Jim Butcher - Front Burzowy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Front Burzowy (Storm front) Autor: Jim Butcher Wydawca: MAG Rok wydania: 2011 Ilość stron: 446 Tom: 1 Cena: 35 PLN

Jeśli mieszkasz w Chicago i miewasz problemy z wróşkami, duchami, latającymi dywanami, wielkimi skorpionami czy innymi bytami, ktĂłre nie powinny znajdować się w naszym wymiarze, masz dwie moĹźliwości: zmień dilera albo zadzwoń po Harry’ego Dresdena – prywatnego detektywa, przy okazji parającego się magią. Jego numer znajdziesz bez problemu w książce telefonicznej.

Pan Dresden, mimo ciekawego zawodu, ma na co narzekać. Ledwo mu starcza do pierwszego, zalega z czynszem i kwestią czasu jest, aĹź wynajmujący odbierze mu jego biuro, do tego nie ma Ĺźadnych zleceń, więc nie ma jak zarobić. Na jego szczęście wzywa go porucznik Murphy, pracująca w chicagowskiej policji. Potrzebuje jego pomocy przy sprawie podwĂłjnego morderstwa, dokonanego prawdopodobnie za pomocą czarnej magii. Poza tym do maga-detektywa trafia takĹźe prywatna klientka, poszukująca męża i szczodrze sypiąca kasą. Jak moĹźna się domyślić, nadmiar szczęścia przynosi później niezbyt pozytywne skutki, gdy okazuje się, Ĺźe Harry, angaĹźując się w obie sprawy, naraĹźa swoje Ĺźycie na niemałe bezpieczeństwo… JeĹźeli dodać do tego, Ĺźe Dresdena od dawna ma na oku Biała rada – organ, rządzący światem czarodziejĂłw – i obecnie potrzebuje ona byle pretekstu, by ukarać maga w dosyć bolesny i śmiercionośny sposĂłb (na przykład poprzez dekapitację mieczem), to, delikatnie rzecz ujmując, Harry znalazł się w bardzo nieciekawej sytuacji. Czy z niej wybrnie bez utraty Ĺźycia? Biorąc pod uwagę fakt, Ĺźe to pierwsza cześć cyklu „Akta Dresdena”, odpowiedĹş jest dosyć oczywista.

Jak wspomniałem w poprzednim akapicie, „Front burzowy” to pierwsza część cyklu autorstwa Jima Butchera. Miała ona angielskojęzyczną premierę w 2000 roku, po raz pierwszy została wydana w języku polskim w 2004. Wydanie, ktĂłre recenzuję, jest przełoĹźone przez innego człowieka i zostało opublikowane w 2011 przez innego wydawcę. Czy to skok na kasę, czy teĹź poprzednia translacja była słaba – nie jestem w stanie tego ocenić, ale planuję w najbliĹźszym czasie dostać starszy egzemplarz powieści i porĂłwnać oba tłumaczenia. wracając jednak do samego autora: Jim Butcher to jeden z bardziej poczytnych amerykańskich autorĂłw fantasy, zasłynął dzięki swoim dwĂłm cyklom wydawniczym: „Aktom Dresdena” i „Codex Alera”. W przypadku tego pierwszego autor planuje zamknąć go w 20 tomach i apokaliptycznej trylogii. Trzeba mu przyznać, Ĺźe ma rozmach, moĹźna mu tylko Ĺźyczyć, by mu starczyło Ĺźycia na napisanie tego wszystkiego. Warto teĹź wspomnieć, Ĺźe swego czasu „Front burzowy” był numerem 1 na liście bestsellerĂłw New York Timesa.

Świat przedstawiony we „Froncie burzowym” z pozoru niczym się nie róşni od dzisiejszych realiĂłw (a właściwie realiĂłw, w jakich bytowaliśmy dekadę temu – nie ma w książce nic o Internecie!), poza tym, Ĺźe jak człowiek zostanie wtajemniczony i przejdzie odpowiedni szkolenie, to moĹźe stać się magiem i nawiązywać róşnorakie kontakty z istotami, ktĂłre byśmy nazwali magicznymi: róşnego rodzaju demonami, wróşkami, przerośniętymi zwierzakami czy innymi paskudami. Oczywiście główną zaletą bycia magiem jest rzucanie czarĂłw i warzenie eliksirĂłw. Trzeba jednak pamiętać, by przestrzegać pewnych zasad: nie wolno uĹźywać magii do czynienia innym krzywdy, bo inaczej Biała Rada naśle na takowego okrutnika swojego człowieka z wielkim mieczem po to, by unieszkodliwić niemilca. Poza nią jest teĹź sporo innych zasad; nie są one jednak aĹź tak bolesne w skutkach. Sama koncepcja pomieszania realnego świata z fantastycznym nie jest niczym nowym, trzeba jednak pamiętać o tym, Ĺźe Butcher napisał tę książkę 12 lat temu i wĂłwczas sam pomysł nie był aĹź tak męczony przez pisarzyny wszelakiego pokroju, jak dzisiaj.



