Marek Oramus - Święto Śmiechu

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł ksiÄ Ĺźki: Święto Śmiechu Gatunek: fantasy Wydawca: superNOWA Rok wydania: 1997 (wydanie drugie 2006) Ilość stron: 288 Cena: około 25 złotych

Zanim wziąłem do ręki “Święto Śmiechu” Marka Oramusa nie znałem tego autora. Teraz, po przeczytaniu, zwracam uwagę jeĹźeli gdzieś widzę to nazwisko, ale specjalnie nie szukam jego tekstĂłw.

Książka jest ciekawa, lecz nie zachwyca. Kawałek dobrej rozrywki i wszystko byłoby świetne, gdyby nie nachalne wyrażanie swoich opinii politycznych. Bardzo rzuca się to w oczy, od razu wręcz widać jakie poglądy są bliskie autorowi.

Założenia fabuły są proste, odwieczna walka dobra ze złem. Świetne jest niekonwencjonalne podejście do kwestii Nieba i Piekła, oczywiście niekonwencjonalne tylko w pewnych ramach. Cała rzecz dzieje się w trzech miejscach: Niebie, Piekle i Ziemi.

W Niebie role głównej grają święty Piotr, sam Bóg oraz Al Leluja, mesjasz drugiej kategorii. Święty Piotr ma kłopoty, ponieważ Bóg przybył do jego Departamentu (Spraw Ziemskich) z wizytacją. Kontrola nie wypada pomyślnie, więc zostaje podjęta decyzja o zesłaniu mesjasza. Od tego momentu zaczyna się właściwa akcja, w międzyczasie Bóg zakłada się ze świętym Piotrem a w tle przewija się sprawa Oka Opatrzności.



Z kolei w Piekle realizowany jest przebiegły plan przechytrzenia Boga. Jego drobiazgowym wykonaniem zajmują się najlepsi agenci. Sam Imperator Piekła zaprasza do współpracy innego przedstawiciela Zła z planety Arbor. Następuje wymiana doświadczeń, a przy okazji poznajemy Piekło niejako “od kuchni”. Mechanizmy działania piekielnej machiny do dręczenia grzesznikĂłw są zazwyczaj bardzo interesujące i świadczą o rozbudowanej wyobraĹşni autora.

Jednak na Ziemi również wiele się dzieje. Tutaj głównym bohaterem jest ksiądz Teofil i major Góral. Każdy z nich ma swoją misję do spełnienia. Do tego wybucha jeszcze stan wojenny i następują dodatkowe komplikacje.

Książka ogólnie jest ciekawa i warta przeczytania. Wiele jest w niej dowcipu sytuacyjnego, koncepcje niektórych rozdziałów są zabawne już same w sobie, a do tego wszystkiego dochodzą jeszcze przezabawne dialogi. Zwłaszcza w Niebie.

Dodatkowym “smaczkiem” są tzw. “Informacje”, swego rodzaju przypisy. Są one zazwyczaj napisane w komiczny sposĂłb i nie sposĂłb się nie uśmiać czytając niektĂłre. Niestety jedna rzecz razi i to nawet bardzo. Książka jest zbyt nacechowana politycznie. Jak to napisał Rafał Ziemkiewicz: “(...)obciążone jest natłokiem politycznych emocji(...)”. Jak na mĂłj gust zbyt duĹźym. Widać to wszędzie, zwłaszcza w “Informacjach” gdzie autor w najbardziej bezpośredni sposĂłb moĹźe wyrazić swoje zdanie.

Właściwie „upolitycznienie” to jedyna powaĹźna wada tej książki. Do wad mniejszego kalibru naleĹźy m.in. to, Ĺźe jest to pozycja tylko do jednokrotnego przeczytania. JeĹźeli komuś zaleĹźy na dobrze napisanej książce na poprawę humoru mogę ją polecić, ale na pewno nie zmusi ona do myślenia. Jednak moĹźna to rĂłwnieĹź odczytać jako plus tej pozycji, gdy ktoś nie oczekuje od książki niczego więcej.

Na pewno minusem również są błędy ortograficzne zdarzające się tu i ówdzie, widoczne zwłaszcza w przekleństwach.

Plusy:

dowcipne dialogi

komizm sytuacyjny

Minusy:

książka przesycona polityką

czysto rozrywkowa

Książka otrzymuje 6,5 w dziesięciostopniowej skali wg Kahzada.

---

Jakub "Kahzad" Olejnik
E-mail autora: kahzad(at)wp.pl

---