Maja Lidia Kossakowska - Zakon Krańca Świata

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Zakon Krańca Świata - tom 2 Autor: Maja Lidia Kossakowska Wydawca: Fabryka Słów Rok wydania: 2006 Ilość stron: 424 Cena: 29,99 PLN

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Zakon Krańca Świata - tom 1 Autor: Maja Lidia Kossakowska Gatunek: angel fantasy Wydawca: Fabryka Słów Rok wydania: 2005 Ilość stron: 512 Cena: 29,99 PLN

Maja Lidia Kossakowska to bez wątpienia jedna z perełek polskiej literatury fantastycznej, ktĂłrej książki moĹźna śmiało postawić na tej samej półce gdzie znajdują się zbiory Piekary (saga o inkwizytorze Mordimerze Madderdinie), Grzędowicza („Pan Lodowego Ogrodu”) czy Ziemiańskiego („Achaja”, „Toy Wars”). Pani Kossaskowska natomiast znana jest przede wszystkim z serii książek opowiadających o zastępach krĂłlewskich (aniołach) i o mieszkańcach podziemia (demonach). Sławę przyniosło jej opowiadanie „Beznogi Tancerz” uhonorowane nagrodą im. Zajdla, a swĂłj talent potwierdziła znakomitym „Siewcą Wiatru”. „Zakon Krańca Świata” stanowi pewien powiew świeĹźości w karierze pisarki, odrywa się ona od tematĂłw niebiańskich i brnie w całkiem odwrotną stronę, a mianowicie – w stronę apokalipsy. Czy to jednak znaczy, Ĺźe opisywana przeze mnie pozycja jest gorsza?

Fabuła opowieści skupia się wokół Larsa Bergersona – jednego z międzywymiarowych złodziei, w świecie wykreowanym przez autorkę zwanych grabieĹźcami, ktĂłrzy „wybierają” się do „starego” świata, aby nielegalnie zaczerpnąć wiedzy sprzed apokalipsy. Niestety ostatnie wydarzenia zachodzące w Ĺźyciu Larsa skłaniają go do pewnych refleksji nad jego Ĺźyciem. Refleksje te zaprowadzają go wpierw do tajemniczych Tancerzy, a następnie kierują do tytułowego Zakonu Krańca Świata. Czy tam jednak dotrze?

JuĹź od samego początku Kossakowska rzuca nas w sam wir wydarzeń i co więcej nic nie wskazuje na to, Ĺźeby chciała nam wytłumaczyć o co w tym chodzi, dlatego teĹź z początku mamy mętlik w głowie, co w tym jednym wypadku nie stanowi wady, a esencję całej historii. Praktycznie pół pierwszego tomu opisuje nam „dzień z Ĺźycia grabieĹźcy”. Prześledzimy proces skoku Larsa, zobaczymy co robi ze swoimi zdobyczami. Dowiemy się rĂłwnieĹź z kim, gdzie i co pije. Po tej chwili „przerwy” od akcji ponownie powracamy do zawrotnego tempa, ktĂłre towarzyszyć nam juĹź będzie praktycznie do samego końca drugiego tomu z niewielkimi przerwami. Ci, co nie lubią być trzymani w niepewności czytając książkę, niech odłożą „Zakon” i sięgną po coś innego, albowiem tu upragnionych, „szybkich” rozwiązań nie znajdą. Te pojawiają się dopiero wraz z ostatnimi 50-80 stronami drugiego. Do tego czasu znajdujemy jedynie same pytania, doświadczamy nowych przygĂłd, poznajemy nowych bohaterĂłw. A tych ostatnich jest wyjątkowo duĹźo. Czasami aĹź za duĹźo przez co w pewnym momencie moĹźemy juĹź nie rozpoznawać kto jest kim i co tu właściwie robi. Mimo tego, Ĺźe ta sytuacja wydaje się szybko ustatkować to działa ona jednak na szkodę komfortu czytania (krĂłtką, bo krĂłtką, ale zawsze coś).



