Aleksander Kowarz - Rydwan BogĂłw

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Rydwan BogĂłw Autor: Aleksander Kowarz Ilość stron: 488 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Cena: 29,90 PLN

„Rydwan BogĂłw” jest debiutem literackim Aleksandra Kowarza. Akcja książki zaczyna się bardzo niewinnie: grupka nastolatkĂłw z Kazimierza Dolnego znajduje na małej wysepce (Skałce) tajemniczy klejnot – szczerozłotego skarabeusza, ktĂłry liczy sobie tysiące lat i z pewnością nie jest dziełem Ĺźadnego starosłowiańskiego rzemieślnika. Intrygującego znaleziska nie udaje się jednak zbyt długo utrzymać w tajemnicy, a owa zapomniana wysepka staje się obszarem prac archeologicznych oraz miejscem spotkania grupki ludzi, ktĂłrzy od tej chwili będą wspĂłlnie przemierzać drogę ku swojemu przeznaczeniu.

Antoni Orańczak to zapalony egiptolog, który marzy o doniosłym odkryciu. Nic więc dziwnego, że tak bardzo chce poznać odpowiedź na pytanie skąd w tej części świata wziął się tak unikatowy przedmiot. Wraz z asystentką, Anną, bada opuszczoną, zrujnowaną kaplicę zbudowaną rzekomo w miejscu dawnego, pogańskiego kultu, w której mrocznych czeluściach chce odnaleźć jakieś wskazówki.

Andrzej Stawicki stara się uspokoić skołatane nerwy i zapomnieć o ciężkich przeĹźyciach w Iraku, gdzie jako korespondent wojenny był świadkiem śmierci, okrucieństwa i cierpienia. W tym celu udaje się do Kazimierza Dolnego, zacisznego miasteczka, w ktĂłrym poznaje bardzo skrytą i tajemniczą kobietę – Izę. Jej rola do ostatnich kart tej powieści pozostaje niewiadomą. Sama Iza ma jedynie mgliste przeczucia, jakie znaczenie moĹźe mieć jej spotkanie z Andrzejem. Podczas jednej z przechadzek po Kazimierzu para wpada na profesora Orańczaka, ktĂłry jak się okazuje jest dawnym znajomym Andrzeja. Przyjmując zaproszenie na Skałkę w celu obserwacji prac archeologicznych, Andrzej i Iza wikłają się w najdziwniejszą przygodę ich Ĺźycia.

Tomasz Wysocki, który odgrywa niebagatelną rolę, to najbardziej tajemnicza postać. Mimo, iż jest franciszkaninem (przynajmniej tak twierdzi), nie przypomina typowego mnicha. Nie tylko jego ciemny ubiór i czarne okulary budzą niepokój, ale też nietypowe jak dla jakiegokolwiek duchownego poglądy w sprawach religii, filozofii oraz niecodzienne zdolności magiczne. Te ostatnie stara się jednak zachować w tajemnicy jak najdłużej.

Prace wykopaliskowe nie przebiegają tak jak życzyliby sobie tego naukowcy. W wyniku dziwnych wydarzeń grupa bohaterów przenosi się do całkowicie obcego świata zwanego Dominium, w którym już na samym początku czekają na nich tarapaty. W obcych stronach przepełnionych nie zawsze przyjazną magią bohaterowie zmuszeni są walczyć o życie.

MoĹźna byłoby pomyśleć, Ĺźe niecodzienna przygoda, ktĂłra im się przytrafiła, była tylko czystym przypadkiem. W końcu do znalezienia skarabeusza doszło przez przypadek. Andrzej rĂłwnieĹź przez czysty przypadek trafił do Kazimierza oraz przez jeszcze większy przypadek poznał Izę. Autor natomiast ma zupełnie inne zdanie, zgodnie z ktĂłrym wszystko jest kwestią przeznaczenia. Jakie jest więc przeznaczenie bohaterĂłw i z czym jest ono związane? OdpowiedĹş widnieje na okładce książki. Jest to Rydwan BogĂłw, zwany teĹź Okiem Horusa lub Okiem Seta. Ten staroĹźytny artefakt kryje w sobie pokłady niewyobraĹźalnej, boskiej mocy. Legendy mĂłwią, Ĺźe stworzyli go dwaj bogowie – Horus i jego zły brat Set. Jednak w wyniku ich kłótni artefakt trafił w ręce ludzi, ktĂłrzy tylko domyślali się jego prawdziwej mocy i nieudolnie starali się wykorzystać ją do osiągnięcia swoich celĂłw. Niestety ten, ktĂłry choć raz uĹźył Rydwanu, na zawsze naznaczony został jego mocą. Mocą destrukcyjną, ktĂłra wzmagała jedynie żądzę posiadania go. Tylko wybrańcy potrafili przeciwstawić się tej sile. Wiem, co teraz sobie myślicie! Kolejna kopia „Władcy pierścieni”, w ktĂłrej pierścień zastąpiono jakimś Rydwanem! Jest to jednak osąd daleko niesprawiedliwy, ale o tym przekonacie się sami, jeśli sięgniecie po tę książkę.

Równolegle z losami naszych bohaterów toczy się historia kapłana Sefiana, który otrzymuje misję przewiezienia Rydwanu ze świątyni w Behdet, gdzie spokojnie spoczywał przez wiele lat, do Inebu-Hedż, by dostarczyć go faraonowi. Musi się to odbyć w jak największej tajemnicy, by artefakt nie wpadł w ręce wyznawców Seta.



