Christopher Moore - Krwiopijcy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Krwiopijcy (Bloodsucking Friends) Autor: Christopher Moore Ilość stron: 434 Wydawnictwo: Wydawnictwo MAG Rok wydania: 2008 Cena: 35 PLN

Fantasy z domieszką horroru, wymieszane z kryminalnym romansem, a wszystko to okraszone dozą czarnego humoru i szczyptą satyry. To chyba najlepszy opis „KrwiopijcĂłw” Christophera Moore’a, uwaĹźanego za najwybitniejszego współczesnego satyryka amerykańskiego. W „Krwiopijcach” właśnie satyra przebija się na pierwszy plan.

„ZachĂłd malował fioletem wielką Piramidę, podczas gdy Cesarz wzniecał kłęby pary, odlewając się przy kontenerze na śmieci w zaułku poniĹźej” - tak brzmi pierwsze zdanie. Interesujące, prawda? Taki początek moĹźe odrzucić i jednocześnie przyciągnąć czytelnika – w moim przypadku zadziałało to drugie.

Główna bohaterka, Jody, jest przeciętną kobitką pracującą w San Francisco. Jak większość kobiet zmaga się z codziennymi sprawami, szuka idealnego faceta (co nie wychodzi jej najlepiej) i w wieku 26 lat zostaje zamieniona w wampira. No dobrze, to ostatnie dyskwalifikuje ją z grupy „większości kobiet”. A jak to się stało? Codzienny powrĂłt z pracy do domu. Jest juĹź wieczĂłr, na ulicach pustawo, nieznajomy mężczyzna wciągający kobietę do ciemnego zaułka. Bardzo powszechny scenariusz. Jaka jest róşnica od kaĹźdego innego klasycznego przypadku? Mężczyzna jest 800-letnim wampirem, ktĂłry postanowił sprawić sobie towarzyszkę przez ugryzienie w szyję, wyssanie krwi, przywalenie kontenerem na śmieci (wynikające oczywiście z troski - przemiana trwa ok. doby, a jak wiemy promienie słoneczne są dla wampira śmiertelne) oraz wypchanie intymnych części garderoby banknotami. Tak właśnie Jody staje się wampirem.



Zastanawiając się, co zrobić z obecnym stanem (ciężko odebrać samochĂłd z policyjnego parkingu, kiedy nie moĹźna wychodzić w świetle dnia), Jody poznaje Tommy’ego, 19-letniego pisarza pracującego na nocną zmianę w supermarkecie. No i mamy romans. Para zamieszkuje razem, dzieli się obowiązkami - wszystko jak w normalnym związku – ale idyllę zakłócają: czyhający w ciemności wampir, zbytnio zainteresowana serią morderstw policja oraz zwłoki kloszarda w zamraĹźarce.

Tyle z grubsza, jeśli chodzi o fabułę. Co do samych postaci: głównych bohaterĂłw opisałam, oprĂłcz nich w „Krwiopijcach” pojawia się wielu interesujących ludzi (i nie tylko ludzi). Na uwagę zasługuje Cesarz San Francisco, regent Meksyku. Kim tak naprawdę jest? Ciężko powiedzieć, ale ma spory udział w całej historii. Z kolei zwierzaki to grupa pracownikĂłw nocnej zmiany w supermarkecie, wymyślająca tak niesamowite rozrywki, jak na przykład gra w kręgle mroĹźonym indykiem. Jest teĹź dobry i zły glina, dzielnie prĂłbujący dorwać mordercę, ktĂłry w niewytłumaczalny sposĂłb wytacza ofiarom krew. OprĂłcz niego lekko sfiksowani artyści, zakochani Chińczycy, nekrofil z prosektorium i krwioĹźercze żółwie - taki skład zapewnia wiele interesujących wydarzeń.

Jak pewnie sami zauwaĹźyliście, fabuła jest banalnie prosta. Takie coś o niczym. Jednak nie moĹźna Moore’owi odebrać faktu, Ĺźe jest obdarzony wyobraĹşnią i lekkim piĂłrem. Szalone wydarzenia, często niepasujące do siebie, pokręcone postaci, nieograniczona fantazja - to plusy tej pozycji. Autor przytacza mity o wampirach w satyrycznej otoczce - nacieranie Judy czosnkiem, prĂłby zamiany w nietoperza, sprawdzanie odporności na utopienie (niestety ominęła ją instrukcja obsługi nieumartego) - to całkiem nowe spojrzenie na mit wampiryzmu. I muszę przyznać, Ĺźe bardzo zręczne.

Książkę czyta się łatwo i przyjemnie - krĂłtkie rozdziały, świetny styl, duĹźa dawka czarnego humoru. Po zapoznaniu się z tą pozycją, chętnie sięgnę po inne książki tego autora. A tymczasem, jeśli chcecie pogłębić swoją wiedzę o wampirach z bardziej ludzkiej strony - bo czyĹź nie jest interesujące pytanie czy wampiry muszą korzystać z toalety…? - sięgnijcie po „KrwiopijcĂłw” i bawcie się dobrze!