Mike Carey - Przebierańcy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Przebierańcy (Dead Men’s Boots) Autor: Mike Carey Wydawca: Mag Rok wydania: 2009 Ilość stron: 450 Cena: 35 PLN

Pomysł Mike’a Carey’a na powieść okazał się tak dobry, Ĺźe opowieść o Feliksie Castorze staje się superserią. Na Zachodzie niedługo premierę będzie miała piąta część powieści. W Polsce jak na razie musimy się zadowolić trzecim tomem.

Świat przedstawiony w trzecim tomie to dalej ta sama Ziemia co w dwu poprzednich książkach – nękana duchami zmarłych, ktĂłre zaczęły się budzić na przełomie wiekĂłw. Szerzej sytuację opisałem w recenzji pierwszego tomu pt. „MĂłj własny diabeł”. Jedynie nasz zakres wiedzy o tych niezwykłych zdarzeniach się poszerza, co zresztą jest oczywiste.

Schemat książki jest ten sam co w dwĂłch poprzednich – to znaczy banalny początek, pogmatwane rozwinięcie akcji, niesamowity punkt kulminacyjny i utrzymujące napięcie rozwiązanie akcji. Niby to samo, ale jakby bledsze i mniej wciągające niĹź wcześniej. Pod koniec drugiego tomu poziom skomplikowania losĂłw bohatera osiągnął tak wysoki poziom, Ĺźe najwyraĹşniej autor się trochę pogubił i na siłę rozwiązał te najbardziej przeszkadzające fabule. Nie inaczej czyni z problemami pojawiającymi się w trakcie. Ewidentnie widać rozdarcie między chęcią parcia z wydarzeniami do przodu, a konsekwencjami takiego ciągłego szturmowania wyĹźyn epickości fabuły. Zastosowane rozwiązanie jest chyba najgorsze z moĹźliwych – przemilczanie niewygodnych rzeczy i wplatanie korzystnych niespodzianek. Castor wydaje się być niemal nieśmiertelnym – mimo ciągłego działania w dzień i w nocy, nieustannych potyczek z róşnymi stworami, wielu ran szarpanych, ciętych i kłutych, nadal ciągnie za sobą akcję popychany rozpaczliwą wolą autora. Poza tym, jego działania stają się bardzo chaotyczne i nie jest to bynajmniej zamierzony element kreacji postaci. Połączenia przyczynowo-skutkowe rozpadają się z kaĹźdą chwilą tak, Ĺźe na końcu całość zdaje się być łańcuchem, ktĂłry jednak z trzaskiem rozdarł się na wiele małych części pod wpływem zbyt duĹźej siły.



Na plus powieści moĹźna z pewnością zaliczyć tytułowych „PrzebierańcĂłw”. Sam pomysł zagadki stawianej przed Castorem jest bardzo trafiony, lecz po poznaniu zakończenia, ma się poczucie niedosytu; moĹźna było to lepiej wykorzystać. Fabuła nie jest przewidywalna i to rĂłwnieĹź element, za ktĂłry autorowi naleĹźy się pochwała. Intrygujące jest jedynie przelotne zasygnalizowanie pewnych wątkĂłw z poprzednich serii powieści oraz subtelne dodanie nowych. Miejmy nadzieję, Ĺźe okażą się niezłym punktem wyjścia dla dalszej fabuły. MoĹźe trzeci tom to tylko przystanek, chwila na odetchnięcie?

Polskie wydanie stoi na wysokim poziomie, nie róşniącym się zbytnio od poprzednich dwu tomĂłw. Tłumaczenie treści na ogół bez zastrzeĹźeń, lecz znowu pojawia się problem tytułu. W oryginale brzmi on „Dead Men’s Boots” co moĹźna by dosłownie przetłumaczyć jako „Buty Martwych Ludzi” albo „Kalosze UmarlakĂłw”, ale słabo oddaje to sens powieści, bo nie o buty tu chodzi, lecz bardziej o wchodzenie w nie przez owych martwych ludzi. Dlatego chciałbym pochwalić tłumaczkę za bardzo zgrabne rozwiązanie tego problemu. Co prawda znĂłw (podobnie jak w pierwszym tomie) umyka nam nieco gry słownej obecnej w oryginale, ale nie widzę lepszego wyjścia z tej sytuacji. Od strony technicznej książka prezentuje się poprawnie, kilka literĂłwek w Ĺźadnym stopniu nie wpływa na ogĂłlny odbiĂłr estetyczny.

Wielka szkoda, Ĺźe nie udało się Carey’owi utrzymać poziomu „Błędnego kręgu”. Widać, Ĺźe autorowi zdarzają się książki wybitne i te przeciętne, do ktĂłrych naleĹźy zaliczyć pierwszą i trzecią część serii. „MĂłj własny diabeł” nadrabiał samym pomysłem i zaskoczeniem czytelnika; przy trzeciej książce z serii naleĹźy jednak od autora wymagać czegoś więcej.