Penumbra: Przebudzenie

Informacje o grze Nazwa gry: Penumbra: Przebudzenie - Overture Gatunek: przygodĂłwka WWW: www.penumbra-overture.com/ Producent: Frictional Games Wydawca: CD Projekt Cena: 99,90 PLN

Każdy lubi co innego. Jedni lubią myśleć, drudzy natomiast wolą bezmyślnie naciskać lewy przycisk myszki siedząc przed komputerem. Inni z kolei stawiają na epicką fabułę i wczucie się w swą rolę. Są też tacy, którzy lubią się bać. Rozrywką dla nich są szczególnie te tytuły, po których o spokojnym śnie możemy zapomnieć. Dla takich ludzi została przyszykowana Penumbra: Przebudzenie. Lecz czy aby na pewno jest to tytuł, którego oczekiwaliśmy? Na to pytanie nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, jako że dziecko studia Frictional Games to typowa gra środka. Zapraszam do lektury.

Jak na dobry horror przystało, oczekiwałem od Penumbry linii fabularnej na dosyć wysokim poziomie. I w teorii gracz, który z horrorami ma niewiele wspólnego, taką otrzymał. Ja jednak szczerze powiedziawszy już na starcie poczułem pewien niedosyt jeśli chodzi o opowiadaną historię. Otóż główny bohater po śmierci matki otrzymuje list od niej. To samo dzieje się gdy umiera ojciec. Nieświadomy niczego mężczyzna wyrusza na Antarktydę, aby raz na zawsze przekonać się co tak naprawdę spotkało jego rodzinę. Zaczyna się prawdziwa walka o przetrwanie.



Owszem, może i fabuła trzyma w napięciu i jest opowiedziana sprawnie, ale motyw z listem otrzymanym po śmierci autora przerobiony był już dogłębnie w Silent Hill 2 i zostało z niego wyciśnięte wszystko co najlepsze, właśnie w tej produkcji. Tu mamy natomiast wyobrażenie jakoby były to resztki po tym co zostawił za sobą hit Konami. Główny wątek fabularny (przynajmniej z początku) potraktowany jest po macoszemu i gracz może się poczuć jak w tandetnym filmie grozy klasy B. Na szczęście po wejściu do menu głównego jest już stosunkowo coraz lepiej. W menu tym zostajemy przywitani bardzo klimatyczną muzyką z grzmotami w tle. Przedstawia się ono dosyć schludnie, natomiast nie mamy w nim wiele do roboty, więc zaraz zaczyna się zabawa. Po włączeniu nowej gry dane jest nam obejrzeć obrazkową animację przedstawiającą początki losów naszego bohatera, aż do momentu przybycia na biegun. W tym momencie zaczynamy rozgrywkę.

Wydarzenia przedstawione są z widoku pierwszoosobowego. JuĹź na starcie da się zauwaĹźyć, Ĺźe cała rozgrywka przedstawiona będzie w ciemnych, stonowanych barwach. Jest to duĹźy plus, jako Ĺźe wraz z paroma elementami, omĂłwionymi za chwilę, całość daje świetne wraĹźenie. Co wyróşnia Penumbrę na tle innych horrorĂłw, ktĂłrych ostatnio zaczął się prawdziwy wysyp? Otóş opisywany przeze mnie produkt nie jest typowym przedstawicielem gry z gatunku survival horror, a grą przygodową w mrocznych klimatach. Wyróşnia się ona przede wszystkim bardzo zgrabnie przygotowanymi zagadkami i świetną fizyką gry, za ktĂłrą ocena końcowa z pewnością podskoczy o parę oczek w gĂłrę;). Praktycznie kaĹźdy przedmiot w grze moĹźemy poruszyć. Krzesła, beczki, stoły, dokumenty, lampy, ubrania – wszystko to moĹźemy przesuwać, rzucać, uĹźywać do obrony jak i do ucieczki. RĂłwnieĹź i kaĹźde drzwi, przegrody, włazy czy nawet szafki otwieramy wykonując odpowiednie gesty ręką (myszką). Pod względem fizyki wszystko tu jest dopieszczone w najlepszym stopniu. Dzięki tak rozbudowanej fizyce gry rĂłwnieĹź potyczki z wrogami są innowacyjne. Warto wspomnieć w tym momencie, Ĺźe opisywana przeze mnie gra nie jest kolejną produkcją gdzie mamy do dyspozycji masę naboi, a strach nie polega na nagminnym wylewaniu się krwi. Tutaj teoria „po trupach do celu” jest jak najbardziej mylna. Owszem, wrogowie pojawiają się dosyć często, ale ze względu na leciwą Ĺźywotność głównego bohatera jak i nienajlepsze wyposaĹźenie (wydaje mi się, Ĺźe zardzewiały młotek nie będzie zbyt skuteczny przeciwko rozwścieczonym pieskom/demonom;)) sprawia, Ĺźe przez większą część gry to my jestem zwierzyną, a nie na odwrĂłt. To właśnie my będziemy tutaj uciekać, chować się czy prześlizgiwać, a wszystko po to, by nie zostać zauwaĹźonym. Gdy juĹź niestety jednak spotka nas ten okrutny los, podczas ucieczki będziemy mogli wykorzystać prawie kaĹźdy element otoczenia, aby nam się udało. Rzucenie beczką w przeciwnika, aby go spowolnić? Nic bardziej prostego! Wystarczy szybko operować myszką;)



