Stephen Baxter - Ultima

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ultima Autor: Stephen Baxter Ilość stron: 612 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2019 Cena: 45 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-12-29 Ocena: 65/100

Na planecie Per Ardua krążącej wokół gwiazdy Proxima odkryto artefakty obcych - Włazy, ktĂłre pozwalają ludziom pokonywać lata świetlne, jakby wkraczali do ​​innego pokoju. Ale ta nowo odkryta łatwość podróşowania w przestrzeni ma konsekwencje ....

Gdy ludzkość odkrywa prawdziwą naturę wszechświata, ujawnia się przerażająca prawda. Wszyscy mamy niezliczone przeszłości zbiegające się w tej jednej teraźniejszości - a nasza przyszłość jest przerażająco skończona. We wszechświecie są umysły liczące miliardy lat, które nami sterują i mają wobec nas pewne plany, niezbyt przyjazne.

Czas walczyć, by odzyskać kontrolę nad swoim losem i uniknąć zagłady….

Zakończenie „Proximy” było dość zaskakujące, czyniąc zadość klasycznym wymogom tzw. cliffhangera, choć zarazem nie sposĂłb było mu odmĂłwić charakteru dość inteligentnego. Przystępując do ciągu dalszego autor więc musiał dowieść, Ĺźe nie był to tylko literacki wybieg, lecz iĹź towarzyszył temu głębszy koncept. Czy to mu się powiodło?

W pierwszej odsłonie minicyklu brytyjski pisarz gros swej uwagi poświęcił zagadnieniom związanym z teorią ewolucji i konstruując na jej gruncie świat alternatywny nie oddalał się zanadto od naukowego charakteru swej fikcji literackiej. W przypadku „Ultimy” postanowił on jednak podążyć nieco odmienną drogą, w większym stopniu nawiązując do ustaleń nauk humanistycznych, nade wszystko historii.



Niestety nie sposĂłb nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe w tym zakresie czuł się on mniej swobodny – albo przeciwnie, jego swoboda niejednokrotnie popadała w dezynwolturę. SposĂłb wykorzystania przezeń dość juĹź wiekowej koncepcji wieloświata nie jest specjalnie oryginalny, a dokonywane przezeń uproszczenia czasami są wręcz rażące.

Inna rzecz, Ĺźe Brytyjczyk wprawnie posługuje się piĂłrem i jakkolwiek w tym czy innym miejscu czytelnik moĹźe pozwolić sobie na pewien grymas, to mimo to wciąż pozostaje zainteresowany dalszym biegiem opowiadanej historii. Pomaga w tym zresztą fakt, Ĺźe jego uwaga niemal nieustannie jest skoncentrowana w jednym miejscu, z rzadka kiedy pozwala on sobie na rozdzielenie drĂłg bohaterĂłw, a w konsekwencji i wątkĂłw – jakkolwiek od takiego rozwiązania zaczyna się bieg opowieści.

„Ultima” nie dorĂłwnuje pierwowzorowi, jest książką zwyczajnie słabszą. Nie oznacza to bynajmniej, iĹź jest to pozycja słaba, najuczciwiej moĹźna ją określić mianem przeciętnie dobrej, co jest wątpliwym komplementem na tle wysoce frapującej „Proximy”.