Książka budzi we mnie mieszane uczucia. Brawa dla autora należą się z pewnością za jej strukturę: przeplatające się wątki Sefiana przenoszące nas 5000 lat wstecz oraz współczesnych nam Andrzeja, Izy i pozostałych członkĂłw „druĹźyny” zmuszają do refleksji, czy aby na pewno czas biegnie liniowo? A moĹźe wszystkie wydarzenia z przeszłości, teraĹşniejszości i przyszłości mają miejsce w tym samym momencie? Świadczyć o tym mogłaby tajemnicza więź między Sefianem a Andrzejem, kanał łączący ich podświadomości, gdyĹź jednocześnie śnią ten sam sen. Ma to teĹź inną zaletę, zdecydowanie mniej filozoficzną. Czytelnicy na samym początku nie wiedzą zbyt wiele o artefakcie. Odkrywają jego tajemnicę powoli i stopniowo, czekając z niecierpliwością na kolejny rozdział opisujący wędrĂłwkę Sefiana w nadziei, Ĺźe odkryje on kolejny kawałeczek prawdy.

Całej historii brakuje jednak klimatu. Czasami zdarzają się jego przebłyski, ale zazwyczaj narracja ogranicza się do opisu aktualnych wydarzeń i krĂłtkiego poinformowania czytelnika gdzie znajdują się w danym momencie bohaterowie. Ci, ktĂłrzy nie przepadają za długimi opisami, z pewnością się ucieszą. W moim odczuciu jednak w taki minimalizm popadać nie naleĹźy. Oczywiście autor stara się stworzyć czasami jakiś nastrĂłj, ale uĹźycie kilka razy słowa „mistyczny” bynajmniej nie gwarantuje sukcesu. W pewnym momencie, kiedy „druĹźyna” przemierza olbrzymi las, jedna z postaci mĂłwi, Ĺźe czuje się jakby była w Fangornie („Władca pierścieni”) – tylko tyle ma do powiedzenia autor na temat mrocznej, złowrogiej puszczy skrywającej wiele tajemnic, w ktĂłrej magia zaklęta jest w kaĹźdym drzewie... RĂłwnie słabo poznajemy pozostałe obszary Dominium, brakuje opisĂłw roślin i zwierząt. Za to kilka razy pojawia się informacja, Ĺźe są one całkowicie inne niĹź w naszym świecie. Sądzę, Ĺźe kaĹźdy z nas, gdyby znalazł się w innym wymiarze, na samym początku zacząłby się rozglądać, dostrzegać róşnice i dziwić się. Bohaterowie natomiast, pomijając krĂłtką refleksję nt. kamiennego lasu, w ktĂłrym znaleĹşli się tuĹź po przekroczeniu bramy światĂłw, niemal od razu w akompaniamencie docinkĂłw i sprzeczek między sobą przystępują do realizacji swojego celu (czyt. znalezienie Rydwanu BogĂłw) zupełnie „nie widząc” od tej pory otaczającego ich świata. Stoi to w sprzeczności z dyskusjami między nimi, z ktĂłrych moĹźna wywnioskować, Ĺźe jednak dziwi ich to co się wydarzyło.

Książka jest też mocno przegadana. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że większość dialogów jest zbędna. Są to głównie sprzeczki, polemiki między bohaterami oraz czułości Andrzeja i Izy nijak mające się do powagi sytuacji (np. jakieś niepoważne dąsy Izy posądzającej Andrzeja o zaniedbywanie w momencie, gdy siedzą w lochu i grozi im śmierć!). Z kolei rozmowy bardzo istotne powtarzane są w kółko. Wystarczyłaby jedna rozmowa o przeznaczeniu, a każdy bystrzejszy czytelnik zrozumiałby przekaz. Niestety autor wyszedł z założenia, że trzeba powtórzyć to czytelnikowi kilkanaście razy. Z pewnością nie jest to książka dla miłośników analizowania i interpretowania jakichś niedomówień.

W takim razie dla kogo jest ta książka? Dla osób poszukujących dynamicznej, łatwej w przekazie opowieści zwalniającej od trudu doszukiwania się ukrytego sensu. Z wyjątkiem jednego jedynego zdania na samym końcu. Ale jedna niejasność to za mało.

Dzieje się bardzo dużo, co nie pozwala na nudę. Jednak w miarę rozwoju sytuacji, fabuła staje się coraz bardziej groteskowa, a sama końcówka jest mocno naciągana i niestety rozczarowuje.

Pomimo wyliczenia tych wszystkich wad, książkę oceniam jako przyzwoitą. Bardzo podobał mi się wątek Sefiana i jego syna Achona. Był on dużo bardziej klimatyczny, co utwierdza mnie tylko w przekonaniu, że autor potrafi ów klimat zbudować, ale zrezygnował z niego na rzecz zabójczego tempa akcji. W przeciwnym razie jego powieść musiałaby składać się z trzech tomów. Jeśli pominiemy więc wszystkie te błędy związane raczej z formą, otrzymamy całkiem solidną pozycję, po którą powinien sięgnąć każdy miłośnik książek przygodowych.

Widoczny jest takĹźe ogromny wkład autora w prĂłbę przemycenia do książki jak największej ilości faktĂłw historyczno-archeologicznych – świetny pomysł! Historia przedstawiona jest tu w taki sposĂłb, Ĺźe na pewno niejeden czytelnik postanowi poczytać coś więcej o Egipcie i mitologii staroegipskiej.

Plusy:

szczypta historii

garść archeologii

liczne zwroty akcji

przyspieszony kurs religijno-filozoficzny dla początkujących

Minusy:

za duĹźo „gadania” o niczym

brak klimatu

przesadzona końcówka

Książka otrzymuje 6 w dziesięciostopniowej skali wg Elleth.

---

Aleksandra „Elleth” Osiecka
E-mail autorki: dark_soul1(at)o2.pl

---