– Ramusi.

Mężczyzna na głos wypowiedział to słowo. Nie wiedział, co znaczy, i nie wiedział, dlaczego je wymówił. Myślał o kobiecie, którą spotykał na molo. Była tajemnicza i zdawała się być nieuchwytna. Jak duch.

Postanowił przejść się na spacer. Właściwie to udał się do miejsca, w ktĂłrym spotykał kobietę. Dzień był słoneczny i ciepły, więc spodziewał się ujrzeć ją tam, gdzie zwykle ją widywał. ZawiĂłdł się. Nikogo nie było. Mężczyzna poczuł niepokĂłj. Coś się złego musiało stać – myślał. Nie dopuszczał myśli, Ĺźe nieznajoma tym razem znalazła inne zajęcie. Wszedł na molo i spojrzał w dal. Tylko bezkresne wody. To wszystko. Zniknęła…

– Ramusi. Byłeś dla mnie jak syn, ale dopuściłeś się zdrady. Twoje postępowanie było nierozwaĹźne i haniebne. Musisz ponieść karę.

Cesarz El-Muuhari przestąpił dostojnie podest oddzielający tron od leżącego twarzą do ziemi człowieka.

Młodzieniec był jego ulubieńcem. Inteligentny, dowcipny, miał szansę być najwyższym radcą cesarza. Już teraz zasiadał w Radzie Dwunastu, podległych bezpośrednio królowi i najwyższemu kapłanowi. Bardzo szybko awansował ze zdolnego kupca do rady. Pomagał w rozwoju rolnictwa, nawadnianiu i handlem z krajami na Wschodzie. Mówił językiem dalamejskim i polinyjskim. Jednak uczynek, który popełnił, uniesiony młodzieńczą fantazją, nie mógł obejść się bez echa w Cesarstwie. Został ujęty, gdy wypływał na morze na połów ryb. Pozostawiony przez oblicze cesarza sprawiedliwego, El-Muuhariego, mógł liczyć jedynie na szybką śmierć.

Teraz cesarz patrzył na niego. Przesunął ręką po brodzie, ukrywając wahanie.

– Za rzucenie uroku na Dianę, kapłankę świątyni bogini Vau, szlachetną cĂłrkę z rodu El-Muuhari, zostajesz ukarany pozbawieniem języka, abyś swą obłudną mową nie uczynił więcej zła.

– Za prĂłbę uprowadzenia wbrew woli kapłanki oraz prĂłbę ucieczki i zdradę Rady Dwunastu i krĂłla zostajesz ukarany skazaniem na śmierć w zamęcie pustyni.

Ramusi chciał protestować, ale został pochwycony przez kilku wojowników i rozłożony na marmurowej posadzce pałacu. Siłą otworzono mu usta ostrzem noża. Patrzył przestraszonymi, przekrwionymi oczami na cesarza, ale nie mógł liczyć na litość. Uchwycono mu język i zdecydowanym cięciem ucięto. Z ust gęsto buchnęła krew, zalewając ostrze i cesarską podłogę. Mężczyzna jęczał, dławiąc się krwią. Drgał w konwulsjach. Stracił przytomność.

Tego poranka kobieta wyglądała jeszcze piękniej. Miała białą, zwiewną suknię, odsłaniającą zgrabne łydki. UbiĂłr zupełnie kontrastował i nie pasował do jesiennej, chłodnej pogody. Mężczyzna był zdziwiony, Ĺźe nieznajoma nie odczuwa zimna. Ciągle patrzyła w dal. Włosy miała czarne, jeszcze piękniejsze niĹź ostatnim razem, związane w kucyk. Postanowił do niej podejść. DuĹźo czasu minęło nim znalazł się blisko niej, na wyciągnięcie ręki. PrĂłbował odezwać się, lecz coś dławiło gardło. Kobieta nie dostrzegła go. Patrzyła na wodę, coraz bardziej niespokojną. Mężczyzna wyciągnął rękę, aby dotknąć jej ramienia, ale natychmiast ją cofnął. Byłoby w tym coś niewłaściwego, nierealnego. Bał się, Ĺźe kiedy ją dotknie, kobieta zniknie jak poranna mgła. Kobieta drgnęła, jakby przebudzając się ze snu. Tanecznym ruchem przeszła obok mężczyzny. Popatrzyła na niego tak obojętnie. Mężczyzna dostrzegł, Ĺźe zawahała się, chcąc coś powiedzieć. On otworzył usta, ale zamarł w tej pozycji. Później było juĹź za późno. Odeszła. Miała cudowne, nieziemskie oczy koloru pustyni…

Leżeli na posłaniu, obserwując się wzajemnie. Byli nadzy. Kobieta miała mlecznobiałą skórę, tak niespotykaną w dorzeczu Taj-laj. Czarne włosy opadały na ramiona i duże, krągłe piersi. Kobieta zarumieniła się, jakby wstydząc się blasku poranka po zmysłowej, szaleńczej nocy. Współżyli ze sobą pierwszy raz. Nie wiedzieli, że do tego dojdzie. Młodzieniec patrzył poważnie w oczy czarnowłosej kapłanki. Była poświęcona bogini Vau, więc to, co zrobili, było zakazane. Nie żałowali, młodzieniec czule dotykał włosów Diany, która odwdzięczała się pięknym, choć zagadkowym uśmiechem.

– Diano, musimy uciekać do innej krainy.

– Nie martw się tym, nikt się nie dowie o wczorajszej nocy.

– Jestem przeklęty – Ramusi uśmiechnął się smutnie. – To teraz nie jest mĂłj kraj.

– Nikt o niczym się nie dowie – powtĂłrzyła Diana.

Wstała z posłania, podeszła do młodzieńca, który patrzył w nią zaczarowany. Pocałowała go i nakładając w pośpiechu jedwabną suknię udała się do wyjścia.

– Nikt się nie dowie – Ramusi wmawiał sobie, obserwując oddalającą się Dianę. Na chwilę odwrĂłciła głowę, patrząc na niego zalotnie.

Nie wiedzieli oboje, jak bardzo się mylili…

Oczy koloru pustyni – opowiadanie