Jay Lake - PrĂłba kwiatĂłw

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: PrĂłba kwiatĂłw (Trial of Flowers) Autor: Jay Lake Wydawca: MAG Rok wydania: 2011 Ilość stron: 488 Cena: 39 PLN

Zarządca, karzeł oraz samozwańczy prawnik-awanturnik - to od nich będą zaleĹźeć losy Nieprzemijającego Miasta, będącego olbrzymią metropolią-państwem, ktĂłrej od jakiegoś czasu przybywają nowi wrogowie. I nie chodzi tu tylko o zbrojne zastępy, zmierzające pod jego mury, ale takĹźe o tajemnicze siły, zwane noumenalnymi, ktĂłre po setkach lat powoli się budzą i odbierają Ĺźycie kolejnym mieszkańcom państwa…

Tak moĹźna w skrĂłcie przedstawić fabułę „PrĂłby kwiatĂłw” – książki Jay’a Lake’a , amerykańskiego pisarza science-fiction i fantastycznego. Nieprzemijające Miasto, będące centrum wydarzeń, to niezwykle barwna metropolia. Nie zamieszkują jej co prawda dziesiątki róşnych ras, gdyĹź w sumie znajdują się tam ludzie, humanoidalne istoty zwane „skrzydlatymi” (o ktĂłrych niewiele jest napisane, ale moĹźna wnioskować, Ĺźe są dosyć powszechne i nie wzbudzają sensacji) oraz karły, będące ludĹşmi, ktĂłrzy w dzieciństwie zostali zamknięci w specjalnych skrzyniach, w wyniku czego ulegli oni deformacji. Ciężko jest sprecyzować, w jakimś okresie rozgrywają się wydarzenia, analogicznie do ziemskiej historii moĹźna to porĂłwnać do późnego średniowiecza, tyle Ĺźe z nowocześniejsza bronią palną (uĹźywane są tu pistolety podobne do rewolwerĂłw). Sama metropolia przypomina trochę Nowe Corbuzon z „Dworca Perdido” oraz Ankh-Morpork z uniwersum „Świata Dysku”, gdyĹź istnieje od setek tysięcy lat, nikt nie wie, kto ją wybudował i kiedy dokładnie to się stało, a samo miasto stoi na ruinach, ktĂłre tez zostały wybudowane na ruinach i tak dalej… Więc w rezultacie nawet nie wiadomo, gdzie znajdują się pierwotne fundamenty Nieprzemijającego Miasta, co się tam znajduje albo czy pagĂłrek znajdujący się w nim nie był dawniej płaskim kawałkiem lądu, na ktĂłrym wybudowano jakiś olbrzymi obiekt… Jednak największą tajemnicą jest, czy coś tam Ĺźyje… TakĹźe z tym przyjdzie uporać się naszym bohaterom.

Jason Zarządca stawia sobie za główny cel odnalezienie swojego mistrza i przełoĹźonego, ktĂłry zniknął w tajemniczych okolicznościach, a powszechnie wiadomo, Ĺźe zajmował się od dawna noumenalnymi sprawami… Z kolei BidĹźaz Karzeł, będący przywĂłdcą frakcji Zaszytych, czyli karłów wiernych starodawnym tradycjom, walczy z prześladowaniami swoich pobratymcĂłw, a Imago z Lockwood szuka sposobu, by spłacić swoje liczne długi i wpada na pomysł… objęcia funkcji burmistrza Nieprzemijającego Miasta. By to jednak zrobić, musi przejść „prĂłbę kwiatĂłw”. Z czasem losy trĂłjki bohaterĂłw splatają się, a wszyscy trzej obierają sobie wspĂłlny cel – ocalić swoją ojczyznę…



Fabuła powieści jest całkiem oryginalna, a przy tym bardzo strawna i przystępna. Klimat Nieprzemijającego Miasta to ciężka duchota smrodliwych uliczek, w ktĂłrych co rusz czai się tajemniczy jegomość, czyhający na przypadkowego przechodnia, by go zadĹşgać, obrabować lub wykorzystać w jeszcze gorszych celach. Tak, Nieprzemijające Miasto to wyjątkowo nieprzyjemne miejsce dla przybyszĂłw z zewnątrz. Wszechobecna bieda i ubĂłstwo kontrastują z przepychem pałacykĂłw i willi, znajdujących się w bogatych dzielnicach, oraz z majestatycznością wielkiego pałacu, będącego centrum władzy miasta. Z kolei olbrzymie pozostałości po przodkach, ktĂłre jeszcze nie uległy prĂłbie czasu, takie jak cyklopowe mury i wieĹźe, wzniesione z olbrzymich blokĂłw skalnych, zostały zaadaptowane przez ludność do własnych potrzeb i pełno w nich ĹźebrakĂłw, szukających ciepłego kąta czy zbirĂłw wszelakiej maści. Fabułą powieści dorĂłwnuje klimatowi – jest mroczna, autor często ucieka się do makabrycznych opisĂłw, w ktĂłrych obsceniczność przeplata się z okrutnym naturalizmem. jeĹźeli kogoś na przykład odpycha opis sceny gwałtu, to radzę nie sięgać po tę książkę. Ale takie jest przecieĹź Nieprzemijające Miasto, ktĂłre jednak w razie potrzeby potrafi się zjednoczyć i pokazać się z zupełnie innej strony…

Bardzo spodobało mi się w książce to, Ĺźe stawia ona od samego początku wiele pytań, na ktĂłre jednak z czasem odnajdziemy odpowiedĹş w odpowiednich momentach, a takĹźe ujawnia fakty, ktĂłre wydają się niepotrzebne, jednak z czasem układają się one w bardzo logiczną całość. Czyni to dzieło bardzo spĂłjnym, a co za tym idzie, dobrym w odbiorze. Nie ma niepotrzebnych zagmatwań, a wszelkie niejasności z czasem znikają. Oczywiście, uświadczymy parę pytań, ktĂłre nazwałbym „fundamentalnymi”, na ktĂłre nie uzyskamy w pełni satysfakcjonujących odpowiedzi, myślę jednak, Ĺźe przyniesie je kolejna cześć cyklu.

Od strony technicznej niewiele mam do zarzucenia. Interesująca okładka, ktĂłra intryguje i przyciąga uwagę, oddaje w pełni klimat powieści. Została zastosowana tu nieco zmodyfikowana czcionka, co uwaĹźam za przyjemny smaczek. Połączenia liter „-ct-” oraz „-st-” (w drugim przypadku pisane kursywą) powodują pojawienie się małego znaczku, ktĂłry z początku uwaĹźałem za błąd drukarski, jednak z czasem przekonałem się, Ĺźe to celowy zabieg, nie utrudniający odczytania tekstu. Poza tym nie dopatrzyłem się literĂłwek.

„PrĂłba kwiatĂłw” to kawał dobrej, mrocznej fantastyki. Bardzo wciągająca, spĂłjna i pełna zwrotĂłw akcji fabuła, charakterystyczni bohaterowie o dosyć rozbudowanych charakterach czy wreszcie ciekawie zbudowany świat, w ktĂłrym dzieje się historia, gwarantują parę dni rozrywki dla kaĹźdego czytelnika, lubującego się w takich klimatach. Z drugiej strony nie jest to książka, ktĂłra moĹźna nazwać arcydziełem – ot, po prostu dobra powieść, zasługująca moim zdaniem na ocenę 8/10.