więc, Kaptur stoi na początku spisku, który wstrząśnie całym kosmosem, na jego końcu zaś czeka ktoś inny. Nadszedł czas, by Anomander Rake, Syn Ciemności, naprawił straszliwy, starożytny błąd.

Kolejna pozycja z „Malazańskiej Księgi Poległych” przybliĹźająca nas olbrzymimi susami do końca epickiej sagi. Kanadyjczyk Steve Rune Lundin - piszący swą sagę pod pseudonimem Steven Erikson - prowadzi w „Mycie ogarĂłw” akcję w stylu, do ktĂłrego juĹź przyzwyczaił. Tak więc mamy liczne przeplatające się ze sobą wątki i wiele zaskakujących zwrotĂłw akcji i niespodziewane wydarzenia, częstokroć będące mniej lub bardziej bezpośrednimi następstwami zajść z wcześniejszych tomĂłw „Malazańskiej Księgi”. Erikson przyzwyczaił teĹź do swej doskonałej kontroli nad bardzo szeroko przecieĹź zakrojoną fabułą. Kilka, zdawać by się mogło, porzuconych wątkĂłw wraca w tej części do Ĺźycia, potwierdzając ową tezę. Niewątpliwym sukcesem Eriksona jest teĹź fakt, iĹź udaje mu się jakimś sposobem - mimo licznych nawiązań i współzaleĹźności - czynić kolejne tomy niezaleĹźnymi w jakimś sensie opowieściami. Choć nie zmienia to poczynionego przeze mnie postanowienia przeczytania wszystkich tomĂłw po kolei wraz z opublikowaniem ostatniego z nich.



W „Mycie OgarĂłw” miejscami akcji są głównie Czarny Koral i DarudĹźystan. DarudĹźystan, czyli najwspanialsze miasto świata, miejsce, w ktĂłrym osadzona była akcja całego pierwszego tomu oraz części kolejnych. Wiele postaci sagi Eriksona kieruje się do owego miasta. WśrĂłd nich jest powracający na stare śmieci NoĹźownik znany ongiś jako Crokus Younghand. Ciekawy to powrĂłt tego beztroskiego, zapalczywego i przebojowego na początku sagi młodzieńca, ktĂłrego potem Erikson bez skrupułów obarcza coraz cięższym bagaĹźem - w większości traumatycznych - doświadczeń. Jego wątek moĹźna uznać za klasyczny przykład tragicznej miłości romantycznej, ktĂłrego pozazdrościć mogliby tacy specjaliści w tej dziedzinie jak Byron, Goethe, czy nasi Mickiewicz i Słowacki. Chyba tylko scenarzyści „M jak Miłość" gĂłrują tu nad Eriksonem.

Centralną postacią „Myta OgarĂłw” jest Kruppe. Pozornie nieszkodliwy grubasek jest jednym z genialniejszych tworĂłw kanadyjskiego autora - postaci tej nie da się nie lubić ze względu na jej kwiecisty język i ogĂłlny komizm. ZwaĹźywszy na fakt, iĹź autor w okrutny sposĂłb traktuje nie tylko Crokusa, ale większość swoich bohaterĂłw, to ten eriksonowski Papkin, jakim jest Kruppe, stanowi pewne odciążenie dla tonu powieści. Pozwolę sobie przy okazji jej omawiania przywołać kilka cytatĂłw: „Kruppe błyskawicznie opuścił lewą rękę, złapał ptysia, ktĂłry faktycznie wyglądał tak, jakby chciał uciec, wsadził go sobie w całości do ust i zaczął przeĹźuwać z rozpromienioną miną.” A oto jedna z jego pięknych wypowiedzi (i zarazem jedna z najkrĂłtszych, dzięki czemu chciało mi się ją przepisywać) dotyczących faktu, iĹź „windykatorzy” Plama i Leff pozwolili odejść jednemu ze znajdujących się na liście dłuĹźnikĂłw u lichwiarza Gareba: „Moi drodzy głupi przyjaciele, gdyby Gareb usłyszał o tym w najbliĹźszym czasie, gdyby dowiedział się, Ĺźe wypuściliście z rąk osławionego Torvalda Noma, wasze imiona znalazłyby się na tej samej liście, ktĂłrą otrzymaliście, i bylibyście zmuszeni oddać mu się w ręce w zamian za sowitą nagrodę, ktĂłra jednak na nic by wam się nie zdała, gdyĹź Gareb ukryłby i poćwiartował biednych Plamę i Leffa. Och, cóş za straszliwe nieszczęście”. Warto teĹź zauwaĹźyć, Ĺźe częstokroć Erikson oddaje narrację w ręce Kruppego, co daje się rozpoznać po jej stylu (choć czasem nie od razu) i w tym miejscu ostatni tak długi (wart jednak przywołania) cytat: „DarudĹźystan, miasto niezliczonych cudĂłw! Któş mĂłgłby nazwać jakikolwiek uczynek nieistotnym? Chłopiec umykający z ramionami pełnymi jarzyn, krzyki dobiegające ze straganu, uwaĹźne spojrzenie odległego o trzydzieści krokĂłw straĹźnika, dochodzącego do wniosku, Ĺźe szanse na złapanie ulicznika są niewielkie. Nieistotne? Nonsens! Głodne usta będą nakarmione, rozkwitnie duma, handlarka być moĹźe zarobi trochę mniej, ale w końcu jej zyski napełniały tylko kufel zapijaczonemu mężowi. Niech skurwysyn zdycha sobie z pragnienia! Dotknięte wadą wrodzoną serce straĹźnika będzie biło dalej, nie pęknie jeszcze z wysiłku po długim pościgu przez zatłoczony targ. Mężczyzna poĹźyje kilka tygodni dłuĹźej, a to wystarczy, by ukończył dwadzieścia lat słuĹźby, dzięki czemu Ĺźona i dzieci dostaną rentę. Rzecz jasna, miał teĹź nastąpić ostatni pocałunek mĂłwiący o oddaniu i całej reszcie.” Robi wraĹźenie, prawda?

Zachęcać do czytania kolejnej części zapewne nikogo nie muszę. Jak powiedział sam Erikson „Ludzie albo kochają serię albo jej nienawidzą”, więc cóş po moim rozpisywaniu się skoro kaĹźdy ma juĹź zdanie wyrobione. Cieszy jednak, Ĺźe poziom kolejnych pozycji jest coraz lepszy wbrew naturalnym obawom o to, Ĺźe autor moĹźe spocząć na laurach i „jechać” na juĹź uzyskanej popularności. To nam wyraĹşnie nie grozi.