Dzień drugi

To dzień wielkiej imprezy pyrkonowej, która odbyła się w poznańskim klubie Akumulatory. Zabawa była przednia i trwała niemalże do białego rana. Zanim jednak do niej doszło, odwiedziłem kilka punktów programu.

Nie mogło zabraknÄ Ä‡ fanĂłw „Gwiezdnych Wojen” i „Star Treka”.

Pierwszym z nich było odtworzenie hipotetycznej sytuacji dotyczącej nas samych. Co by było, gdybyśmy obudzili się rano w pustym mieszkaniu pozbawionym wszelkich wygód współczesnej cywilizacji typu prąd, gaz czy ciepła woda? Nie byłoby tak źle, gdyby nie to, że w najbliższej okolicy jesteśmy jedynym zdrowym człowiekiem, a na zewnątrz czai się chmara zombie. Ożywiona dyskusja doprowadziła do wielu ciekawych pomysłów odnośnie samego przetrwania w miejskiej dżungli. Coś dla miłośników Beara Gryllsa.

Nie jestem za to zadowolony z „Wprowadzenia do Monastyru”. Prowadzący, co prawda opowiedział o świecie, bohaterach i nacjach dostępnych w tym RPG-u, ale po przejrzeniu podręcznika, ktĂłry krążył wśrĂłd ludzi, stwierdziłem, Ĺźe mogłem to rĂłwnie dobrze po prostu z niego przeczytać.

Popołudnie minęło mi na spotkaniach autorskich z dwoma pisarzami: Jackiem Komudą i Dariuszem Domagalskim. Pan Jacek opowiadał duĹźo i barwnie, ale o filmach, swoim koniu i wyjazdach na Ukrainę, o planach wydawniczych niewiele. Za to pan Dariusz mĂłwił duĹźo o swoich marzeniach pisarskich i o znoju pisania powieści historycznych z elementami fantasy. Był to kolejny autor, ktĂłrego autograf zdobyłem. PoniewaĹź jest to autor mniej znany od Komudy, pozwolę sobie zamieścić linki do recenzji dwĂłch jego książek: „Delikatnego uderzenia pioruna” i „Aksamitnego dotyku nocy”.

Trzy godziny przed imprezą udałem się do Games Roomu, aby zapoznać się z grami bitewnymi i rozegrać dwie partyjki „Veta”.

I tak minął dzień drugi, a nawet nieoczekiwanie zaczął trzeci.

A oto i Warhammer w formie bitewniaka - jedna z wielu atrakcji Games Roomu.

Dzień trzeci

Smutny, ostatni dzień, w ktĂłrym naleĹźało poĹźegnać nowo poznanych ludzi, pakować własne manatki i skorzystać z resztek programu, jaki nam pozostał. Skutki poimprezowe spowodowały jednak, iĹź pojawiłem się dopiero na ostatniej prelekcji kończącej Pyrkon. Nosiła tytuł „Świat rzeczywisty w WiedĹşminie” i wskazywała na obecność postaci prawdziwych w Sadze. Przykładem niech będzie archeolog Heinrich Schliemann, rzekomy odkrywca Troi.

I tak skończył się Pyrkon, jak już wspomniałem pełen atrakcji, ale wciąż za krótki. Na szczęście istnieje jeszcze nadzieja w postaci Polconu, który odbędzie się w sierpniu tego roku również w Poznaniu.