Hobbit: Niezwykła Podróż - recenzja filmu

DzierĹźyciele majątkowych praw autorskich w zakresie ekranizacji kultowej książki J.R.R. Tolkiena pt. „Hobbit, czyli tam i z powrotem” wystawili cierpliwość miłośnikĂłw uniwersum ŚrĂłdziemia, ale teĹź i bardziej letnich kinomanĂłw, z rozrzewnieniem wszakĹźe wspominających przeniesienie „Władcy pierścieni” na wielki ekran, na wielką prĂłbę. Nie było to jednak bynajmniej wynikiem ich niechęci do zebrania niewątpliwie złotych jajek, kura wszakĹźe od początku była pechowa i procesowi deweloperskiemu od początku towarzyszył pech. W końcu jednak – po niespełna dekadzie – stało się!

Książkowy „Hobbit” trylogią nie był lecz „tylko” jednolitą i zwartą opowieścią, jednak oczywiście wytwĂłrnie filmowe na taki układ przystać nie mogły, nie biorąc pod uwagę potencjał powieści, decyzji o stworzeniu kolejnych trzech filmĂłw w świecie ŚrĂłdziemia nie moĹźna uznać za błędną. Jak się jednak zdaje, od początku aĹź do samego końca wątpliwości budziła kwestia, czy film winien zachować klimat pierwowzoru (czyli jednak pewien infantylizm – Radagast! Przemądrzały Saruman! – biorący pod uwagę dziecięcego adresata), czy teĹź raczej stanowić miał pełnoprawny prequel do cyklu wyreĹźyserowanego przez Petera Jacksona – przy czym wcale nie jestem przekonany, Ĺźe odebranie pałeczki Guillermo del Toro i przekazanie jej znanemu Nowozelandczykowi stanowiło opowiedzenie się za drugim wariantem...



„Niezwykła podróş” nie jestem bowiem aĹź tak drastyczna jak – przynajmniej w niektĂłrych scenach – trylogia sprzed dziesięciolecia, czego dobrym przykładem moĹźe być uczynienie z najbardziej brutalnego kadru – odcięcia przez Gandalfa głowy goblinowi – sceny wręcz komicznej, co potwierdził śmiech zasiadających razem ze mną na sali dzieci cechujących się raczej jednocyfrowymi metrykami. Co więcej, często, aĹź trochę zbyt często jak na gust dorosłego odbiorcy, z ekranu wylewa się patos, moĹźe nieprowadzący do kinomańskiej zgagi, ale lekkiego niesmaku i owszem.

Przedmiotowy film moim zdaniem dobrze ukazuje cechy charakterystyczne stylu Tolkiena, co naleĹźy uznać za pochwałę pod adresem scenariusza, ale chyba częściowo moĹźe nie „wbrew”, ale „obok” jego autorĂłw. Otóş mnogość kolejnych i kolejnych nazw nazw i terminĂłw o zupełnie nieznanych i obcych ĹşrĂłdłosłowach czyni świat bardziej baśniowym a mniej logicznym. Sam zaliczam się do miłośnikĂłw „Silmarilliona”, ale uczciwie trzeba przyznać, Ĺźe w świetle niektĂłrych rozwiązań fabularnych szereg wcześniejszych problemĂłw zdaje się absurdalnymi (po co znowu ta cała niebezpieczna wyprawa, skoro od razu trasa mogła zostać pokonana na grzbietach wielkich orłów?).



Od strony technicznej film jest absolutnie bez zarzutu. Po raz kolejny Peter Jackson nawiązał współpracę z Howardem Shore, niejednokrotnie zresztą dane nam będzie rozpoznać co bardziej charakterystyczne motywy z wcześniejszych filmĂłw. RĂłwnieĹź i zdjęcia dowodzą kunsztu operatorĂłw i montaĹźystĂłw, zapewne po raz kolejnych walczących o Nagrody Akademii. Odradzam tylko korzystanie z wersji 3D – większość efektĂłw jest niedostrzegalna i właściwie wykonana „na siłę”, film zaś traci na intensywności barw.

„Hobbit: Niezwykła Podróş” nie jest filmem wybitnym, moim zdaniem nie dorĂłwnuje on pod kątem dramatyzmu ktĂłrejkolwiek z części serii sprzed dekady, choć pole do popisu było spore. Autorzy wybrali rozwiązania bezpieczne i dające gwarancje wysokiej frekwencji. Oznacza to jednak zarazem, Ĺźe jest to pozycja dobra, moĹźe nie Dzieło, ale teĹź w Ĺźadnym razie i nie „filmiszcze”.