Wszystkie te elementy powodują, Ĺźe gra wygląda bardzo filmowo (dzieje się tak rĂłwnieĹź za sprawą ziarnistej grafiki, ktĂłra mimo iĹź nie dorĂłwnuje najnowszym produkcjom, wygląda bardzo realistycznie) dzięki czemu przyspieszone bicie serca jest tutaj zjawiskiem jak najbardziej normalnym. Mroczna stylistyka, przestraszony bohater, małe szanse na wygraną w walce – z czymś wam się to kojarzy? Dobre skojarzenia będą mieli z pewnością Ci co prĂłbowali swoich sił w Call of Cthulhu: Dark Corners of The Earth, jako Ĺźe Penumbra czerpie garściami od dziecka ludzi tworzących serię The Elder Scrolls. Da się to zauwaĹźyć wiele razy podczas rozgrywki, co rzecz jasna jest bardzo duĹźym plusem, stanowi to zarazem miłą odskocznię od pseudo-horrorĂłw, ktĂłre opierają się na pełnej adrenaliny akcji i pokazywaniu raz po raz nieprzyjemnych widokĂłw. Tu nie boimy się tego co widzimy, wręcz przeciwnie – tu największym lękiem okazuje się to co niewidoczne dla oczu. KaĹźdy element składowy daje piorunujące wraĹźenie. Nawet taki (wydawałoby się niezbyt waĹźny) element jak poczucie samotności i odosobnienia (w końcu arktyczne kopalnie robią swoje;)) pomaga zbudować bardzo dobry klimat, ktĂłry praktycznie utrzymuje rĂłwny poziom przez całą rozgrywkę.

Lecz wszyscy dobrze wiemy, że nie samym strachem człowiek żyje, więc i tutaj powinny znaleźć się momenty wytchnienia. Ku mojemu zdziwieniu takowych tutaj nie zaobserwujemy! Dla jednego może to być plus, dla innych minus, sprawa jest do indywidualnego rozstrzygnięcia, tak czy owak nawet przez chwilę program nie daje nam wytchnienia. Tutaj zawsze coś będzie próbowało nas przestraszyć, nie mówię tutaj o odkrywaniu nowych korytarzy czy postępie w fabule, ale tu przykładowo mimo rozwiązywania zagadki logicznej w dalszym ciągu dobiegają nas szumy, trzaski i inne mniej lub bardziej pokręcone odgłosy. Do tego dochodzą niezłe zagadki, grafika na niezłym poziomie i świetne oprawa graficzna.



Wydawałoby się, Ĺźe obcujemy z grą idealną. Lecz zawsze jest jakieś „ale”. W tym przypadku głównym zarzutem jest z deka naciągana fabuła. Jak juĹź powtarzałem, zwykły zjadacz chleba z pewnością zadowolony będzie nieĹşle skleconą fabułą zawierającą w sobie nutkę kryminału. Jednak wszyscy Ci, co grali w parę tytułów spod znaku survival horror, z pewnością poczują pewien niedosyt. Dlaczego? Ano dlatego, Ĺźe przez cały czas mamy wraĹźenie jakoby cała linia fabularna była pozostałościami po takich hitach jak Resident Evil czy Silent Hill. Wszędzie moĹźemy tu odnaleźć mniejsze lub większe odniesienia do znanych serii, o głównym wątku fabularnym nie wspominając. PrĂłcz tego produkt jest zdecydowanie za krĂłtki, co powoduje, Ĺźe nie czujemy się w pełni przestraszeni;).

Czy warto zaopatrzyć się w Penumbrę? Z pewnością tak. Mimo tego, iż nie jest ona czymś bardzo dobrym, z pewnością zapewni odrobinę dobrej rozrywki. Razić może (nie)żywotność gry oraz jej banalna fabuła, aczkolwiek nadrabia ona klimatem i różnymi ciekawostkami, które musicie odkryć już sami;) A że gra ma kilka błędów? Nie ma produktów idealnych. Jedyne co może zniechęcić to cena. Owszem, w pakiecie znajdują się dwie gry, ale 100 złotych to troszkę za dużo. Wystarczy jednak chwilkę poczekać aż cena spadnie bądź pożyczyć od znajomego, bo warto.

Grafika 75% Muzyka 85% SI 85% Grywalność 70% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY genialna fizyka klimat atmosfera zaszczucia zagadki

MINUSY cena fabuła parę błędów za krótka

Pentium 4 1.5 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki 128 MB (GeForce 6600 lub lepsza), 1.1 GB HDD, Windows 2000/XP/Vista.