Co do fabuły, no cóş, to pierwsza książka napisana przez Amerykanina, zatem nie naleĹźy do majstersztykĂłw. Nie jest jednak zła, nie ma dłuĹźszych przestojĂłw, a Butcherowi udało się w miarę zgrabnie wpleść informacje na temat jego uniwersum w tok wydarzeń, Ĺźe nie powychodziły mu Ĺźadne 10-stronnicowe potworki, opisujące warzenie eliksirĂłw. OgĂłlnie fabułę oceniłbym jako dobrą, ale bez rewelacji. Natomiast kreacja bohatera jest bardzo…. zachodnia. O co mi chodzi? JuĹź dawno temu zauwaĹźyłem, Ĺźe z reguły bohaterowie współczesnej fantastyki rodem z zachodniej Europy lub USA są w pewnym stopniu schematyczni. Taki bohater jest najczęściej juĹź zmęczony Ĺźyciem, przeĹźył wiele nieciekawych wydarzeń, obcował w jakiś sposĂłb z tym, co zakazane w danym świecie, jest cynikiem (lub stara się nim być), nie szczędzi kąśliwych uwag, mimo to jednak zawsze będzie postępował dobrze i będzie się kierował dobrem swoim, a nie innych. Taki z niego trochę uwspółcześniony narzekający rycerz. W przeciwieństwie do nich bohaterowie wschodni (czyli ci występujący najczęściej w literaturze na wschĂłd od Odry) to często zwykłe wredne chamy, kierujące się własną prywatą i postępujący szlachetnie najczęściej wtedy, gdy widzą w tym spory zysk, nie wahający się czasem nagrzeszyć. W czym tu widzę problem? Przynajmniej dla mnie bohater wschodni jest zdecydowanie bardziej realistyczny, przez co łatwej mi się wczuć w jego sytuację, przez kierowanie się swoimi zachciankami i nierzadko pierwotnymi potrzebami, staje się bardziej „prawdziwy”. Wracając jednak do Harry’ego, niestety był on dla mnie właśnie takim narzekającym dobrym magiem, przez co brakowało mi w nim jakiejś dzikości, agresji, ktĂłra nadałaby bohaterowi więcej charakteru. Generalnie rzecz biorąc, nie moĹźna mu odmĂłwić posiadania osobowości, jednak był dla mnie zbyt bezbarwny. Natomiast pozostałe postacie zajmowały z reguły role drugoplanowe; wyjątkiem jest jedynie porucznik Murphy, ktĂłra jak to typowa kobieta musiała strzelić focha, ktĂłry o mało co nie kosztował jej Ĺźycia; nie reprezentowała jednak sobą niczego bardzo ciekawego, jest to postać „tylko” ciekawa.

Tłumaczeniem powieści zajął się Piotr W. Cholewa. Zna go chyba kaĹźdy polski fan fantasy, więc, jak moĹźna się domyślać, nie wypatrzyłem tu Ĺźadnych wpadek, a samo tłumaczenie jest dobre, sensowne i przez cały przebieg powieści trzyma ten sam – wysoki – poziom. Odpowiednio ze swej pracy wywiązała się teĹź redakcja, wyłapując wszelkie literĂłwki czy inne błędy redakcyjne, poniewaĹź takowych nie dostrzegłem (co, szczerze pisząc, obecnie jest rzadkością; wydawnictwa często, by zaoszczędzić na etatach, pomijają całkowicie etap redakcji i później wydają książki, gdzie w co drugiej linijce litery są poukładane, jakby składem zajmował się pijany epileptyk, jadący na koniu).

Ze strony wizualnej książka jest ładna, ze schludną okładką i fajną, wypukłą czcionką na niej – często, trzymając ją w rękach, bezwiednie smyrałem ten napis palcami, bo jest to prostu przyjemny w dotyku. Poza tym bez „wodotryskĂłw”, nie ma za bardzo o czym pisać (oczywiście o sztywnej okładce moĹźna pomarzyć, ale ja zawsze na to narzekam, chociaĹź wiem, Ĺźe to marzenia ściętej głowy). Cena nie poraĹźa, myślę, Ĺźe 35 zł uda się kaĹźdemu wysupłać.

„Front burzowy” to pozycja dobra. Myślę, ze powinno się ją przeczytać choćby po to, by poznać styl Jima Butchera. A jeĹźeli komuś się spodoba, to będzie miał sporo do czytania, poniewaĹź autor wydał juĹź 14 części „Akt Dresdena”. PĂłki co na język polski zostało przełoĹźone tylko 5 z nich, ale to pewnie kwestia czasu, aĹź pojawią się kolejne. Oceniam ją na 7/10.