Chufo Lloréns - Władca Barcelony

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Władca Barcelony (Te DarĂŠ La Tierra) Autor: Chufo LlorĂŠns Ilość stron: 726 Wydawnictwo: Albatros A. Kuryłowicz Rok wydania: 2009 Cena: 35,49 PLN

Barcelona, rok 1052. Wychowany w skrajnej nędzy Marti Barbany ma 19 lat, gdy trafia do pysznego i dumnego miasta. Oszołomiony możliwościami, jakie niesie ze sobą życie w metropolii, zrobi wszystko, aby stać się pełnoprawnym obywatelem, zasłużyć na miłość dziewczyny z bogatego rodu i odmienić swój los. Dzięki inteligencji i odwadze, a także smykałce do handlu stopniowo buduje fortunę i zyskuje powszechny szacunek. Są tacy, których bolą sukcesy odnoszone przez wiejskiego przybłędę, którzy nie cofną się przed niczym, by upokorzyć i zniszczyć Martiego. Jego historia splata się z dziejami hrabiego Ramóna Berenguera I, darzącego występną miłością Almodis z Marchii, hrabinę Tuluzy, który wciąga miasto w niebezpieczny konflikt.

Ostatnimi czasy hiszpańskojęzyczni autorzy powieści historycznych przeĹźywają okres szczegĂłlnej popularności wśrĂłd polskich czytelnikĂłw – „Cień wiatru” czy „Katedra w Barcelonie”, by wspomnieć tylko największe tytuły, wzbudziły wokół siebie niemało szumu oraz, co wbrew pozorom jest naprawdę istotne, sprzedały się wybornie. Na fali tej mody nadciągają nad Wisłę więc kolejne i kolejne tytuły powstałe na Półwysie Iberyjskim tudzieĹź z łacińskiego Nowego Świata, nawet niedługo po swej światowej premierze. Taką właśnie teĹź książką jest „Władca Barcelony”, opublikowany w Hiszpanii niespełna rok temu.

Czasy i świat, stanowiące tło rzeczonej książki, dla polskiego odbiorcy mogą się wydać szalenie zajmujące, gdyĹź mu zupełnie nieznane. Podczas gdy Kazimierz Odnowiciel przenosił główną siedzibę swego państewka, nawet wtedy jeszcze nie noszącego miana Polski, do Krakowa, w dalekiej Barcelonie tętniło Ĺźycie całym bogactwem swych barw, rozsyłając statki handlowe po całym basenie Morza ŚrĂłdziemnego, a wojska na drugą stronę PirenejĂłw tudzieĹź w stronę saraceńskich emiratĂłw od kilku stuleci usadowionych na półwyspie. Kto wtedy panował, jak wyglądało Ĺźycie społeczne, kulturalne i religijne – na te pytania problem z udzieleniem odpowiedzi będzie miała większość rodakĂłw, nawet z wyĹźszym wykształceniem historycznym. To wielki atut rzeczonej pozycji, nabywającej przez to baśniowości i egzotyki.



Akcja powieści toczy się wokół kilku postaci, ktĂłrych wzajemne losy z rzadka się przeplatają, czasami zresztą tylko epizodycznie. W istocie więc na „Władcę” składa się kilka rĂłwnorzędnych wątkĂłw, z ktĂłrych kaĹźdy mĂłgłby stanowić leitmotiv oddzielnej pozycji. O dziwo jednak nie wpływa to dezorientująco na czytelnika, a recenzowany tytuł stanowi pod tym względem zaskakująco wręcz spĂłjną całość.

Niestety, wady przeważają nad zaletami niniejszej książki, a naczelną jest niezdolność autora do porwania czytelnika, przekonania go, iż ma do czynienia z opowieścią wartą poświęconego jej czasu. Nade wszystko bowiem wydarzeniom brakuje jakiegokolwiek dramatyzmu, co staje się szczególnie dojmujące w momentach, gdy narrator wręcz wpada w egzaltację, podczas gdy czytelnik bardziej skłonny jest do ziewania. Zdaje się to tworzyć raczej efekt komiczny, niźli zamierzony przez pisarza.

Co gorsza, głównym postaciom brak jakiejkolwiek głębi, stanowią one wręcz modelowe uosobienie bohaterĂłw przedstawień marionetkowych dla dzieci – mamy więc do czynienia z uosobieniami cnĂłt, dobrymi i mądrymi księżnymi oraz złymi i swarliwymi księciami, a takĹźe stanowiącym chodzące Zło w postaci „wezyra”, czyli doradcy MontusĂ­ego. Mając takie figury i pionki naprawdę trudno rozegrać nimi jakikolwiek sensowny i zajmujący gambit.

A wcale tak nie musiało być! Są bowiem w rzeczonej książce sceny naprawdę intrygujące, a przynajmniej sugerujące, iĹź całość mogła być napisana inaczej. Ot, choćby napad stanowiący otwarcie tudzieĹź niejednoznaczna wróşba karła Delfina – to mała prĂłbka tego, iĹź LlorĂŠns mĂłgł swą opowieść snuć zupełnie inaczej... Ĺťal teĹź kilku wątkĂłw, ktĂłre pojawiły się zupełnie epizodycznie, a ktĂłre miały potencjał zaintrygowania czytelnika – choćby z ich względu książka miejscami spełnia wraĹźenie niedokończonej, przerwanej niejako w połowie.

„Władca Barcelony” jest pozycją pokaĹşnych rozmiarĂłw, ale niestety jakość nie dorĂłwnuje jej objętości, czasami zaś wręcz ociera się o grafomanię. Czyta się ją lekko, ale niestety bez Ĺźadnych emocji i refleksji. Z pewnością czas poświęcony na jej lekturę moĹźna lepiej zagospodarować.