Jarosław Grzędowicz - Azyl

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Azyl Autor: Jarosław Grzędowicz Ilość stron: 368 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2017 Cena: 34,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2021-10-01 Ocena: 65/100

Jarosław Grzędowicz to uznany pisarz polskiego fandomu, nie dający się jednak klarownie zaszufladkować jako tworzący fantasy bądĹş science-fiction, choć teĹź nie sposĂłb rĂłwnieĹź mĂłwić o wykreowaniu przezeń zupełnie autorskiego podgatunku. Częstym zjawiskiem wydawniczym jest zaś publikacja po pewnym czasie w jednym tomie szeregu mniejszych tekstĂłw sprokurowanych przez znanego literata na róşnych etapach jego Ĺźycia – i tym jest właśnie „Azyl”.

Omawiany zbiĂłr kryje w sobie tekstu zupełnie róşnorodne, tworzone w znacznym odstępie czasu od siebie, reprezentujących róşne gatunki – nastawienie się na eklektyzm jest więc wręcz konieczne. Na uwadze naleĹźy rĂłwnieĹź mieć fakt, Ĺźe jeden z nich jest zdecydowanie bardziej obszerny od pozostałych, i bynajmniej nie jest to publikacja tytułowa.



Nie polega na prawdzie rĂłwnieĹź inicjująca zbiĂłr uwaga, Ĺźe mają to być teksty „zaginione” – owszem, fakt odnalezienia przez wydawcę tego czy owego zaskakuje samego autora, lecz o zdecydowanej większości z nich naleĹźałoby stwierdzić, Ĺźe są to raczej publikacje zapomniane, wydane w niszowym nakładzie czy czasopiśmie nieistniejącym juĹź od przeszło dwĂłch dekad. Ale śmiem twierdzić, Ĺźe większość z nich i tak będzie stanowiła zaskoczenie dla miłośnikĂłw Grzędowiczowskiej prozy, trafiając do druku, gdy nazwisko autora nie było jeszcze tak „gorące” jak współcześnie.

Niestety wbrew peanom wydawcy obecnym w posłowiu jakość tych opowiadań wcale ku takowym nie skłania. Daleki jestem bynajmniej od tezy o ich miałkości czy nijakości, ostatnimi czasy „zmagając się” jednak z szeregiem róşnorakich antologii nie odniosłem wraĹźenia, Ĺźe mam do czynienia z dziełami przewyĹźszającymi cześć z nich w sposĂłb ponadczasowy.

„Azyl” to literatura przyzwoita, a czasami nawet zasługująca na mniej protekcjonalny komplement, ale całościowo raczej dedykowana gronu juĹź przekonanych o geniuszu – a przynajmniej maestrii – autora niĹşli mogącą słuĹźyć owemu perswazyjnemu celowi. Jest to antologia całkiem dobra – tylko i aĹź.