Ken Liu - Ściana Burz

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ściana Burz (The Wall of Storms) Autor: Ken Liu (刘宇昆) Cykl: Pod sztandarem Dzikiego Kwiatu (The Dandelion Dynasty) Ilość stron: 768 Wydawnictwo: SQN Rok wydania: 2017 Cena: 54,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-02-23 Ocena: 65/100

Kuni Garu, znany teraz jako cesarz Ragin, stara się zapewnić cesarstwu rozwój, a jednocześnie zadośćuczynić żądaniom ludu. Nie wie, że za mityczną Ścianą Burz kryje się potężna siła, zdolna rozpętać w Darze pandemonium.

Kiedy do wybrzeĹźy jednej z wysp docierają tajemniczy Lyucu ze swymi skrzydlatymi bestiami, w imperium wybucha chaos karmiony przeraĹźeniem. Tym razem Kuni nie moĹźe poprowadzić swoich ludzi przeciwko zagroĹźeniu – musi radzić sobie z fałszywymi oskarĹźeniami i zdradą wśrĂłd najbliĹźszych. Jedyną nadzieją dla Dary są dorosłe juĹź dzieci cesarza, gotowe zaznaczyć swoją obecność w annałach historii. Czeka je trudne zadanie. Nadchodzą bowiem czasy przerastające wyobraĹźenie tak mieszkańcĂłw Wysp, jak i ich bogĂłw.

„KrĂłlowie Dary” byli niewątpliwie oĹźywczym powiewem dla skostniałego, wręcz stetryczałego gatunku, choć niewolną od przywar. Autor potrafił egzotyką dla zachodniego czytelnika przykryć pewne niedostatki własnego warsztatu, oczarowując nade wszystko niezwykłością i niebanalnością. Zarazem dzięki jednak pewnemu zakorzenieniu – chociaĹźby w losie dynastii Qin – pozostawił on nasiona dla kontynuacji bez potrzeby jej „wymuszania”. Czy „Ściana Burz” jest w stanie podołać tym oczekiwaniom?

W odróżnieniu od poprzedniczki tym razem czytelnik jest oswojony z licznymi bohaterami, albowiem ich imiona i historie niejednokrotnie są mu już znane ze stron pierwszego tomu cyklu. Nie są to jednak osoby niezmienne, ich charakterystyki ewoluują wraz z upływem czasu, w sposób dość naturalny, zgodny z doświadczeniem.



Nie oznacza to bynajmniej, że odbiorca rzeczonej pozycji nie zetknie się z zupełnie nowymi osobowościami, które bynajmniej nie będą miały charakteru drugo- czy trzeciorzędnych. Nie sposób jednak nie odnieść wrażenia, iż są one tworzone wedle pewnej sztampy, niejako z obowiązku, celowo stanowiąc uosobienie takich a nie innych cech.

Ken Liu niestety w „Ścianie Burz” stał się ofiarą własnego pomysłu – co chwilę raczy on czytelnika motywami męczącymi, a to w zakresie ewidentnie dręczącego pisarza dziedzictwa chińskich filozofĂłw z Konfucjuszem na czele, a to w zakresie takiego a nie innego biegu dziejĂłw. Niestety wystarczy nieco głębsza znajomość historii Chin, by się domyślić biegu akcji.

Ale nawet i bez rzeczonej znajomości nie sposĂłb nie wytknąć autorowi ewidentnych literackich potknięć, nade wszystko skłonności ku dłuĹźyznom i przewidywalności, łączących się w wysoce niestrawny węzeł. Czytelnik właściwie juĹź po dwĂłch stronach rozdziału domyśla się charakteru intrygi, po czym jest raczony kilkudziesięcioma stronami… w pełni potwierdzającymi jego przypuszczenia. Zabieg ten rodzi jedynie uczucia znuĹźenia i irytacji.

„Ściana Burz” niestety okazała się dość wybrakowanym produktem, bardziej frustrującym czytelnika niĹşli go oczarowującym. Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe jest to książka pozbawiona fascynujących fragmentĂłw, lecz niestety cierpi ona na typowe przypadłości drugich odsłon – rozbuchanie, miałkość i zbyt oczywiste pretensje ku kontynuacji.