Einar Kárason - Wyspa diabła

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Wyspa diabła (Þar sem djĂśflaeyjan rĂ­s) Autor: Einar KĂĄrason Ilość stron: 244 Wydawnictwo: Marpress Rok wydania: 2019 Cena: 39 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2022-05-31 Ocena: 70/100

Lata 50. XX wieku. Thulecamp w Reykjaviku – tutaj dzieci zbyt szybko dorastają, rzeczy się zdobywa, a pracę traktuje dorywczo. Na czele wielopokoleniowej rodziny ThomassonĂłw stoi silna i zdeterminowana wróşka Karolina. Jej cĂłrka Gogo wychodzi za mąż za Ĺźołnierza z USA, co zapoczątkuje w Ĺźyciu całej rodziny islandzką wersję „amerykańskiego snu”.

Islandia to dość dziwny kraj, gdy się nad tym zastanowić chwilę dłuĹźej. MoĹźe on sprawiać wraĹźenie typowo nordyckiego, a więc rĂłwnieĹź i europejskiego, co nie powinno wywoływać szczegĂłlnej ekscytacji, całość jednak wywraca uświadomienie sobie dość banalnego faktu, Ĺźe jego cała populacja – i to współczesna – jest mniejsza niĹź właściwa dla miasta Lublin, podczas gdy terytorium (głównej) wyspy jest wielokrotnie większe. Siłą rzeczy czyni to tamtejszą społeczność intrygującą, cóş dopiero, gdy zaczniemy sobie zadawać pytania o jej przeszłość.

„Wyspa diabła” początkowo zdaje się obiecywać wielopokoleniową sagę, co później okazuje się nie do końca prawdą. Trudno jednak mieć pretensje do autora, albowiem owo „zdaje się” było bardziej przewiną niĹźej podpisanego, niĹşli osoby uwidocznionej na okładce książki. Początkowo trudno bowiem wskazać głównego bohatera powieści… i tak właściwie pozostaje do jej końca.



Nie oznacza to bynajmniej, iĹź czytelnik będzie raczony mnĂłstwem personaliĂłw w sposĂłb wywołujący u niego konfuzję w sposĂłb właściwy chociaĹźby dla prozy George’a R.R. Martina, trzeba jednak zachować czujność, by nie zagubić się w świecie imion w przewaĹźającej mierze zupełnie obcych dla zachodniosłowiańskiej tradycji.

Podczas lektury nietrudno jednak o wrażenie, że islandzki pisarz chciał zespolić w jedno mnóstwo zasłyszanych anegdot czy wykorzystać opowieści utrwalone wcześniej podczas wywiadów z nestorami narodu. Najzabawniejsze, iż wcale nie można wykluczyć ich zasadniczej autentyczności, choć psychologiczne prawdopodobieństwo można już postawić pod znakiem zapytania.

„Wyspa diabła” to książka dość egzotyczna, mimo Ĺźe traktuje nieraz o sprawach wręcz banalnych, takich jak młodzieĹźowa druĹźyna piłkarska czy skłonność do uprzedzeń na tle społecznym. Jej akcja rĂłwnie dobrze mogłaby się rozgrywać np. w Słupsku – a zarazem w Ĺźadnym razie nie.