Steven Erikson - Męty Końca Śmiechu

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Męty Końca Śmiechu (The Lees of Laughter's End) Autor: Steven Erikson Ilość stron: 152 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2008 Cena: 15 PLN

Po radosnym postoju w mieście Smętna Lalunia nieustraszeni czarodzieje Bauchelain i Korbal Broach - a wraz z nimi ich świeżo wynajęty lokaj Emancipor Reese - wyruszają na szerokie morza na solidnym statku Słoneczny Lok. Niestety, okazuje się, że statek przewozi ładunki niedostrzegalne dla szczurzych oczek załogi, a po dotarciu na przeklęty szlak morski znany jako Koniec Śmiechu - czerwoną drogę, w której płynie krew pradawnego boga - okropne monstra budzą się ku powściągliwemu przerażeniu wszystkich.

„...pisze się tego [fantasy] mnĂłstwo i nie brak takich, ktĂłrzy uwaĹźają, Ĺźe przed zasadami gatunku nie ma ucieczki. JednakĹźe ten gość, ktĂłrego utwĂłr za chwilę przeczytacie, ten Erikson, przebija się przez mur owych zasad pociągiem towarowym. Czytelnik moĹźe potem tylko otrzeć pył z oczu i zadać sobie pytanie, co, u licha, tędy przejechało.”

W tych słowach twĂłrczość Eriksona charakteryzuje Paul Kearney. „Męty Końca Śmiechu” jest trzecią z serii „Opowieści o Bauchelainie i Korbalu Broachu” nowelą Stevena Eriksona. Kanadyjski autor jest znany głównie z tworzonej przez niego z rozmachem „Malazańskiej Księgi Poległych”, zaś nowele te są dla niego pobocznym projektem – nie moĹźna ich jednak w Ĺźadnej mierze uznać za słabe.



Jest to z pewnością twĂłrczość „lĹźejsza”, bardziej nastawiona na rozrywkę i humor, jak teĹź zdecydowanie lĹźejsza objętościowo (sto kilkadziesiąt niezbyt gęsto zadrukowanych stron). Jednak Erikson zaskakująco dobrze sobie radzi z przejściem od epickiego stylu „Malazańskiej Księgi Poległych” do twĂłrczości o wiele bardziej zwięzłej. „Męty Końca Śmiechu” są nasycone akcją w stopniu wyĹźszym nawet niĹź dwie poprzedniczki, co z jednej strony trzeba docenić jako niesamowite osiągnięcie, z drugiej zaś smuci trochę niewielka liczba fascynujących refleksji lokaja tytułowej pary nekromantĂłw – Emancipora Reesa. W wirze akcji nie ma on na nie niestety czasu, ale na pocieszenie zostają kwestie wypowiedziane na głos („Mam dobrze płatną pracę. Pewne ĹşrĂłdło dochodĂłw, uprzejmych pracodawcĂłw [...]”)

W „Mętach Końca Śmiechu” tryskaniu humoru w wyjątkowo wysokim (nawet jak na Eriksona) stopniu towarzyszy tryskanie krwi jak rĂłwnieĹź innych treści ludzkiego organizmu. Czarny humor pozostaje zatem takowym nie tylko z nazwy – widać, Ĺźe autor ma słabość do angielskich komikĂłw, co chyba większość czytelnikĂłw uzna za zaletę (nawet jeśli będą czasem mieli chwilę zasłabnięcia przy lekturze). Największym jednak elementem satyrycznym jest tu szyderstwo z fantasy jako gatunku i rządzących nią konwencji. Erikson uwielbia przypisywać postaciom (niepasujące do nich) role i rzucać je do (niepasująych do owych rĂłl) sytuacji, podwaĹźać zerojedynkowy osąd moralny i dokonywać innych obrazoburczych działań. A wszystko to w świetnym stylu, gdzie przy tym wszystkim opowieść pozostaje ciekawa i czytelnik nie ma szans się nudzić.

Przed „Mętami Końca Śmiechu” z pewnością warto sięgnąć po dwie poprzednie części („Krwawy trop” i „Zdrowe zwłoki”), choć w ostateczności moĹźna się zapewne bez tego obejść. Książki te mają zresztą niewątpliwie sporą wartość dla czytelnikĂłw pragnących oswoić się z Eriksonem przed sięgnięciem po główne danie – „Malazańską Księgę Poległych”.