Kate Griffin - Szaleństwo Aniołów czyli zmartwychwstanie Matthew Swifta

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Szaleństwo Aniołów czyli zmartwychwstanie Matthew Swifta (A Madness of Angels) Autor: Kate Griffin Wydawca: MAG Rok wydania: 2011 Ilość stron: 560 Cena: 39 PLN

Początek historii Matthew Swifta jest prosty: budzi się on w swoim łóżku. Niby nic dziwnego, kaĹźdemu, kto zbyt duĹźo nie wypije przed snem, to się zdarza. Tyle Ĺźe Matthew od 2 lat nie Ĺźyje – a przynajmniej mu się tak wydawało. Intrygujący początek, prawda? Niestety, dalej jest juĹź gorzej…

…gdyĹź pan Swift, jakby nigdy nic, wychodzi ze swojego domu – ktĂłry swoją drogą przez ten czas zmienił właściciela – i postanawia odnaleźć ktĂłregoś ze swoich starych znajomych. Okazuje się jednak, Ĺźe większość z nich juĹź nie Ĺźyje. Wychodzi takĹźe na jaw, Ĺźe Matthew został zamordowany przez tajemniczy cień, a takĹźe, Ĺźe tuĹź przed śmiercią jego ciało z ziemskiego padołu zabrały elektryczne anioły – istoty zamieszkujące linie telefoniczne, zrodzone ze wspomnień i skrawkĂłw Ĺźycia, zostawionych tam przez ludzkie głowy. Ujawniony zostaje takĹźe magiczny wymiar Londynu, gdzie dzieje się akcja: wprost roi się w nim od czarownikĂłw (jednym z nich jest nasz główny bohater), zaklinaczy, szamanĂłw, magĂłw i innych istot rodem z fantasy. Tyle, Ĺźe w toku ewolucji przystosowały się do Ĺźycia w mieście i tak: smoki zbudowane są ze zniszczonych szczątkĂłw samochodĂłw i znakĂłw drogowych, trolle uwielbiają pić olej napędowy, ĹşrĂłdłem magii dla wielu jest kanalizacja czy kable elektryczne, a jeĹźeli posiada się bilet, trochę umiejętności magicznych i jest się na stacji metra, to moĹźna skorzystać z magii tego miejsca i stworzyć z niego barierę nie do przebicia. MoĹźna wymieniać w nieskończoność pomysły, na ktĂłre wpadła Kate Griffin, autorka tej książki, i muszę przy okazji przyznać, Ĺźe są bardzo oryginalne. Dobrze jej wyszło połączenie magii z nowoczesnością, zgrabnie takĹźe ukazuje na przykład podział na czarownikĂłw miejskich i wiejskich, czym oni się róşnią i czemu jedni wolą siedzieć w zatłoczonej metropolii, a drudzy wolą sielskie klimaty. Jednak, o ile samo tło opowieści jest dobre – o tyle sama historia nie bardzo…



Okazuje się bowiem, Ĺźe Matthew dość szybko trafia w środek afery, ktĂłrej głównym ĹşrĂłdłem jest człowiek, ktĂłry najprawdopodobniej odpowiada za zabĂłjstwo bohatera, a przy okazji jego dawny nauczyciel, Robert Bakker. Teraz stoi on na czele organizacji zwanej Wieżą, ktĂłra jednoczy wszelkie magiczne istoty i z ich pomocą zarabia całe gĂłry pieniędzy. Tyle, Ĺźe to jednoczenie jest przeprowadzane w sposĂłb dosyć brutalny, w wyniku czego większość tych, ktĂłrzy nie chcą do niej przystąpić, trafia do piachu. W tej sytuacji inna, bardziej nieformalna organizacja, zwana „Ĺźyczliwymi obywatelami” postanawia zrzeszyć resztkę wolnych od wpływu WieĹźy istot magicznych we wspĂłlnej walce z nią. Szybko się okazuje, Ĺźe to Swift – oraz anioły, zamieszkujące jego ciało – jest głównym motorem akcji i to na jego barki spadnie ciężar pokonania Bakkera. Nasz główny bohater postanawia, Ĺźe aby trafić do swojego głównego adwersarza, musi najpierw zabić jego pomniejszych pomocnikĂłw. No dobra, rzekomo bez ich pokonania nie ma szans dojścia do Bakkera. Ale moĹźna się było zabrać do nich bardziej finezyjnie, zamiast stawać przeciwko nim w walnej batalii. Takich dziwadeł fabularnych w książce jest pełno i niejednokrotnie zadawałem sobie pytanie, czy pan Swift w ogĂłle myśli nad tym, co robi, bo praktycznie kaĹźdą sytuację mĂłgł rozwiązać bardziej po cichu, bez tylu trupĂłw i wybuchĂłw. Dalszy rozwĂłj fabuły jednak mi odpowiedział na to pytanie: otóş Matthew, ktĂłry na początku się zarzekał, Ĺźe jest słaby, okazuje się – wraz z pomocą elektrycznoanielskich pomagierĂłw w sobie – tak silny, jak Sauron w najlepszych latach Ĺźycia. Albo i silniejszy. W kaĹźdym razie kaĹźdego przeciwnika bierze na klatę i prze do przodu, niczym rosyjski lodołamacz atomowy. Gdy odkryłem tę brutalną prawdę, nie zostało mi nic innego, jak przeczytać książkę do końca i odkryć, Ĺźe się w ogĂłle nie myliłem, co do jej zakończenia. Innymi słowy mamy do czynienia z dosyć sztampową fabułą, a główny bohater to taki skryty koks, ktĂłry jednak później sobie „troszkę” pofolguje.

Nie lepiej mają się wizerunki poszczegĂłlnych postaci. Sam Matthew nie wzbudził we mnie jakiejkolwiek sympatii. Jest wredny, nie wzbudzający pozytywnych uczuć i irytujący. O ile nierzadko spotykałem się z podobnymi charakterami w innych książkach, o tyle zazwyczaj one prowokowały we mnie jakieś pozytywne emocje, a to z powodu ich dobrych ĹźartĂłw, wiarygodności charakteru czy ciekawych nawykĂłw i upodobań, ktĂłre stawały się ich „wizytĂłwką”. W przypadku Swifta nie uświadczymy Ĺźadnej z tych cech, do tego jest on uparty, upierdliwy, zadufany w sobie i najlepiej o wszystkim wie. Gdybym miał okazję, to sam bym mu dał w mordę – dawno nie spotkałem tak irytującego głównego bohatera. Pozostałe postaci nie są lepsze – poniewaĹź są bezpłciowe, płaskie, nie zapadają w ogĂłle w pamięć. Po tygodniu od ukończenia tej książki nie pamiętam imienia Ĺźadnej z nich.

Krótko na temat strony technicznej książki: dobre tłumaczenie, pojedyncze literówki (co w tej chwili w sumie jest normą w jakiejkolwiek literaturze), miękka, ale ładna okładka, żadnych błędów drukarskich. Cena zaś jest już normą rynku.

Książkę te polecam ludziom odpornym na wkurzających bohaterĂłw i prostą fabułę. Jedynym jej plusem – chociaĹź muszę przyznać, naprawdę sporym – jest ciekawa koncepcja magicznego Londynu oraz, wspomniane przez mnie, bardzo zgrabne połączenie magii i nowoczesnej techniki. Tylko to powoduje, Ĺźe wystawiam książce 5/10. I mimo to jednak sięgnę po jej druąg część – „Nocnego burmistrza” – o ile oczywiście będę miał okazję i czas. MoĹźe pani Griffin trochę podszlifuje w niej postacie i fabułę.