Kim Harrison - Przynieście mi głowę wiedźmy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Przynieście mi głowę wiedĹşmy (Dead Witch Walking) Autor: Kim Harrison Ilość stron: 570 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2009 Cena: 35 PLN

Debiutancka powieść Kim Harrison „Przynieście mi głowę wiedĹşmy” przenosi nas do alternatywnej rzeczywistości. Otóş ludzie nie są jedynymi mieszkańcami niebieskiej planety – i tak naprawdę nigdy nie byli. Świat pełen jest istot magicznych takich jak wiedĹşmy, czarodzieje, wampiry, łaki i elfy, do niedawna Ĺźyjąceych w ukryciu, jednak po wybuchu epidemii, ktĂłra zdziesiątkowała rasę ludzi, wszystkie fantastyczne stworzenia postanowiły się ujawnić.

Wydaje mi się, że powyższy wstęp, choć w stopniu niewielkim, jednak można by uznać za wprowadzenie, prawda? Szkoda, że Kim Harrison nie wpadła na to pisząc swoją debiutancką powieść. To właśnie pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oczy podczas lektury. Czytelnik jest wrzucony na głęboką wodę, już od pierwszych zdań znajdując się w świecie kompletnie nieznanym i pełnym niedopowiedzeń. Zabieg wplatania opisu świata przedstawionego w fabułę jest bardzo popularny i na pewno interesujący, jednak tylko i wyłącznie wtedy gdy jest użyty umiejętnie. W tym wypadku niestety tak nie jest. Autorka kompletnie pomija, tak istotny dla mnie, fakt jak zapoznanie czytelnika z rzeczywistością w jakiej rozgrywają się wydarzenia, a świat pełen istot nadnaturalnych i zjawisk magicznych wymaga jako takiego przedstawienia.

Pomińmy jednak ten „drobny” szczegół i przejdĹşmy do fabuły. Nasza bohaterka ma na imię Rachel i jest czarownicą, dodatkowa informacja to fakt, iĹź jest agentką Inderlandzkiej SłuĹźby Bezpieczeństwa, ktĂłra doprowadza ją do sporej frustracji. Efektem tego niezadowolenia jest rezygnacja z pracy. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, iĹź wraz z naszą małą wiedĹşmą z Agencji odchodzi jej największa gwiazda, wampirzyca Ivy. Jako Ĺźe Rachel jest silnie powiązana z jej odejściem, ściąga na siebie gniew dyrektora ISB, a co za tym idzie, wyrok śmierci. Dalej mamy ciągłe pościgi, ucieczki przed najętymi zbirami oraz prĂłby przyskrzynienia najbogatszego obywatela. Co do fabuły a właściwie pomysłu na nią to nie mam zastrzeĹźeń. Wartka akcja, dobre detektywistyczno–kryminalne wątki i świetne tempo – gdyby nie kilka rażących (w moim odczuciu) elementĂłw, mogłoby wyjść z tego coś naprawdę fajnego.



Zacznijmy moĹźe od postaci – płaskie, nudne, nie wzbudzające emocji – no moĹźe poza malutkim Jenksem o specyficznym poczuciu humoru i ciętym języku. O głównej bohaterce nie wiemy praktycznie nic poza tym co napisałam w poprzednim akapicie. Od czasu do czasu pojawia się wątek dotyczący ojca Rachel, jednak tak naprawdę nic nie wnosi i nie jest zakończony. Wampirzyca Ivy – niepraktykująca (czytaj: nie wysysająca krwi) od ponad 3 lat, dziwnym sposobem, w obecności Rachel ciągle odczuwa żądzę krwi – i na tym skupia się relacja tych dwĂłch kobiet – Rachel jest wiecznie przeraĹźona a Ivy wiecznie spragniona. Jak widać nie rozpisałam się zbytnio, po prostu nie ma tu o czym napisać.

Na początku wspomniałam o kompletnym pominięciu przedstawienia rzeczywistości, w ktĂłrej toczy się fabuła. Przytoczę jednak te kilka informacji, ktĂłre autorka łaskawie nam zdradza. Otóş po ataku groĹşnego wirusa spora część ludzkości zostaje zniszczona, a odporni na niego Inderlanderzy postanawiają się ujawnić. Jak to w takich wypadkach bywa, nieufność obu stron doprowadza do wytworzenia się swoistych klik dla normalnych i magicznych. Ci drudzy zamieszkują tak zwane Zapadlisko – miejsce gdzie ludzie raczej się nie zapuszczają (choć ci, ktĂłrzy chcą uniknąć wysokich podatkĂłw, przenoszą się do Zapadliska odrzucając uprzedzenia). Tyle wiemy o świecie – zebrane w książce informacje zmieściłyby się na jednej stronie. Nie wspomniałam o dość istotnych szczegĂłle – wirus, ktĂłry spowodował wymarcie połowy ludzkości, był wynikiem eksperymentĂłw genetycznych. Został rozprzestrzeniony w pomidorze, ktĂłry to od tej pory wywołuje ogĂłlnoludzkie przeraĹźenie. Ĺťenujące.

Książka niestety pozostawiła za sobą lekki niesmak. Wydaje mi się, Ĺźe usunięcie wszystkich fantastycznych elementĂłw spowodowałoby powstanie całkiem dobrego kryminału, niestety autorka nieumiejętnie wplotła wątki magiczne, ktĂłrych opisy nie dość, Ĺźe są bardzo niespĂłjne, to w dodatku niezwykle rzadkie. Wystarczy spojrzeć na główną bohaterkę – w końcu jest wiedĹşmą, a w całej książce pokazuje swoje zdolności jakieś dwa razy – podczas tworzenia wywaru przemiany oraz podczas samej przemiany – a i te opisy są niezwykle okrojone.

Kim Harrison stanowczo się nie popisała, powiem szczerze, Ĺźe mam obawy przed sięgnięciem po jej kolejne wydania, choć z drugiej strony jestem ciekawa czy w jakikolwiek sposĂłb moĹźna „naprostować” tę Trylogię. Jedno co trzeba jej przyznać, to łatwość pisania, lekkość i niezły styl, a takĹźe interesujący pomysł. MoĹźe kolejne części będą lepiej dopracowane?