Morrowind

Prolog

Ciemność… Tajemniczy głos przemawia do mnie z oddali, odbijając się echem po mym wycieńczonym umyśle i przybliĹźając nieznane dotąd magiczne obrazy ukazując, dziwną krainę... Magiczny kobiecy głos wypełniał me wnętrze. Czułem, Ĺźe nie rozumiem tych cichych słów, jednak im obraz ukazywał się wyraĹşniejszy, Ăłw dĹşwięk stawał się głośniejszy…

„PowieĹşli Cię z więzienia Cesarskiego Miasta… Najpierw lądem, teraz morzem… Na wschĂłd do Morrowind…Nie obawiaj się, bo Ja czuwam… jesteś wybrańcem… ”.

Nagle głos umilkł… tajemnicze obrazy straciły swĂłj czerwony wygląd, ukazując burzę… W tym momencie przypomniałem sobie wszystko, co mnie ostatnimi czasy spotkało, uświadamiając sobie, Ĺźe jestem na okręcie, prĂłbowałem otworzyć oczy. Obraz stał się ostrzejszy i przypomniał nagle wszystko. Nie wiem, czemu wysłano mnie w to dziwne miejsce, ani czym była ta tajemnicza wizja. Lęk przed niewyjaśnionymi obrazami powoli rĂłsł przyprawiając mnie o dreszcze…

Zrobiło się nagle strasznie zimno. Na pokładzie słychać było dĹşwięki burzy. NajwyraĹşniej panował na morzu sztorm. Nie chcąc wracać do ponurej rzeczywistości, zacisnąłem ponownie powieki z nadzieją, Ĺźe wizja powrĂłci, wyjaśni tajemnicze obrazy gĂłr, dolin sekretnej krainy… Zasnąłem…

Ktoś dotknął mego ramienia. „ZbudĹş się!” dobiegał z bliska spokojny, ochrypły głos… Otworzyłem oczy, by spojrzeć na ciemnoskĂłrą, czerwonooką postać klęczącą nade mną. Trudno było oczom przywyknąć do światła… W uszach jeszcze dudniły odgłosy burzy, wyobraziłem sobie krople deszczu padające na morze i jasne błyskawice na niebie…
„Jesteśmy na miejscu, czemu drĹźysz? Nic ci nie jest? ZbudĹş się!”…

Otworzywszy oczy zorientowałem się, Ĺźe pod pokładem jest dosyć widno… Przyjrzałem się postaci, ktĂłra do ciebie przemawiała… CiemnoskĂłry mężczyzna stał nade mną i przyglądał mi się z wyraĹşnym niepokojem. Jeszcze raz umysł przesunął obrazy owej wizji. A moĹźe… tylko snu?

Mimo obolałych kości, postanowiłem wstać. Pod pokładem panowała cisza, słychać było jedynie fale uderzające o burtę statku. Z trudem powstałem na nogi, gdy zorientowałem się, Ĺźe owa postać ma straszną bliznę, przebiegającą wzdłuĹź prawej części twarzy. Prawe oko postaci, przez ktĂłre przebiegała było przymruĹźone… jakby bez Ĺźycia, drugie zaś spoglądało na mnie badawczym spojrzeniem, najwyraĹşniej czekając na jakąś reakcję z mojej strony. Przyjrzawszy się mu dokładnie, dostrzegłem w jego długich, spiczastych uszach złote kolczyki. Osobnik był nagi do pasa, jego skĂłra była ciemno-szara, błyszcząca w świetle latarni zawieszonej nad naszymi głowami, na sobie miał spodnie khaki…

Gdy stałem juĹź na nogach, poczułem jakby chaos w umyśle, kręciło mi się przez chwilę w głowie, zdałem sobie nagle sprawę, Ĺźe postać stojąca przede mną zaczyna coś mĂłwić. Czułem, Ĺźe głowa mi zaraz pęknie, osunąłem się więc na kolana, gdy zobaczyłem, Ĺźe ciemnoskĂłry elf podaje mi bukłak z wodą. Skąd go miał? Napiłem się wody z manierki i poczułem siły powracające do mnie. Głowa przestała juĹź boleć, najwyraĹşniej czysta woda przywrĂłciła mi rĂłwnieĹź jasność umysłu. OdłoĹźyłem butelkę na dużą skrzynię z ładunkiem stojącą obok mnie. Mogłem teraz się dokładnie rozejrzeć po całym pomieszczeniu… Znajdowałem się w małym magazynie, w ktĂłrym stały dwie duĹźe skrzynie i kilka beczek, najprawdopodobniej z prowiantem dla załogi. W ładowni były porozwieszane hamaki, przywiązane do drewnianych pali wzdłuĹź ścian.
- No juĹź, wstawaj! – wyrwał mnie z zadumy ochrypły głos ciemnego elfa. Spojrzałem, lekko zaskoczony na niego; otworzyłem usta, by powiedzieć o owym śnie, ale się powstrzymałem… Postać jakby przewidziała moje zamiary i rzekła – W porządku. Coś ci się śniło. Jak się nazywasz?

Wstałem znĂłw na nogi, tym razem głowa juĹź nie bolała jak kilka chwil temu. Co będzie gdy mu powiem me imię? Ĺťyję przecieĹź na nowo… na nowo od momentu aresztowania… jestem jako nowy człowiek, zupełnie odrodzony. Poprzednie imię nie ma juĹź znaczenia, moĹźe ktoś o nim w tej krainie słyszał? Pomyślałem sobie, Ĺźe lepiej nie wracać do bolesnej przeszłości i od tego momentu nazwać się inaczej – nowe Ĺźycie, nowe imię. Spojrzałem znĂłw na ciemnego elfa – Talven… zwę się Talven…

Czerwonooka postać, widać niezbyt się zainteresowała mym imieniem. Elf odchrząknął i oparł się lekko o ścianę.
- Cóş, nawet ta okropna burza nie mogła cię obudzić. Podobno dopłynęliśmy do Morrowind. Teraz pewnie nas wypuszczą. – Po raz pierwszy od momentu rozpoczęcia tej okrętowej podróşy, zadałem sobie pytanie „co On właściwie robi na tym statku?”, ale postanowiłem się o to nie pytać, gdyĹź dosłyszałem z oddali dobiegający odgłos czyichś krokĂłw. Ciemny elf wyjrzał powoli zza krawędzi ściany… Cicho! Idzie straĹźnik. – powiedział szeptem.

I rzeczywiście. Odziany w skĂłrzany pancerz Ĺźołnierz, zmierzał w naszym kierunku, schodząc po małej drabinie. Był to wysoki, mężczyzna o bladej cerze, z włosami i brodą koloru czarnego. Gdy podszedł, zmierzył mnie i mojego towarzysza srogim spojrzeniem, po czym zwrĂłcił się do mnie ze słowami: „Tutaj wysiadasz. Choć ze mną.”, po czym odwrĂłcił się na pięcie i gestem dłoni kazał podążać za sobą.

Morrowind: Prolog