Aleksandr Buszkow - Skarb antykwariusza

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Skarb antykwariusza (Сокровище антиквара) Autor: Aleksandr Buszkow (Александр Александрович Бушков) Ilość stron: 256 Wydawnictwo: Bellona Rok wydania: 2014 Cena: 33,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2014-03-26 Ocena: 60/100

Nie skarby, nie złoto, nie pieniądze są najważniejsze dla prawdziwego antykwariusza. Nieustannie powoduje nim poszukiwanie - poznanie tajemnicy, rozwiązanie zagadki, przywrócenie dobrego imienia...

Zimna głębia syberyjskiej Szantary – to tylko techniczna przeszkoda w wydobyciu zagarniętego przez bolszewikĂłw kupieckiego złota. Zadaniem o wiele trudniejszym będzie stawienie czoła mętnym wodom Ĺźycia, intrygom i pułapkom zastawionym przez szantarską mafię...

Zwieńczenie antykwarskiej trylogii nie jest pozycją szczegĂłlnie obszerną – jej mniejsza objętość w porĂłwnaniu do poprzedniczek jest okolicznością tyleĹź rzucającą się w oczy, co wzbudzającą wręcz podejrzenia. Zapewniam jednak, Ĺźe nie ma co liczyć na „dogrywkę” w postaci kolejnego tomu.

Podejrzenia jednak nasilają się już po lekturze pierwszych kilkunastu stron, gdy miast zmierzać do domknięcia dotychczasowych wątków, autor napoczyna kolejne i kolejne. Można wręcz odnieść wrażenie, iż Buszkow dla niektórych pomysłów nie znalazł miejsca w układance poprzednich tomów, zanadto jednak się do nich przywiązał, by je porzucić na pastwę szuflady i postępującego za nią zapomnienia.



W konsekwencji jednak „Skarb antykwariusza” bardziej niĹşli powieścią jest zbiorem opowiadań czy wręcz anegdot. I jakkolwiek zwykłem sobie wysoce cenić artyzm sztuk małych, tak obcując z twĂłrczością Rosjanina tęsknie wielokrotnie chciałem zakrzyknąć wzorem Jacka Dukaja o więcej „cegłowości”.

Nieodmiennie Smolin jest postacią o tyleż ciętym języku, co ostrym umyśle, przy czym nie można się ani na chwili pozbyć wrażenia, że zastanawia się on nad jak najbardziej komicznym ujęciem danego problemu, nawet gdy mowa jest o morderstwie i zemście. Staje się on przez to nieco mniej wiarygodny, choć sympatyczniejszy.

A właśnie, przy wiarygodności pozostając – dobry pisarz powinien potrafić złoty środek pomiędzy intrygującym niepodobieństwem a nużącym prawdopodobieństwem. Niestety, Aleksandr Buszkow (właśnie, właśnie – przy okazji trzeciego tomu wydawca zdecydował się jednak nie polonizować imienia pisarza i porzucił ostatnią samogłoskę „e”) miał z tym wyraĹşny problem – dość wspomnieć, Ĺźe motyw przewijający się przez całą trologię został przez niego ztrywializowany, niemal zepchnięty nie na drugi, lecz wręcz trzeci plan.

„Skarb antykwariusza” jest przyjemną lekturą, lecz obiecywałem sobie po niej więcej – tyleĹź stron, co i porywającej treści. Nie oznacza to w Ĺźadnym razie, Ĺźe jest książką słabą, acz niestety najsłabszą w całej trylogii.