Co do samych przygĂłd to nie mam większych (jeśli w ogĂłle jakieś są) zastrzeĹźeń. Autorka przede wszystkim fantastycznie odnalazła się w postapokaliptycznym klimacie, co pomogło jej stworzyć fantastyczną rzeczywistość rodem ze świata kultowego Fallouta czy niemniej kultowego Mad Maxa. Całość dopełniają rĂłwnie apokaliptyczne postaci i ich diaboliczne charaktery z Larsem w roli głównej – uwierzcie mi, Ĺźe „Pana Końska Czaszka” nie chcielibyście spotkać na swej drodze. I tutaj dochodzimy do sedna sprawy. Z jednej strony jest to główny bohater, złodziej, ale działający w słusznej sprawie, osoba po przejściach z psychiką w stanie, ktĂłremu daleko do stanu idealnego. Z drugiej strony jednak juĹź od samego początku da się zauwaĹźyć Ĺźe Bergerson to człowiek o piekielnie trudnym charakterze, posunąłbym się nawet do stwierdzenia, Ĺźe o charakterze wrednym, oschłym, egoistycznym. Podczas swojej podróşy uczyni wiele złego, zrobi nieraz rzeczy, z ktĂłrymi czytelnik niekoniecznie się zgodzi, ktĂłre czytelnik będzie negował. Przez całą książkę więc część z was z pewnością będzie miała wahania co do tego, „czy aby na pewno lubię głównego bohatera”, albowiem zdarzy się tak, Ĺźe będzie moĹźna poczuć do owego osobnika antypatię.

Kreacja głównego bohatera zasługuje na uznanie. Jak jest zatem z innymi, pobocznymi postaciami nieraz przewijającymi się przez historię? Uspokoję wasze nerwy, jako Ĺźe i tutaj Pani Maja Lidia stanęła na wysokości zadania. Jak juĹź wspominałem w trakcie „konsumowania” książki nawiniemy się na róşne osobistości, a kaĹźda z nich posiada własny, wyjątkowy charakter nawet jeśli przewija się tylko przez kilka stron. Obok postaci Larsa na uznanie zasługuje osoba Angelusa, przywĂłdcy Tancerzy, oraz pojawiająca się w drugim tomie wiedĹşma z nadmorskiej mieściny, ktĂłrej opis wyglądu łudząco przypomina zdjęcie autorki dołączone do okładki książki.;) Oczywiście nie wszyscy z całej tej gromadki są postaciami pozytywnymi. Powiem więcej, zdecydowaną większość zajmują tutaj czarne charaktery, brudy całej historii. Nie zawsze są to zwykli bandyci, w głównej mierze to uczeni, wysoko postawieni ludzie czy waĹźne postaci polityczne. Dzięki takiemu miszmaszowi moĹźemy się przyłapać na tym, Ĺźe emocje negatywne „wyraĹźamy” (o ile moĹźna wyraĹźać coś w myślach) w bardzo dziwny, a zarazem wyrafinowany sposĂłb – odmienny od tych, na ktĂłrych się przyłapujemy czytając typowe historie o „policjancie i złodzieju”. Fantastycznym zabiegiem było rĂłwnieĹź stworzenie kilku postaci środka. Jedną z takich postaci jest właśnie główny bohater książki, aczkolwiek bardziej te wahania emocjonalne moĹźna odczuć czytając o wspominanym chwilę wcześniej Angelusie, na ktĂłrego pogląd moĹźe się nam zmieniać „z kartki na kartkę”, a tak czy owak dopiero na samym końcu ustatkujemy swĂłj pogląd dotyczący owej tajemniczej postaci.

