Terry Pratchett - Piekło pocztowe

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Piekło pocztowe (Going Postal) Autor: Terry Pratchett Ilość stron: 358 Wydawnictwo: PrĂłszyński i S-ka Rok wydania: 2008 Cena: 29,90 PLN

Moist von Lipwig to artysta oszustwa. A także hochsztapler i człowiek, który musi dokonać życiowego wyboru: zostanie powieszony albo postawi na nogi konające usługi pocztowe w Ankh-Morpork. To trudna decyzja. Musi dopilnować, by przesyłki docierały na miejsce, choćby na przeszkodzie stanęły im deszcz, grad, śnieg, psy, Przyjazne i Dobroczynne Stowarzyszenie Pracowników Pocztowych, zły prezes zarządu kompanii semaforowej Wielkiego Pnia oraz nocny zabójca. Randka z Adorą Belle Dearheart też byłaby miła.

Czas jest chorobą, przed ktĂłrą nie ma szczepionki ani na ktĂłrą nikt (no, moĹźe poza golemami) nie wynalazł lekarstwa. Tak przynajmniej dotychczas sądziłem, obserwując jak kolejne książki z cyklu Świata Dysku stają się coraz bardziej i bardziej posępne, pod warstwą humoru skrywając niemałe porcje żółci i zadumy nad światem oraz Ĺźyciem. Terry Pratchett, twĂłrca całej serii, coraz częściej bowiem dzielił się z czytelnikami przemyśleniami – niezbyt pozytywnymi – co do kondycji nie tylko świata płaskiego jak stół, opartego na grzbietach czterech elefantĂłw, niesionego przez bezmiar kosmosu przez Olbrzymiego Gwiezdnego Żółwia A’Tuina. I tego właśnie spodziewałem się sięgając po „Piekło pocztowe”.

I właściwie takie wraĹźenie sprawiają pierwsze strony – poznajemy lokatora mało ciekawego miejsca, a mianowicie celi śmierci, w chwili tuĹź przed jej opuszczeniem. Ostatecznym opuszczeniem. Przyznacie – niezbyt to optymistyczne.



Później zaś czekałem. I czekałem. A nawet i czekałem. Jednak wciąż świat prezentowany nam przez brytyjskiego pisarza nie chciał przybrać barwy czerni, ba, wręcz iskrzył się jaśniejącym złotem. Nie Ĺźeby wszystko było kolorowe i polukrowane, z małą podejrzanie soczystą wisienką na szczycie, gdyĹź to by oznaczało prawdziwy upadek cyklu, nic z tych rzeczy. Ale uśmiech zaskakująco często zakrada się niczym skrytobĂłjca mający zlecenie na sir Samuela Vimesa na twarz czytelnika i nie chce jej opuścić, jak odĂłr niejakiego Nobby’ego Nobbsa.

„Piekło pocztowe” jest książką zabawną, pełną humoru, o przypisach zabawnych tak, jak to juĹź dawno nie miało miejsca. Podczas jej lektury miałem wraĹźenie podobne do tego, ktĂłre towarzyszyło mi juĹź lata temu, gdy zaczytywałem się w pierwszych częściach cyklu. Czuć świeĹźość, pragnienie odrzucenia całej „nadbudowy”, ktĂłra wyrosła z upływem czasu, a takĹźe po prostu pragnienie autora rozbawienia czytelnika, dostarczenia mu dobrej zabawy.

Dodatkowym atutem, który wynika już ze wstępu niniejszej recenzji, jest okoliczność, iż mamy do czynienia z zupełnie nowym bohaterem, nieuwikłanym w członkostwo Straży Miejskiej tudzież pokrewieństwo lub powinowactwo z ludnością Lancre tudzież jakimkolwiek magiem. Samo w sobie jest już ciekawe odkrywanie zupełnie nowej postaci, jej wad i zalet, jej nieprzewidywalności. Tak jak dawniej w przypadku kapitana Vimesa.

Terry Pratchett nie odkrył Ĺźadnego cudownego panaceum na upływ czasu. On po prostu cofnął się w nim do lat swej pisarskiej młodości. Doprawdy to zadziwiające jak dobrze czyta się „Piekło pocztowe”! I choć nie jest tak, Ĺźeby książka ta była głupkowata, pozbawiona jakiejkolwiek głębszej treści i przekazu – co to, to nie! – to jednak wyraĹşnie widać, iĹź autorowi chodziło o rozbawienie czytelnika, dostarczenie mu chociaĹź odrobiny radości. I świetnie mu się to udało.