George R. R. Martin - Nawałnica mieczy. Krew i złoto

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Nawałnica mieczy. Krew i złoto (A Storm of Swords) Autor: George R. R. Martin Ilość stron: 568 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2007 Cena: 37,90 PLN

Cegły, potężne, kruszące się pod własnym ciężarem cegły! Cegły najprzeróşniejszego ubarwienia, cegły róşnorakiego składu i konsystencji. Cegły z najcenniejszego kruszywa – bynajmniej nie złota, platyny czy uranu, lecz składające się ze słowa pisanego: książki. A prawdziwą taką cegłą jest cykl Pieśni Lodu i Ognia autorstwa George’a R.R. Martina.

„Nawałnica mieczy. Krew i złoto” to drugi tom trzeciej części ogromnej, wręcz bizantyjskiej serii rycerskiej fantasy. Okładka wskazuje na moment, w ktĂłrym się rozpoczyna akcja przedmiotowej pozycji – a mianowicie pogrzebu na pradawną modłę, odbywającego się przez spuszczenie zwłok wraz z nurtem rzeki w płonącej łodzi. Czyich zwłok – nie zdradzę, acz z pewnością nie będzie to wielkie zaskoczenie, takĹźe nie na tle późniejszych wydarzeń.

„Krew i złoto” poświęca znacznie mniej uwagi niĹź dotychczasowe części cyklu losom Brana, rzadziej niĹź dotychczas spojrzymy na otaczający świat oczami Jona Snowa, ale to nawet dobrze, a to ze względu na stosunkową nudę towarzyszącą temu pierwszemu wątkowi, a przesycenie przy okazji poprzedniego tomu tym drugim.



Z kolei częściej dane nam będzie opuścić Westeros, by ujrzeć ścieĹźkę, ktĂłrą postanowiła kroczyć ostatnia – oprĂłcz maestera Aemona – przedstawicielka rodu TargaryenĂłw, by przywrĂłcić swej krwi panowanie nad Siedmioma KrĂłlestwami, jak teĹź i ponownie ukazać światu potęgę smokĂłw.

„Krew i złoto” napisane jest sprawnie, i co rĂłwnie istotne, niesamowicie wręcz spĂłjnie z poprzedzającymi odsłonami cyklu. Jestem doprawdy pełen podziwu i szacunku dla autora, iĹź przed przystąpieniem do pisania tak wnikliwie i spĂłjnie rozplanował sobie całą fabułę – ani jedno wydarzenie nie sprawia wraĹźenia dopisywanego później, wymyślonego w trakcie tworzenia całości. Zaprawdę – kapelusze z głów!

Recenzowana pozycja, mimo objetości nie odstającej od poprzednich tomów, wręcz domaga się czytania i czytania, tak że błyskawicznie czytelnik musi się zapoznać z ostatnią jej stroną, co rodzić może u niego tylko i wyłącznie pragnienie kontynuacji. Czy może być lepsza rekomendacja dla książki?