TuĹź obok świetnie wykreowanych postaci rĂłwnoległym torem biegnie fabuła połączona z akcją, ktĂłra nieustannie nam towarzyszy podczas odkrywania kolejnych to zdarzeń, a i tej nie moĹźna zaprzeczyć uroku. Jest szybka, ale narracja odbywa się bardzo sprawnie. Oczywiście cały wprowadzony zamęt powodujący istną burzę mĂłzgĂłw jest zabiegiem celowym, ktĂłry – jak juĹź wspomniałem – został wprowadzony nieco „zbyt mocno” co w pewnym momencie działa na niekorzyść całości.

Cieszy rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe tom drugi trzyma poziom tomu pierwszego i odwrotnie – tom pierwszy jest rĂłwnie dobry jak tom drugi. Osobiście miałem to szczęście przeczytać oba jeden po drugim bez konieczności oczekiwania na kolejny. Wam, drodzy czytelnicy rĂłwnieĹź polecam obrać taką taktykę działania, co sprawi, Ĺźe nie wyrwiemy się z fantastycznego, apokaliptycznego, a zarazem mrocznego klimatu opowieści.



Od strony technicznej oba tomy wypadają równie dobrze jak pozostałe, opisywane czynniki. Nie od dziś wiadomo, że perfekcyjnie wykonane ilustracje to jedna z charakterystycznych cech dla książek wydawanych przez Fabrykę Słów. Tak jest i tym razem. Towarzyszące nam obrazy bardzo dobrze łączą się z groteskowym klimatem opowieści zdwajając cały efekt. Również okładka zasługuje na uznanie, albowiem już patrząc na nią można się zakochać. Nie zauważyłem również błędów drukarskich pomijając dwie, może trzy literówki na całe 900 stron. Kolejny plus, tym razem dla wydawców.

Trudno pisać o wadach w wypadku „Zakonu Krańca Świata”, łatwiej zaś o zaletach dlatego pozwolę sobie napomnieć na koniec o zakończeniu. Nie mamy tu zakończenia w stylu „Siewcy Wiatru”, ktĂłre moĹźe i zaskakiwało, ale nie odwracało wszystkiego do gĂłry nogami. Ostatnie dwa, trzy rozdziały są bliĹźsze (nie tematycznie) temu co było w „Rudej Sforze”, niĹşli we wspomnianym powyĹźej tytule. Ci co czytali ową „Sforę” z pewnością do dzisiaj odczuwają skutki czytania z opuszczoną szczęką. Podobnie jest i tutaj, albowiem w momencie wyjaśniania wszystkiego, jakiekolwiek dotychczasowe teorie snute przez czytelnika legną w gruzach, a na ich miejsce zostanie wysunięta teoria narzucona przez autorkę i trzeba przyznać, Ĺźe teoria ta jest nie tylko zaskakująca, ale takĹźe przygotowana ze smakiem. Dodatkowym atutem jest psychodeliczny klimat towarzyszący ostatnim kartkom książki. Fani azjatyckiego kina grozy, tudzieĹź serii znamienitych horrorĂłw ukrytych pod tytułem Silent Hill z pewnością poczują się jak w domu.

Maja Lidia Kossakowska po raz kolejny udowodniła, Ĺźe moĹźna ją zaliczyć do śmietanki twĂłrcĂłw fantastyki. Świetnie przygotowane postaci, nieustanna akcja i zwalające z nĂłg zakończenie to główne zalety „Zakonu Krańca Świata”. Po „Siewcy Wiatru” czy antologii „Ĺťarna Niebios” autorka ponownie pokazała, Ĺźe stać ją na wiele i Ĺźe nie trzeba w nieskończoność odcinać kuponĂłw od sławnej marki, Ĺźeby się ponownie wybić. Polecam gorąco.

Plusy:

fantastycznie wykreowani bohaterowie

akcja, która nie zwalnia ani na chwilę

zakończenie

postapokaliptyczny świat

Minusy:

momentami zbytni zamęt

Seria otrzymuje 8 w dziesięciostopniowej skali wg Huntera.

---

Grzegorz „Hunter” Ĺťmuda
E-mail autora: hunter(at)sztab.com

---