Trudi Canavan - Gildia MagĂłw

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Gildia MagĂłw (Black Magician Trilogy: The Magicians' Guild) Autor: Trudi Canavan Ilość stron: 520 Wydawnictwo: Galeria KsiÄ Ĺźki Rok wydania: 2007 Cena: 35,90 PLN

Trudi Canavan (ur. 1969), mieszkanka Melbourne, jest ilustratorką i projektantką, pracuje między innymi jako szefowa działu graficznego „Aurealis” – australijskiego czasopisma poświęconego fantasy i science fiction. Od momentu wydania „Trylogii Czarnego Maga” stała się najchętniej czytaną autorką w Australii, Wielkiej Brytanii i USA. „Gildia MagĂłw” ukazała się w 2001 roku i zapewniła jej spory rozgłos, „Nowicjuszka” (druga część trylogii) została nominowana do nagrody Aurealis dla najlepszej powieści fantasy, zaś ostatni tom („Wielki Mistrz”) nominowano do najwaĹźniejszej australijskiej nagrody w dziedzinie fantastyki – nagrody Ditmar, w kategorii Najlepsza Powieść.

Imardin- piękne, nowoczesne miasto, w którym rządy sprawuje nie tylko król, lecz również potężna Gildia Magów. To właśnie w nim rozgrywają się wydarzenia opowiadane przez autorkę. Jednak zaczynając od początku - jak każdy szanujący się król, również i władca Imardinu chce by jego stolica była jak najbardziej reprezentatywna. A co temu szkodzi? Bieda. Jej widok nie nastraja pozytywnie, jest skazą, czymś niepożądanym, dlatego właśnie co roku urządzane są tzw. Czystki. Odpowiedzialni za nie są magowie, ich głównym zadaniem w ten dzień jest wypędzenie wszelkich włóczęgów, żebraków i wszystkich tych, którzy nie pasują do wizerunku idealnego i bogatego miasta. Jak nietrudno się domyślić, mieszkańcy slumsów nie są zbytnio z tego faktu zadowoleni. Stąd też gromadzenie się i atakowanie członków Gildii. Jednak jest to raczej bezowocny trud, gdyż jak przystało na porządnych magów, przewodzących Czystką chroni magiczna tarcza. I właśnie w tym miejscu rozpoczyna się konkretna opowieść.

Jak zawsze w tego typu książkach, bohaterką jest niepozorna, młoda dziewczyna, nie wykazująca się Ĺźadnymi szczegĂłlnymi cechami. Oczywiście musi być rĂłwnieĹź niespodzianka. Jaka? Otóş to właśnie ta dziewuszka - imieniem Sonea - ogarnięta wściekłością i zrozumiałym Ĺźalem, rzuca (jak zresztą wszyscy zgromadzeni) kamieniem w kierunku magĂłw. Chwila napięcia… tak, kamień przedostaje się przez barierę i uderza w jednego z magĂłw. Standardowe poruszenie, zaskoczenie, w końcu panika i ucieczka. I tak przez następne kilkaset stron (trzeba przyznać, Ĺźe tomiszcze jest niezwykle opasłe).



Sonea ucieka, chowa się, wspierana przez przyjaciela - Cery’ego oraz interesującą podziemną szajkę o wiele mĂłwiącym przydomku Złodzieje. Niestety, niekontrolowana moc moĹźe stać się niebezpieczna, łatwo ją rĂłwnieĹź wyczuć, stąd ciągła konieczność zmiany kryjĂłwki. Zapomniałam wspomnieć jaki jest powĂłd tej zabawy w kotka i myszkę - otóş Sonea jest przekonana, Ĺźe Gildia wydała na nią wyrok śmierci. Na pewno duĹźy wpływ ma na to spopielenie niewinnego chłopaczka przez magĂłw chcących unieruchomić uciekającą dziewczynę - ot drobny wypadek przy pracy. Koniec końcĂłw Sonea zostaje złapana, zaprowadzona do gmachĂłw Gildii i tam uświadomiona o chęci przyjęcia jej do magicznych szeregĂłw.

Jak sami pewnie zauwaĹźyliście fabuła nie powala. Brak innowacyjności, częste uczucie, Ĺźe to juĹź kiedyś było to podstawowe mankamenty. Jednak muszę przyznać, Ĺźe w miarę czytania pojawia się coraz większe zainteresowanie i w końcu łapię się na tym, Ĺźe książka się skończyła. A to spory pozytyw - pewnego rodzaju zatracenie, choć nie moĹźna się było tego spodziewać. Pomimo braku dynamiki i ostrej akcji nie mogę powiedzieć, by książka była nudna, po prostu ma w sobie to „coś”, co nie pozwoliło mi się od niej oderwać. DuĹźym plusem jest świetny styl autorki, stylistyka, gramatyka i lekkie piĂłro - dla mnie to rzeczy niezwykle waĹźne. NaleĹźy teĹź dodać, Ĺźe fabuła jest bardzo spĂłjna i klarowna, brak w niej niedopowiedzeń, wszystko jest jasne i czytelne.

Co do kreacji postaci - dość płaska, jednowymiarowa, są źli i dobrzy, nie ma nic pomiędzy, a szkoda, gdyż książka zyskałaby na atrakcyjności. Wspomnieć należy również o oprawie graficznej - i tu duży plus - okładka pomimo swej prostoty przyciąga wzrok i jest przyjemna dla oka. Rozdziały odpowiedniej długości, przystępna czcionka - jeśli chodzi o sprawy techniczne, nie mogę się do niczego przyczepić.

Podsumowując: książkę jak najbardziej polecam, sama sięgnęłam juĹź po drugi tom (na razie niczego nie zdradzę). MoĹźe być uciążliwa ze względu na rozwlekłość autorki, jednak gwarantuję, Ĺźe w pewnym momencie „Gildia MagĂłw” całkowicie Was pochłonie.